Minerva leek haar adem in te houden. Natuurlijk had ik Yasmin zien wegduiken; of beter gezegd, ik had een aantal rode krullen zien rondvliegen aan de randen van het schilderij. Dus Yasmin had een manier gevonden om een schilderij te worden? Het idee leek me vreemd, aangezien er niet echt een connectie was tussen een schilderij en de echte versie, om het maar zo te zeggen. Al wist ik niet helemaal hoe het anders in zijn werk ging...
Ik vroeg me af hoe lang het zou duren voor Yasmin bij mij zou langskomen zoals ze blijkbaar bij Minerva deed. Ik was niet jaloers, ik had haar gezelschap gewoon lang moeten missen. Ik vroeg me af hoe het met haar ging, ik kon het moeilijk aan Minerva vragen. Niet dat ze me ook maar iets zou verteld hebben, ze wist immers aan geen kanten waar Yasmin Evans naar toe kon zijn gegaan. Natuurlijk niet.
Gelukkig hoefde ik niet te lang te wachten.
Het was al enkele uren rustig. Hoewel de Carrows er waren om de orde te handhaven, leek er minder verkeerd te gaan nu ze weg waren dan als ze er wel waren. Niet dat ik ga beweren dat Hogwarts nu op rolletjes liep maar ik had niet elke paar uur "rebelerende herrieschoppers" die blijkbaar héél erg veel straf verdienden. Ik begon bijna te snappen waarom Dumbledore en Mcgonagall geïrriteerd werden als ik teveel strafwerk uitschreef. Bijna. Maar dit was gewoon vervelend. Ze hadden zelf niet genoeg autoriteit dus moesten ze mij maar lastig vallen, wat was dat voor onzin?
Ik trok me al vroeg terug in mijn slaapkamer; ik was nog niet helemaal bekomen van mijn weekje bij de Dark Lord. Ik begon me ook meer en meer af te vragen hoe Lucius en Narcissa dat uithielden. Het was maar goed dat Draco hier op school was: iets veiliger en verder weg van thuis.
Ik had de kaarsen net gedoofd toen ik geritsel hoorde. Meteen was ik op mijn hoede. Ik greep mijn wand beet en maakte de kaarsen weer aan met magie.
"Show yourself!" beval ik in het schemerduister. Naast geritsel hoorde ik ook een zacht lachje. Ik probeerde me te draaien naar het lawaai toe. Ik had het idee dat ik het lachje kende, maar in deze tijden kon je nergens zeker van zijn. Ik hield me in; ik zou niet vragen of het Yasmin was, maar uit voorzorg dat het Yasmin zou kunnen zijn, zou ik ook geen aanvallende spreuken gebruiken. Ik zou het mezelf nooit vergeven mocht ik diegene zijn die haar pijn deed, mocht het mijn schuld zijn dat we ons kind verloren, mocht ik diegene zijn die haar zou moeten uitleveren. Dus was ik aangewezen op verdedigen en proberen intimiderend te klinken.
"Last warning" mompelde ik dreigend. Meer gegiechel.
"Rustig aan, Severus. Ik beloof dat ik je geen pijn ga doen." hoorde ik Yasmin fluisteren. Ik draaide me snel om.
"Tell me, ik heb een nickname voor je." mompelde ik met mijn wand strak op haar gericht. Ik liet mijn ogen even naar beneden dwalen, naar haar hand. Ik zag niet meteen een wand klaar. Yasmin vertrouwde erop dat ik echt ik was zonder haar wand klaar te houden. Alsof Death Eaters nog nooit van Polyjuice potion gehoord hadden. Het was verdorie een van de meest gebruikte technieken verdorie.
"Energetisch Zwart Konijntje." zei ze met een grijns. In mijn hoofd slaakte ik een zucht van opluchting. Gelukkig Yasmin en niet iemand die haar gevangen had en mij probeerde te testen. Ik liet mijn wand zakken.
"Zo'n grijns desondanks het feit dat ik je zo had kunnen aanvallen, als ik ik niet geweest was." merkte ik op, bezorgd en zo, maar ook lichtjes geïrriteerd om haar... onvoorzichtigheid? Vertrouwen? een van die dingen. Ze haalde haar schouders op en stak haar hand uit, meteen had ze haar wand klaar.
"ik ben niet dom, Sev." zei ze met een vleugje irritatie. ik vroeg me af wat ze nog steeds deed op twee meter van me verwijderd. wel, nu ze daar toch zo stond... mijn ogen werden meteen getrokken naar haar buik, alsof die om alle aandacht vroeg.
"Je moet mij toch eens uitleggen hoe die vriendjes van je dat niet opmerken, Love." mompelde ik verbaasd terwijl mijn gehele aandacht getrokken werd naar het kleintje dat ze met zich meedroeg. Het was duidelijk gegroeid in de tijd dat ik haar niet meer gezien had.
Yasmin draaide zich een beetje van me weg.. bijna... onzeker?
"Zo erg is het niet.." mompelde ze stil. Ik trok haar voorzichtig in mijn armen en gaf een kusje op haar kruin.
"Ik bedoelde er niets slechts mee... het is goed dat ..Baby groeit" mompelde ik, aangezien ik niet wist of het een jongen of een meisje was. Yasmin keek me met een klein glimlachje aan.
"Ik kan me heel wat minder bewegen, sinds Baby wil gaan groeien." het leek haar wat te ergeren. Ik hield mijn hoofd schuin.
"Twee weken geleden kon ik nog op de lijst van het schilderij gaan zitten, maar nu moet ik dat niet meer proberen." ze aaide even over haar buik. "Jij hebt het plezier van klimmen nog niet ontdekt. Wacht maar af, voor je het weet zijn we niet meer te stoppen." haar aandacht was nu volledig op haar kleine passagier gericht. het was een vertederend beeld en bracht een glimlach op mijn gezicht.

Reacties (2)

  • Vanamo

    Aw so sweet!!! Hmm Minerva sou ook morten weten dat ze zwanger is... (en dat ze echt niet zo bang moet zijn voor Severus...) :'(

    But I love it and like always you're amazing!

    XXXX

    3 jaar geleden
  • Dominhe

    Ahh, ik kan niet wachten tot het kind geboren is en Snape het ziet!! Ben echt benieuwd!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen