Het voelde heerlijk aan om eindelijk nog eens wakker te kunnen worden in Severus' armen, zonder bang te moeten zijn dat iemand mij in mijn kantoor zou gaan zoeken of dat ze bij Severus de deur kwamen platlopen om gelijk welke reden. Ik gaf hem kusjes over zijn gezicht tot hij wakker werd. Uiteindelijk kon hij zijn grijns niet meer onderdrukken maar hij hield zijn ogen gesloten, alsof hij wist wat ik van doen was. ik stopte even, waardoor Severus een gespeeld snurk geluidje maakte.
"Je snurkt niet, dear." mompelde ik lachend, waarna ik hem nog een kusje gaf. Even voelde het aan alsof er helemaal niets duister daarbuiten was; een gelukkig stel dat samen wakker werd en probeerde te genieten van de baby ... indien die baby mama niet verschrikkelijk misselijk zou maken.... ik rende naar de badkamer toe. Ik hoorde Severus' verbaast vragen wat er mis was. Hij hoorde vrij snel wat het probleem was. Na een paar seconden hoorde ik hem de badkamer binnenkomen. Hij hield mijn haren uit mijn gezicht. Het was jammer genoeg een bekend gevoel; in mijn jeugd had ik af en toe iets te veel dom gedaan. Natuurlijk was het toen niet Severus die me geruststelde.
Severus hielp me terug naar het bed. Ik keek hem afwachtend aan; ik wist wat er zou volgen.
"Minerva heeft gelijk, je moet zo snel mogelijk een degelijk onderkomen vinden. Weg van hier." De bezorgdheid klonk door in zijn stem. Ik snapte het wel, maar ik was bang dat we elkaar niet meer zouden zien. En ik kon me makkelijk een tijd voorstellen van angst en afwachten en bezorgd zijn om uiteindelijk te horen te krijgen dat ik er vanaf dan alleen voor stond. Aan het gezicht van de man voor me kon ik zien dat hij wist waaraan ik dacht.
"Ik laat het niet zover komen. Ik kom je bezoeken.." alsof ik een ziekenhuispatiënt was. Ik wist best dat hij het zo niet bedoelde en dat het zo niet zou overkomen maar toch was er die vleug van angst die ik niet kon onderdrukken.
"Het zou betekenen dat je ook meer andere mensen kan zien," verdedigde hij zijn zaak. Ik haalde vragend een wenkbrauw op, dat klonk niet geheel in overeenkomst met wat ik kende als onderduiken. Severus glimlachte.
"Ik mag Lupin dan niet zo goed kennen als jij; ik weet hoe verschrikkelijk bezorgd hij zich moet voelen over Tonks en zijn contributie aan de wereld." wat een omschrijving, Severus. Beschrijf je ons kind ook zo in je hoofd? Ik mag hopen van niet....
"Lupin zal vast wel willen dat zij ergens veilig blijft. Jullie kunnen evengoed samen ergens onderduiken.." probeerde hij me te overhalen. "Of je zou je tante kunnen verblijden met een bezoekje. Ik ben er bijna van overtuigd dat ze erin zou slagen om de Dark Lord buiten te zetten voor hij nog maar iets zou proberen." vertelde hij me. Ik grinnikte bij het idee dat mijn oude tante een van de machtigste duistere tovenaars bij zijn nekvel zou grijpen en hem buiten zou gooien. Waarschijnlijk nog omdat hij zijn voeten niet geveegd had en niet met twee woorden sprak. Een lach brak door mijn gezicht. Severus begon al iets te hoopvol te kijken. Ik kon me toch niet zo makkelijk laten overhalen.
"En ik zal nog steeds langskomen, om je gezelschap te houden, om je up to date te houden over alle leuke streken die je piraten uithalen, om te kijken hoe het gaat met onze kleine baby." fluisterde hij zachtjes, waarna zijn ogen weer naar mijn buik getrokken werden. Het enige waar hij oog voor had voor een tijdje.
"En als ik Lupin tegenkom zal ik zijn hoofd niet afbijten." beloofde hij braaf. Ik glimlachte.
"Ik zal het bespreken met de genoemde personen." probeerde ik. Severus haalde zijn wenkbrauw op. Hij wou me echt geen minuut langer in Hogwarts houden dan nodig was.
"Okay okay," plooide ik. "Ik zal mijn spullen halen, Minerva en mijn Piraten inlichten en ik ben uit je haren." gaf ik in. Dat leek hem lichtjes te kalmeren.
"Dan ga je naar...?" vroeg hij. Ik twijfelde even, ik was gehecht geraakt aan mijn huis in Little Whinging maar dat was geen veilig alternatief voor Hogwarts. Het zou waarschijnlijk het huis van mijn moeder worden, al was dat ook geen fantastisch idee. Mijn flat.. ik was niet zeker of dat de plaats was waar ik zwanger wou zitten wachten op mijn geliefde. Misschien moest ik Tonks of tante Lucretia vragen wat de beste plaats was om te blijven.
"Ik wil je liefst zo dicht mogelijk, maar dit is veiliger." mompelde hij, alsof hij al begon spijt te krijgen van zijn idee. Het was zijn idee... wel dat van Minerva eigenlijk maar goed...

Na ons ontbijt samen trok ik terug naar de Room of Requirement. Neville keek geschrokken maar opgelucht op toen ik door het schilderij verscheen.
"Professor Evans!" riep hij uit toen hij me zag. Het grootste deel van de hoofden draaide mijn kant op. Neville kwam op me af lopen.
"We begonnen ons lichtjes zorgen te maken." vertrouwde hij me toe. Ik glimlachte en wreef over zijn hoofd.
"Ik kan wel voor mezelf zorgen, Neville. En jullie ook." complimenteerde ik hem. Hij haalde zijn schouders op, alsof hij daar nog aan twijfelde.

Reacties (1)

  • Vanamo

    Aw it so cute!! I love it:)severus moet maar leuke baby speeltjes kopen...:)daar fleurt toch iedereen van op..?

    XXXXX

    3 jaar geleden
    • Romanov

      Hahah...zie je Severus Al komen met kleine konijntjes 🐰

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen