"Ik kan wel voor mezelf zorgen, Neville. En jullie ook." complimenteerde ik hem. Hij haalde zijn schouders op, alsof hij daar nog aan twijfelde.

Ik liep naar mijn eigen persoonlijke slaapvertrekken. Neville volgde me op de voet. Wel, tot in mijn kantoor. Hij had genoeg fatsoen om niet zomaar mee te lopen tot in de slaapkamer van een van zijn leerkrachten. Ik glimlachte even naar hem terwijl ik mijn magie de kamer liet opruimen en alles liet inpakken.
"Ik moet het over iets hebben met je, Neville." begon ik terwijl ik me aan mijn bureau neerzette. Neville nam -waarschijnlijk uit gewoonte- plaats aan de andere kant. Hij keek me argwanend aan, alsof hij niet vertrouwde welke kant het gesprek op zou gaan.
"Jullie hebben een mooi systeem opgebouwd met z'n allen." Het was geen leugen, ze hadden deze mini-rebellenbeweging mooi onder de knie. Hij knikte, zover volgde hij nog.
"En ik denk niet dat jullie mij daar nog voor nodig zijn. Ik heb eigenlijk geen rol meer hier," vervolgde ik. Neville leek te willen protesteren maar ik hield mijn hand op. "Ik snap dat het ... vertrouwder is, maar jij bent ook een volwassene Neville. De oudste onder jullie zijn meer dan geschikt genoeg om dit alles in goeie banen te leiden. En .. het is.... beter als ik niet meer in Hogwarts ben." Ik haalde even diep adem en wachtte op Neville's protest. Hij bleef in eerste instantie even stil.
"Is dit...Het spijt me als ik .. fout zit... of als ik dit niet zou moeten vragen.." mompelde hij in de meest awkward manier dat hij leek te kunnen. "maar is dit omwille van ..de baby?" vroeg hij stil. Ik knipperde even met mijn ogen. Eigenlijk had ik dit moeten zien aankomen, had ik moeten ontkennen en vragen waarom hij dat dacht of had ik mezelf beter moeten indekken zodat hij het in de eerste plaats niet doorhad. ik wist niet wat te zeggen. De waarheid leek uiteindelijk beter.
"Ongeveer ja, ik kan hier niet blijven met een baby. En daarbij komt dat.. het niet de bedoeling is dat dit uitkomt." waarschuwde ik hem. Hij knikte.
"Hoelang hebben jullie het eigenlijk al door?" vroeg ik fronsend. Neville glimlachte.
"Seamus en ik hadden het er een goeie week geleden over.. Je doet je best om het te verstoppen, maar je bent veel voorzichtiger. En je bent minder geneigd om te duelleren met ons.. " vertelde hij me met een grijns alsof hij tevreden was over zijn observatiekunsten. Wel, dat mocht hij zijn maar dit bracht mij alleen maar in een moeilijker parket.
"Hoeveel mensen weten hiervan?" vroeg ik bezorgd.
"Alleen Seamus en ik. Wel, de rest heeft er nog niets van gezegd." mompelde hij. Het was inderdaad zo dat ik met die twee jongens het leeuwendeel van mijn tijd doorbracht, aangezien zij zich leken opgeworpen te hebben als de leiders van de groep. De kans was reëel dat de rest van de leerlingen me de laatste tijd niet genoeg meer gezien had van dichtbij om het door te hebben.
ik knikte tevreden.
"Ik vertrek waarschijnlijk vanavond nog.. Misschien moet je dat maar niet te veel rondvertellen tot ik weg ben." stelde ik voor. Hoe minder aandacht er op mij gevestigd werd, hoe beter.
"Ik waarschuw professor Mcgonagall natuurlijk, en vertel haar dat vanaf nu alle communicatie met jou en Seamus verloopt." vertelde ik hem, waarna ik vrijwel meteen opstond. Mijn koffers waren ondertussen al verkleind op mijn bureau verschenen. Ik stak ze in mijn jaszakje en liet mijn kamer en kantoor achter me. Zodra Neville de deur achter zich sloot, leken de kamers te verdwijnen. De Room of Requirement wist ook dat ik ze niet meer nodig zou hebben. De meeste leerlingen waren gelukkig te druk bezig om het op te merken. Neville knikte kort als afscheid en ik zag ook Seamus van de andere kant van de kamer opkijken. Hij glimlachte even, alsof hij al wist wat er stond te gebeuren. Ik opende het portret naar Minerva's kamer en hoopte dat ze alleen was voor het moment. Neville keek me nog even na.
"Veel Succes.." hoorde ik hem nog zeggen voor hij het schilderij weer dichtklapte.
Minerva leek minder gelukkig te zijn om me te zien verschijnen en zorgde er meteen voor dat haar deur gesloten en geluiddicht was.
"Yasmin, ik dacht dat we afgesproken hadden dat je meer zou oppassen." berispte ze me meteen toen ik mijn hand uit het schilderij stak om even te zwaaien.
"Hello Minerva, ook blij om jou te zien." Werkte ik er uit op een sarcastische toon. Ze ging bijna met haar ogen rollen maar hield haar gezicht uiteindelijk in de plooi.. Haar armen waren over elkaar geslagen. Ik herinnerde me waarom ze intimiderend was geweest toen ik zoveel jonger was.
"Geen paniek, Minerva, ik kwam gewoon even afscheid nemen." vertelde ik haar. Meteen gleed het strakke masker van haar gezicht af.
"Afscheid?" vroeg ze verbaast.
"Ja, ik heb voor een keertje geluisterd. Ik ga me ergens anders verschuilen, hopend dat ik nog iets voor de orde kan betekenen." verbloemde ik de situatie. Ze knikte tevreden. Ik zou het bijna vergelijken met een kat die bij de melk werd gezet, maar dat zou ze me niet in dank afnemen.
"Vanaf nu zul je nieuwtjes waarschijnlijk vernemen van Neville Longbottom of Seamus Finnigan." Lichtte ik haar in, waarna ik al begon te draaien om te vertrekken. Minerva knikte weer maar greep mijn elleboog beet.
"Yasmin. Veel succes. Wees voorzichtig." mompelde ze snel, de blik in haar ogen was een bijna moederlijke bezorgdheid. Ik grijnsde breed.
"No worries, Ik zorg goed voor mezelf. Ik ga mijn best doen om mezelf veilig te houden en niet dood te gaan. En veel rond te hangen met Tonks." beloofde ik. Ze glimlachte en liet mijn arm los.
"Tot we elkaar weerzien." mompelde ze stil.
"Tot dan!" beloofde ik.

Voor diegene die geinteresseerd zijn, ik heb een hele tijd geleden gesproken over het feit dat ik een verhaal zou beginnen met Yasmin en Sirius. Ik ben er eindelijk aan begonnen ^^
For the time we've lost || Sirius Black

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen