Augustus, 2014
Manchester,
United Kingdom



|| Claire Montgomery



Een opluchting voelde ik door mijn lichaam heen gaan. Een opluchting dat de zaak van mijn vader werd heropend.
Eindelijk, na negen jaar wachten op dit moment, werd er opnieuw uitgezocht op welke brute wijze mijn vader vermoord was.
Iedereen verliet de zaal. En de handboeien werden weer strak om mijn polsen gedaan.
Rustig liep ik mee met de agenten. Mia stond nog te wachten bij de uitgang van de rechtszaal.
"Darling, don't worry, everything is going well," hoorde ik de vertrouwde en lieve stem van Mia zeggen.
Ik knikte haar toe en liep verder met de agenten mee. Ik genoot nog heel even van het moment dat ik in de buitenwereld was, voordat ik weer achter slot en grendel ging.
De terugreis was sneller dan de heenreis. Zo leek het voor mijn gevoel. Bij de ingang van de gevangenis werd ik nog grondig gefouilleerd.
Ze wilden zeker weten dat ik niks probeerde naar binnen te smokkelen.
Ik werd weer teruggebracht naar mijn cel om me om te kleden. Daarna zou ik aan het werk gezet worden.
Ik trok mijn kleding uit en legde ze op mijn bed neer, en daarna ik trok het gevangenisuniform aan.
Het was niet overal verplicht om een uniform aan te trekken, maar ze vonden het hier beter voor de veiligheid.

Een ritselend geluid hoorde ik in het slot van de deur. Zachtjes ging de deur open. Een vrouwelijke gevangenisbeveiliger stond in de opening.
Ze keek me vriendelijk aan en had een glimlach op haar gezicht. Dat zag je hier niet vaak.
"Er is bezoek voor je," zei de vrouw op een vriendelijke manier. Een glimlach ontstond op mijn gezicht.
Rustig deed de vrouw de handboeien om mijn polsen heen.
Glimlachend liep ik naar de bezoekruimte. In de afgelopen weken dat ik hier nu zat, was er nog niet iemand langs geweest.
Voordat ik naar binnen liep werden de handboeien losgemaakt. Ik keek naar binnen en zag mijn zus Mia zitten.
Een klein beetje vreugde voelde ik vanbinnen. Eindelijk blij om iemand zien waar ik om gaf en die ik kende.
Twee zachte armen voelde ik om mij heen sluiten. Een fijn gevoel van warmte en liefde deed me goed.
"Wat fijn om je weer te zien, Claire," zei Mia met tranen in haar ogen. "Ik ben blij dat je er bent en dat je er net ook bij was in de rechtbank," zei ik terwijl ik ging zitten.
"Ja, natuurlijk ben ik er voor je, Claire. Ik snap waarom je dit gedaan hebt. Maar dit was niet echt bepaald de beste oplossing, Clay," zei Mia met een boze blik.
"Weet ik, maar ik voelde gewoon dat ik iets moest doen! Ik kon het niet zo laten. Het gaat hier wel om papa. En alles wat die man mij aangedaan heeft, je weet er alles van. Als je in mijn positie zat, had je het zelfde gedaan, Mia," antwoordde ik verdedigend.
"Ik weet het, Clay. Ik hoop dat je niet lang vast hoeft te zitten. Geloof me, Clay, het komt goed. Maak je geen zorgen," zei Mia bezorgd.
"Hoe gaat het met Alex?" vroeg ik bezorgd. "Ja, gaat goed. Hij mist je," antwoordde Mia met een glimlach. Ik had altijd al beetje gewaakt over mij broertje. Ik geef veel om hem. Ik was wel blij dat hij er niet was toen het gebeurde met mijn vader. "Zorg goed voor hem en zeg hem maar dat hij zich geen zorgen over mij moet maken," zei ik tegen Mia terwijl mijn blik afweek naar de klok in de ruimte.
"Tijd is voorbij," hoorde ik de zware stem van de beveiliger klinken. "Ik kom volgende week langs. Hou je sterk, zusje," zei Mia en snel daarna voelde ik haar armen om me heen. Al snel voelde ik het stuk ijzer om mijn polsen gebonden.







Reacties (2)

  • Luckey

    Wel fijn dat der zus lang komt!
    Extra steun!

    4 jaar geleden
  • GoCrazy

    Tof hoofdstuk!:)

    5 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen