"Twee weken geleden kon ik nog op de lijst van het schilderij gaan zitten, maar nu moet ik dat niet meer proberen." ze aaide even over haar buik. "Jij hebt het plezier van klimmen nog niet ontdekt. Wacht maar af, voor je het weet zijn we niet meer te stoppen." haar aandacht was nu volledig op haar kleine passagier gericht. het was een vertederend beeld en bracht een glimlach op mijn gezicht.

Eenmaal haar aandacht gericht was op de baby, leek ze nergens anders nog aandacht voor te hebben. Alsof ze even zou vergeten waar ze was, gewoon in de hoop dat onze baby haar zou horen. Al was ik mijn aandacht daardoor kwijt. Niet dat ik zo aanhankelijk was, hoe erg ik haar ook gemist had.
"Over die lijst gesproken.." begon ik, terugdenkend aan wat Yasmin zonet even vertelde. "Hoe doe je dat?" vroeg ik verbaasd. ik had er de halve middag mijn hoofd over gebroken maar was niet meteen met een logische verklaring afgekomen. Yasmin grijnsde.
"Mysterieus hé." plaagde ze. Ik knikte en zat op bed met mijn meisje in mijn armen.
"De Room of Requirement maakt een.. gang of tunnel aan als ik Minerva een bezoekje wil brengen. We komen makkelijk overal in het kasteel en zelf buiten het kasteel, tot in Hogsmeade zelf." verklaarde ze met een tikkeltje trots. Ze hadden een heel goeie verstopplaats weten te vinden.
"Ik heb zo het idee dat de Room of Requirement het hart van het kasteel is; en het kasteel het lichaam." Filosofeerde ze. Ik trok haar wat dichter tegen me aan.
"Nu we het zo hebben over harten: het mijne heeft je gemist." fluisterde ik in haar oor. Ik was normaal niet zo romantisch ingesteld, maar Yasmin leek het wel leuk te vinden.
"Ik heb jou ook gemist hoor." fluisterde ze, waarna ze me kuste.
Na een tijdje kroop ze iets verder van me weg, als in, niet meer helemaal tegen mij aangeleund.
"Je opmerking was leuk hoor, vanmiddag.. Het mag dan wel mijn punt bewezen hebben tegenover Minerva dat je niet zo verschrikkelijk bent als ze vreesde en dat Hogwarts in veel ergere handen had kunnen terechtkomen." begon ze. Ik was niet verbaasd om dat te horen, het leek me logisch dat Mcgonnagall zo over me dacht. "Maar het is volgens haar ook meer dan genoeg bewijs dat ik hier niet veilig ben en dat ik dus zo snel mogelijk moet gaan onderduiken." klaagde ze. Ik keek haar schattend aan. Vond zij dat geen goed idee dan?
"Dit lijkt een ideaal moment.." gaf ik voorzichtig toe. Yasmin trok haar neusje op.
"Ik wil hier niet weg..." zei ze terwijl ze zich weer tegen mij aan vleide. Natuurlijk wou ze hier niet weg, Hogwarts zou voor elk van zijn leerlingen en leerkrachten een thuis zijn en blijven, maar ze was niet in de beste positie om het hier vol te houden.
"Ik wil je niet weg, integendeel, ik zou je beter vangen en terug in mijn kantoor houden." stelde ik halfhartig voor. Het was natuurlijk onmogelijk. Voldemort wou haar sparen omwille van haar rijke, pure bloedlijn. Het zou me niet verbazen mocht hij al begonnen zijn aan plannen om haar half uit te huwelijken aan een man met een bloedlijn die kon tippen aan de hare.. en ik mocht dan wel hoog in zijn aanzien staan voor mijn aandeel in het neerhalen van Dumbledore, maar ik neem toch aan dat hij me niet Yasmin als ...wederdienst zou laten. (Niet dat ik haar zo zag, maar ik kon niet spreken voor Voldemort.) Neeh, ik was natuurlijk maar een halfbloed. Dus kon ik ervan uitgaan dat Yasmin die zwanger was van ons kind een gegarandeerde doodstraf zou zijn. En laat dat nu niet echt tot mijn want-to-be-toekomstplannen behoren.
Nu, haar opnieuw overleveren aan Voldemort leek ook voor Yasmin niet helemaal in de plannen te horen, als ik haar blik zo kon geloven.
"Maar..." vervolgde ik mezelf. "Je kan niet eeuwig blijven beweren dat er absoluut niets aan de hand is of dat je niet weet wie de vader van die kleine dreumes is." zei ik terwijl ik mijn hand zachtjes op haar buik legde. Niet dat ik ooit zou willen komen op een moment waar ik dat Yasmin zou moeten horen beweren.
Yasmin's blik leek koppigheid uit te stralen, alsof ze me wou gaan tegenspreken. Al kon ik me niet bedenken wat een goed wederwoord zou zijn. Uiteindelijk bleef het gewoon stil terwijl ze zich zowat neer nestelde alsof ze zou gaan slapen in mijn armen. Ik zou er geen probleem mee hebben om hier zo de hele nacht te zitten, ik had haar genoeg moeten missen. Nog een nacht minder slaap zou makkelijk goed gemaakt worden als ik daarmee een nacht met Yasmin kon spenderen.
"Hoe kan ik dan naar je toekomen?" vroeg ze uiteindelijk. Het klonk stil en een beetje zielig. Ik begreep wat ze bedoelde.
"Ik kan ook naar jou toe komen. Als je ergens veilig bent, gaat dat makkelijk." beloofde ik. Ik vond wel een manier om tijd met haar te kunnen doorbrengen. Wat het me ook zou kosten, zolang ze maar veilig was. Ik zou er mijn eigen leven voor op willen geven als dat moest. Dat kon ik niet luidop zeggen, dan zou Yasmin hevig protesteren, maar voor haar was dat het waard. En voor Baby natuurlijk. Talking about Baby..
"Heb je al gedacht aan namen?" vroeg ik nieuwsgierig. Yasmin haalde haar schouders op. Was het niet normaal dat je na een bepaalde tijd naar babynamen ging zoeken?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen