August, 2014
Manchester,
United Kingdom



|| Claire Montgomery

Ik werd teruggebracht naar mijn cel, waar ook al mijn spullen en kleding lagen. Een klein beetje vreugde voelde ik van binnen. Mijn eigen cel was veel beter dan de isoleercel. Het was daar erg koud, eng en verontrustende, donkergekleurde muren waar bloedvlekken op stonden, van gedetineerden die zichzelf pijn wilden doen. Ik vroeg me af wie en hoeveel mensen er daar opgesloten hadden gezeten.
Ik heb één dag opgesloten gezeten in de isoleercel. De hele dag niks anders horen dan stilte of gekraak.
De hele dag niks anders doen dan voor me uitkijken, en nadenken over de verschrikkelijkste momenten van mijn leven.
Ondanks de moeite die ik deed om aan leuke dingen te denken, mijn gedachten dobbelden steeds weer af naar die afschuwelijke momenten.
"Claire, maak je gereed, over een uur ga je naar de rechtbank," zei een vrouwelijke gevangenisbeveiliger.
Het was vandaag alleen nog de rechtszaak. Volgende week was de uitspraak.

Een vreselijk hard geluid klonk door mijn oren. Het geschreeuw kwam van de gangen vandaan.
Meerdere gedetineerden waren losgeslagen. Op de gang was er een rel ontstaan. Andere gevangenen begonnen mee te schreeuwen.
Het voelde alsof ik gek werd door het geschreeuw van de beveiligers en gedetineerden die geraakt werden door tasers. Ze lagen twee seconden later bewusteloos op de grond.
Een half uur later was alles weer stil en kalm op de gangen. Het vreselijke geluid van gegil en geschreeuw was eindelijk opgehouden.
De hoofdpijn die was ontstaan door de herrie voelde ik langzaam zakken.
Rustig zocht ik de kledingstukken bij elkaar die ik straks aan moest naar de rechtbank.
Al gauw hoorde ik de sleutel weer in het gat van de deur draaien. Voor de eerste keer ging de deur zachtjes open.
Een vrouwelijke beveiliger stapte mijn cel in.
"Ben je klaar?" vroeg ze en keek rond in mijn cel.
Ik stond op en draaide me om. Ik wist wat er ging gebeuren. Het was tijd voor de handboeien. Ze deed de handboeien strak om mijn polsen heen.
Het stuk ijzer brandde in mijn huid toen ik met een ruk door de gangen werd getrokken. Ik werd vervoerd in een wit busje.

Er zaten twee beveiligers naast me. De chauffeur hield mij in de gaten door de achteruitkijkspiegel dat gaf mij een ongemakkelijk gevoel.
Ik was netjes gekleed in een zwarte jeans en een zwart jasje, mijn haar was opgestoken in een knot.
Glurend keek ik naar buiten, zover ik het kon zien. Al van kleins af heb ik van de natuur en de wereld buiten gehouden. Heerlijk vond ik het om buiten te spelen, lekker in het gras of op het weiland van opa en oma.
Mijn opa en oma hadden een grote boerderij, waar ik meestal met de vakanties naartoe ging.
Voor ik het wist was het zover en waren we bij de eindbestemming . Ik stapte uit en mijn ogen werden verblind door de paparazzi. Door de flitsen van hun fototoestellen.
Mijn verhaal was een wereldroddel of -nieuwtje, hoe je het ook wilde noemen, geworden.
Overal in de krant stond mijn verhaal en mijn daad, maar niemand kende het echte verhaal.
Niemand wist dat die man meer gedaan had. Niemand wilde me geloven.

Newspaper of Manchester

17-jarig meisje pleegde moord op Aaron Mulder.

Eerder had het meisje genaamd Claire Montgomery al geprobeerd om deze man te vermoorden, maar die poging was mislukt. De man was toen ernstig gewond geraakt bij het incident. Claire was toen veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf voor poging tot moord.
Alleen kon zij het er niet bij laten. Claire Montgomery beweert dat Aaron Mulder haar vader Lucas Montgomery, heeft vermoord. Wegens een gebrek aan bewijsmateriaal. heeft de politie de zaak gesloten .
De politie vermeldde eerder dat de dood van Lucas Montgomery zelfmoord was.
Volgens Claire heeft ze de moord voor haar ogen zien gebeuren en wilt niemand haar geloven.



Reacties (3)

  • Luckey

    Omg!
    Soms zijn die mensen echt vervelend!
    Ik snap dat ze het zelf heeft gedaan!
    Is wel niet goed maar toch!

    3 jaar geleden
  • GoCrazy

    Wow, zo erg! Ik hoop dat de waarheid aan het licht komt!!!

    3 jaar geleden
  • XoxoGossipgirl

    Poeh! wat een heftig verhaal. Ik ben een tijdje niet online geweest, maar heb net wel echt met spanning alles gelezen!
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen