August, 2014
Manchester,
United Kingdom




|| Claire Montgomery

Het leek alsof ik door een lange oneindige gang liep, alsof de tijd stil bleef staan.
Veel mensen liepen langs me heen en keken me raar aan. Ze gaven me het gevoel dat ik echt een crimineel was. Met handboeien vast gebonden zitten voelt raar. Je voelt je slecht en je weet dat je iets slechts gedaan hebt.
Maar van alles wat ik deed heb ik geen spijt. Alle daden waren met een reden.
Ik liep de zaal binnen. Ik zag zoveel mensen zitten, waaronder ook mijn zus Mia.
Ik nam plaats voorin naast mijn advocaat en naast mij aan de andere kant zat natuurlijk een agent.
Mijn handboeien werden eindelijk afgedaan. Het voelde als een verlossing.
De jury zat aan de rechterkant van de zaal. De rechter kwam aanlopen en iedereen begon te staan.
Het voelde alsof er een brok in mijn keel zat. De zenuwen voelde ik opkomen. Nu gaat het echt beginnen.

De rechter wilde van mijn advocaat horen wat mijn motief was en waarom ik dit gedaan heb. Wat voor reden had ik om iemand van zijn leven te beroven?
Aandachtig luisterde ik naar de woorden die mijn advocaat uitsprak.
Zijn woorden brachten me terug in de tijd, althans zo voelde het. Alsof ik alles weer opnieuw begon te beleven.
De man wist precies wat hij moest zeggen. Hij deed het op een goede manier. Om juist te laten zien dat ik veel te jong mijn vader verloren had.
Ik was nog jong. Mijn vader was de enige zorgende ouder die ik nog had. Mijn moeder zat nog steeds in een diepe depressie. Door haar depressie is ze naar de hulpmiddelen gestapt zoals drugs en alcohol, waardoor ze niet meer voor ons wilde zorgen.
Mijn vader nam alle taken van mijn moeder over. Hij zorgde voor ons en hij bracht ons naar school. In de vakanties gingen we met z’n allen naar de boerderij.
Altijd deden we allerlei leuke dingen met hem. Zijn doel was om ons gelukkig en vrolijk te zien.

De vrouw van Aaron Mulder zat ook in de zaal. Zij had een advocaat genomen. Ze wilde niks liever dan mij zolang mogelijk achter de tralies zien.
Ik snap haar wel aan de ene kant. Ze is haar man verloren. Alleen weet ze niet het echte verhaal, waarom zou ik zomaar iemand vermoorden voor het plezier?
Dat dacht ze wel, maar achter alles zit een echte reden. Een reden waarvan je zult schrikken. Niemand die het echt wilt geloven maar het is de waarheid.

Ik merkte dat mijn advocaat klaar was met zijn toespraak en nam weer plaats op de zetel naast mij.
Hij keek mij heel kort aan en richtte zich weer op de rechter.
Nu was de advocaat van mevrouw Mulder bezig met zijn toespraak.
De zenuwen voelde ik opkomen. Van al die mensen die achter mij zaten, voelde ik hun ogen in mijn rug branden.
Een rilling voelde ik door mijn lichaam schieten. Even later ging de advocaat van mevrouw Mulder weer zitten.
De rechter stond op. "Ik weet genoeg momenteel, alles staat genoteerd wat er gezegd is. De zaak van de moord op Lucas Montgomery wordt heropend. Ik besluit dat de uitspraak over twee weken plaatsvindt. Uitstel kan nog plaatsvinden, vanwege de heropende zaak van Lucas Montgomery," zei de rechter op een luide toon.

Reacties (2)

  • GoCrazy

    Oh ik hoop dat het goed komt!!

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Oh boy
    Hoop dat het goed gaat komen voor der

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen