Foto bij Beestje 4

Ik sliep slecht in de nacht dankzij allerlei vreemde dromen en met een hongerig gevoel werd ik wakker, samen met rugpijn. Ik stond op en ik rekte me uit, waarmee mijn vleugels zich spreidden en tegen de kast botsten. Het deed al minder pijn, maar ik moest echt dringend mijn ledematen leren beheersen... Ik keek op de klok, maar dwong mezelf om nog eens te kijken. Zes uur? Maar ik was klaar wakker! En normaal gezien was ik een rasechte uitslaper. Er moest iets gebeurd zijn tijdens mijn ontvoering dat mij zo gedisciplineerd had gemaakt.

Met moeite kleedde ik me aan en ging naar beneden, waar mijn vader al zat te ontbijten. Hij moest altijd al vroeger opstaan en hij was ook verbaasd mij al te zien. "Goedemorgen jongen, goed geslapen?" Ik haalde mijn schouders op. "Bwa, vage dromen gehad, maar het ging wel", antwoordde ik en maakte een broodje klaar. Ik at het op, maar net als in het ziekenhuis leek ik meteen al vol te zitten. Ik zuchtte geïrriteerd en maakte mijn boterhammen voor school. Ja, vandaag was de 'grote' dag: ik ging terug naar school. Ik was benieuwd, want afgelopen weken had ik niets van mijn vrienden of liefste vernomen, hoewel ik in praktisch elke krant stond. 'Vermiste jongen is terug gevonden met staart, vleugels en klauwen.' Ik was nationaal nieuws. Er gingen de wildste theorieën rond, maar ik kon me echt niets herinneren.

Omdat fietsen met een staart mij levensgevaarlijk leek, ging ik te voet naar school. De mensen keken mij raar aan, misschien ook omdat ik een loodzware boekentas in mijn armen droeg in plaats van op mijn rug. Dat ging gewoon niet met die grote vleugels. Ik kwam om half 8 aan op school en zag mijn vrienden nog niet meteen staan. Ik ging op een bank zitten op de speelplaats en liet mijn boekentas voor me op de grond vallen. Hé hé, daar was ik ook al vanaf...

Opeens kwamen er 4 jongens van de sportrichting op mij afgelopen en ze keken mij grijnzend aan. Ik fronste en keek hen ongeïnteresseerd aan. "Wat?" vroeg ik arrogant en nu fronsten de jongens. "Wat? Jij bent echt een gek iets, weet je dat? Wie komt er nu met vleugels, staart en klauwen naar school...", zei één van hen en de rest lachte. "Ben je dom of zo? Waarschijnlijk niet de krant gelezen terwijl je druk bezig was met drugs in te nemen?" vroeg ik nonchalant. De sport stond erom bekend drugs te dealen, maar daar had ik niets mee te maken. De jongen had echter een kort lontje en tilde me aan mijn kraag van de bank op. "Dom ben ik niet, monstertje, en zwijg over die drugs", siste hij en toen riep ik luid om hem te treiteren: "Hey jongens, hij gebruikt hier drugs!"

De jongen liep rood aan en wou me waarschijnlijk een mep verkopen, toen iemand anders zei: "Hé klootzak, laat hem eens los!" Ik herkende meteen één van mijn vrienden en samen met mijn vriendengroep kwamen ze op ons af. Zij waren met een stuk of 10, dus de sporter liet me los en zei: "Ik zet het je nog wel betaald" en hij droop het met zijn vrienden af. "Tom? Maat, dat is lang geleden!" zei Luke en hij gaf me een boks tegen mijn schouder. Ik grijnsde en sloeg hem terug. "Ik weet het, waar waren jullie?" vroeg ik en hij zei verontschuldigend tegen mij: "Sorry maat, we herkende je niet meteen met... tja, met je nieuwe ledematen... We dachten dat je weer zo'n idioot was van een andere school in een kostuum, maar toen je riep, herkenden we je." Ik knikte dat ik het begreep, maar voelde wel de blikken op mijn aparte ledematen. Ietwat ongemakkelijk vroeg ik: "Jongens, kunnen jullie daarmee ophouden? Ik ben niet echt verandert hoor, op deze ledematen na dan..." en mijn vrienden keken weg. "Kom op, je moet nog heel wat bijpraten...", zei Luke en we wandelden naar onze vaste plek op de speelplaats.

Reacties (3)

  • Slughorn

    In ieder geval willen zijn vrienden nog met hem omgaan (':

    2 jaar geleden
  • artinandwritin

    Fijn dat ze gewoon nog met hem omgaan.

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    God ik was bang dat ze niks meer met hem te maken wilde hebben.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen