"No worries, Ik zorg goed voor mezelf. Ik ga mijn best doen om mezelf veilig te houden en niet dood te gaan. En veel rond te hangen met Tonks." beloofde ik. Ze glimlachte en liet mijn arm los.
"Tot we elkaar weerzien." mompelde ze stil.
"Tot dan!" beloofde ik.


Neville keek geschrokken op toen ik weer in de Room of Requirement aankwam. Ik glimlachte.
"Ik moet nog ergens anders langs, maar daarna kom ik niet meer terug." vertelde ik hem. Hij knikte bedrukt. "Tenzij je me nodig hebt, natuurlijk." verzekerde ik hem voor ik naar een ander schilderij liep. Het schilderij dat er tijdelijk was om naar de kamers van de Headmaster te gaan. Als ik het niet meteen nodig had, verdween het meteen. Ik wist dat Neville nieuwsgierig was waar ze heen liepen, maar het portret verscheen er niet voor hem. Voor niemand eigenlijk. Het gaf me het gevoel alsof Hogwarts aan mijn kant stond.
"Als je me nodig heb, roep me gewoon." zei ik terwijl ik hem een van de tweewegspiegels toegooide. Hij keek er verbaasd naar.
"Goed voor zorgen, dure dingen. en niet makkelijk om zelf te maken. hou het veilig en voor jezelf." waarschuwde ik hem voor de muur achter me sloot. Oh wel, dan kon ik me maar beter haasten. Neville leek niet helemaal gerust over het feit dat de muur leek te verschijnen tussen ons in, maar ik kon er best tegen. Gewoon de muur voorblijven.
Severus liep haastig en misschien een beetje verbaasd zijn slaapkamer binnen toen hij mij de kamer hoorde binnen struikelen. Hij kon me nog net opvangen toen ik met mijn voet ergens aan bleef haken.
"Heheh, een beetje onhandig vandaag." gaf ik toe. Hij schudde glimlachend zijn hoofd, alsof hij er niet bij kon hoe ik het voor elkaar kreeg.
"Ik kwam nog even afscheid nemen." mompelde ik tegen zijn schouder terwijl ik mezelf degelijk in zijn armen werkte. Ik wou niet echt vertrekken; ik had Severus al lang moeten missen. Al snapte ik dat het beter was zo.
Hij hield me stevig in zijn armen, tegen hem aangedrukt. Dit was ook niet voor zijn plezier, dat maakte hij meer dan duidelijk.
"Waar ga je heen?" vroeg hij uiteindelijk toen hij me iets minder strak vasthield.
"In eerste instantie naar mijn flat in Londen, denk ik. en daarna.. Eens gaan luisteren bij Tonks en Tante Lucretia. Kijken wat zij denken. Verder weet ik het eigenlijk nog niet." gaf ik toe. Hij knikte begrijpend.
"Wees gewoon voorzichtig."
"Wat heeft iedereen toch... Heb ik zo de reputatie om onvoorzichtig te zijn?" vroeg ik me af, het was bedoeld als een soort retorische vraag, maar Severus keek me aan alsof hij toch van plan was om te antwoorden. Ik porde hem waarschuwend in zijn zij.
"Hoe lang voor ik je weer zie?" vroeg ik, lichtjes somber, om toch maar niet te veel afgeleid te moeten worden van het feit dat ik moest vertrekken. Voor je het wist settelde ik me aangenaam op Severus' schoot en vertrok ik nooit meer. Severus keek even weg. Ben ik zo wantrouwig of was er echt wat aan de hand? Niet dat Severus het me zou vertellen, maar goed.
"Ik kan je geen precieze tijd geven," begon hij zacht. "De Dark Lord is wispelturig en ik moet bij zijn vertrouwelingen blijven als we dit willen winnen. En dan is er nog de school en Potter..." mompelde hij. "Ik kan je alleen beloven dat ik mijn best zal doen om je zoveel mogelijk te zien..."
Ik wreef voorzichtig over mijn buikje. "We redden ons wel." beloofde ik, al wist ik niet aan wie. Severus? Mezelf? Baby?
"Niets om je zorgen over te maken. Echt. Het is niet alsof ik elk moment dood kan neervallen of zo..." ik probeerde Severus zoveel mogelijk gerust te stellen, maar met mijn geluk kan je wel gokken waar de situatie heen ging. Ik had mijn zin amper kunnen afmaken, Severus opende net zijn mond om me tegen te spreken over de gevaren 'out there' en daar ging ik dan. De kamer draaide, zwarte vlekken voor mijn ogen en het enige dat door mijn hoofd ging was Verdomme, hij gelooft me nooit meer als ik hem zeg dat hij zich geen zorgen moet maken... Daarna werd alles zwart en voelde ik alleen maar lucht rond me heen verplaatsen terwijl ik mezelf niet eens meer kon redden van mijn -vrij korte- vrije val. Ergens in de verte hoorde ik Severus -panikerend, uiteraard- mijn naam roepen en probeerde me schrap te zetten voor de klap.

Het is niet alsof ik elk moment dood kan neervallen of zo... ik hoorde het haar nog zeggen, nog voor ik haar kon tegenspreken keek ze me vreemd aan. Niet alsof ze niet verwachtte dat ik tegen haar in ging gaan, maar er leek een vreemde blik in haar ogen te komen. Ze leek dingen te volgen met haar ogen, alsof er elfjes of wolkjes rond mijn hoofd zweefden. Ik mocht hopen van niet. Die elfjes trouwens ook. Niet hetgeen waar ik nu nood aan had.
Nog voor ik iets kon uitbrengen, zakte Yasmin door haar benen. Ik kon alleen machteloos haar naam uitschreeuwen terwijl ik haar probeerde op te vangen.
"Yasmin, Yasmin..! Open je ogen, please!" ik hoorde mijn eigen stem al was ik me er niet van bewust dat ik mijn mond opende. Ik legde haar voorzichtig op de grond neer. Verslagen keek ik rond naar de schilderijen.. de meeste geschokt, maar een deel van hen ook meteen klaar om in actie te schieten. Yasmin had hulp nodig. Maar wie? Waar? Ik kon niet zomaar iedereen roepen. De meesten waren te ver weg. Wisten niets af van Yasmin hier, of waren niet te vertrouwen.
De conclusie duurde langer dan had moeten gebeuren, maar er was geen twijfel in mijn hoofd op dat moment.
"Dumbledore. Get Mcgonagall. Quickly!" beval ik het vorige schoolhoofd, wetende dat niemand anders dan hij ervoor zou kunnen zorgen dat Minerva Mcgonagall mij nu snel ter hulp schoot. De man in het portret knikte en verdween. Het duurde niet lang voor hij terug was met de mededeling dat Minerva zich door het kasteel spoedde.
Ik hoorde gestommel in de hallway, Minerva die de trappen op denderde. Ze deed de moeite niet meer om te kloppen maar stormde meteen binnen. Haar blik was verschrikt, en het werd er niet beter op toen ze Yasmin bewusteloos op de grond zag liggen, met mij op mijn knieën naast haar.



tadaa....

Reacties (2)

  • angeljdk

    How dare you.... Nu is iedereen in paniek

    3 jaar geleden
    • Romanov

      I always dare. I love creating cliffhangers:)

      3 jaar geleden
  • Shibui

    I hate you! Ik wil geen clifhangers!
    Snel uploaden dus.

    3 jaar geleden
    • Shibui

      Doen he? Ik hou je in de gaten!

      3 jaar geleden
    • Romanov

      Awww.... Don't hate me....please?
      Don't worry...ik zet binnenkort wel iets online:)

      3 jaar geleden
    • Shibui

      Do it! *probeert een kwaad gezicht, maar schiet in de lach* Pleaseeee?(blush)

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen