Foto bij 001. Yasmin Evans

Ongeveer 12 jaar geleden, November

'Ik had niet echt verwacht om je hier te zien, Headmaster. Ik kan me niets inbeelden dat zo belangrijk is dat jij me persoonlijk uit mijn bed komt halen. Zeker gezien de tijden waarin we leven…' mompelde ik terwijl ik slaapdronken door de keuken waggelde. Met een flick van mijn staf kwam de keuken tot leven om thee te zetten, en nam ik plaats aan de keukentafel met Hogwarts meest populaire schoolhoofd.
'Heb je nog iets gehoord van Sirius? Heeft hij contact met je opgenomen?' vroeg Dumbledore, hij leek heel alert. Ik schudde zuchtend mijn hoofd. Ik had al weken, bijna meer dan een maand niets meer van hem gehoord. Leuke verloofde. Nee, even serieus, ik snapte wel dat dit alles voor mijn veiligheid was. Verstrooid aaiden mijn vingers over mijn verlovingsring.
Hij hield me strak in de gaten, alsof hij anders verwachtte van me.
'Heb je nog geen kranten gelezen? Is er niemand die je wat verteld heeft..? ' Hij klonk oprecht verbaasd. Ik probeerde thee schenken te combineren met een geïrriteerde blik voor mijn oud schoolhoofd.
'Zeg gewoon wat er aan de hand is, Albus. Ik ben geen klein kind, als ik onderduik, ga ik geen brieven sturen, mijn adres niet doorgeven aan de Daily Prophet en geen bezoek ontvangen. Vandaar mijn verbazing jou hier aan te treffen.'
'Sirius heeft het me het adres verteld, onlangs..' verzuchtte hij, alsof het een slecht iets was. Ik keek hem strak aan, de manier waarop hij Sirius' naam uitsprak voorspelde niet veel goeds, en het feit dat mijn secretkeeper de locatie van mijn appartement had vrijgegeven, nog minder. Niet dat ik Dumbledore niet vertrouwde, de man was een van de grootste tovenaars sinds Merlin, maar wat overleg en misschien bezoekuren waren aangenaam geweest.
Met het schoolhoofd hier gingen mijn vingers jeuken om me weer te mengen in het strijdtoneel. Ik wou dat ik terug kon meehelpen met Sirius, Lily, Remus, James en de rest om Voldemort een schop onder zijn kont te geven, in plaats van hier ondergedoken te leven.
Terwijl ik me warmde aan mijn kop thee, leek Dumbledore het te willen gebruiken als een partner voor een staarwedstrijd.
'Okay, laten we het zo doen: jij verteld mij wat ik voor je kan betekenen en ik luister geduldig in plaats van je onder druk te zetten om me te vertellen wat er is.” Grapte ik. Niet dat ik Dumbledore ooit zou aanvallen. Hij was zowat onze leider in de orde. Al zou ik het appreciëren mocht hij voor de verandering minder mysterieus doen.
'Er zijn feesten aan de gang in heel Engeland; Voldemort is verslagen.' zei hij op een zielig toontje. ik grijnsde. Vrijheid. Sirius.
'Dat is goed nieuws, Albus! Geen reden om hier met een zuur gezicht te zitten.' zei ik met een grijns terwijl ik me al begon in te beelden hoe goed het zou zijn om iedereen eindelijk weer terug te zien.
'Er is een verschrikkelijke prijs voor betaald, Yasmin.’ Het bleef even stil, ik wachtte geduldig, zoals beloofd. ‘Voldemort is verslagen toen zijn vloek des doods afkaatste op Harry. Lily en James hadden geen schijn van kans... Ze dachten dat ze veilig waren, ze vertrouwden erop... ze waren niet eens gewapend." Dumbledore probeerde zijn thee door het tasje heen te boren, of hij zou er in elk geval in slagen als hij zo naar beneden bleef staren. Ik kon geen woord meer uitbrengen. Lily en James, dood?
'Hij...Maak je geen zorgen, hij is al in Azkaban, levenslang… ze hebben hem gevonden... De secretkeeper bleek de verrader te zijn...Pettigrew is achter hem aangegaan, maar het mocht niet baten. Integendeel, hij heeft Peter opgeblazen, en nog 12 muggles. Van Pettigrew is alleen nog zijn pink over, en Sirius’ enige reactie was lachen, Yasmin. Maniakaal lachen.' Dumbledore keek me strak aan. Ik schudde mijn hoofd. Dit kon niet. Ik was nog niet helemaal wakker; dit was een nachtmerrie, ik was nog slaapdronken en Dumbledore wist niet wat hij zei. Niets klopte.
'Nee, Lils en James zitten veilig. Het is niet mogelijk dat Voldemort hen vermoord heeft, Albus.' Ik merkte dat mijn handen trilden.
'Toch is het zo..' Koppige oude man…
'Sirius heeft Pettigrew opgeblazen? Ben je zeker dat Pettigrew zichzelf niet heeft opgeblazen. Ik zie dat eerder gebeuren namelijk.’ de man was nooit een supertalent geweest op vlak van magie.. ‘En zelf als Sirius Pettigrew vermoord zou hebben… het was die rat zijn eigen schuld.’ Pettigrew en ik hadden nooit echt overeengekomen, om hem zou ik geen tranen laten… Het mocht dan gemeen klinken, dat kon me niet deren, Albus kende me beter dan dat.
Maar Sirius.. Hij kon niemand verraden, zeker niet iemand zoals James, Lily of Harry. Dumbledore keek me vragend aan, alsof hij niet snapte wat ik bedoelde. Ik zuchtte even en stak van wal.
‘Als Lils en James door Voldemort zijn vermoord, dan is het omdat Pettigrew zijn mond niet gehouden heeft. Ik had het kunnen denken dat hij zou zwichten... Die man was nooit gemaakt om een Gryffindor te zijn…Alsjeblieft, Albus, haal Sirius daar weg, hij gaat er gek worden… Hij heeft niets misdaan…' smeekte ik. Dat deed hem alleen maar bezorgder kijken.
'Yasmin, ik weet niet waarover je het hebt. Je lijkt verschrikkelijk in de war. Sirius Black was de Secretkeeper van Lily en James. Dat weet jij heel goed. Hij is diegene die hen verraden heeft. Hij is diegene die voor Voldemort werkte, die informatie doorspeelde aan hem.' Dumbledore keek me strak aan. Ik schudde mijn hoofd. Hij moest het snappen, hij moest het weten.
'Sirius is de secretkeeper niet, hij is mijn secretkeeper. Pettigrew is de Secretkeeper van James en Lily. We deden alsof het Sirius was, maar..' ik zag aan zijn ogen dat hij me niet geloofde. Hij moest het begrijpen. Sirius hoorde niet in Azkaban, Sirius moest terugkomen naar mij. Ik had hem nodig.
‘Sirius werkt niet voor Voldemort. Dat zou hij nooit doen. James was als een broer voor hem, Albus. Het kan niet dat hij dat ooit zou doen.’ Probeerde ik nogmaals.
‘Yasmin,’ zuchtte mijn oud-professor. ‘Ik weet dat het moeilijk te begrijpen is, daar heb ik ook moeite mee, ik dacht echt dat Sirius te vertrouwen was.. maar we mogen niet vergeten dat zijn jongere broer Regulus ook een Death Eater was.’ Probeerde hij me te overtuigen. Ja, maar Sirius verachtte zijn familie en zeker het feit dat Regulus in de hele Pureblood gekheid meegegaan was met Voldemort.
Ik hoorde een lichte plof vanuit de woonkamer. Remus Lupin -de enige buiten Lily, James en Sirius die wist waar ik verbleef. Dumbledore stond op. Wat was dit? De wissel van de wacht?
‘Professor! Het was Sirius niet!' Schreeuwde ik uit. Ik hoorde best hoe radeloos ik klonk, en dus absoluut niet overtuigend. Remus en Dumbledore wisselden een blik uit. Ik wist niet wat ervan te maken. Ik was niet gek… zij wisten het gewoon niet.. Lily en Sirius hadden het me verteld voor ik ook onderdook. Met de gedachte aan mijn zus, kwam iets anders bij me op.
'Dumbledore, wat gebeurd er met Harry?' vroeg ik wanhopig. Dumbledore draaide zich niet om maar staarde voor zich uit.
'Het beste is om hem bij zijn tante te laten opgroeien, in veiligheid. Uit het oog van onze maatschappij.' zei hij stil. Ik knikte, goed dat dat op zijn minst nog goed geregeld was.
‘Dank je.’ Bracht ik zachtjes uit. Tenminste een zekerheid in wat er van mijn leven leek over te blijven: Harry. Het was zo moeilijk om te geloven... Lils, James…dood.. Sirius in Azkaban.. Ik kon me best terugtrekken uit de grote bende Wizardaangelegenheden.
Nadat Dumbledore vertrokken was, probeerde Remus me te troosten en voornamelijk me te kalmeren. Hij bracht me up to date over alle dingen die plaatsgevonden hadden na mijn onderduiken.. Zijn woorden deden me niet veel… Natuurlijk had niemand het kunnen zien aankomen dat Sirius James ooit zou verraden. Wat was Pettigrew dapper geweest in zijn laatste momenten, om James en Lily te wreken en het tegen Sirius notabene op te nemen. Dwaze dapperheid, uiteraard, maar toch….
Zelf Remus geloofde me niet.. Blijkbaar was ook in zijn ogen Sirius schuldig.. wel ja, Pettigrew dood, pinkloos -dat kon me niet echt schelen-, maar niet voor de dood van Lily en James. Sirius moest terugkomen.. voor mij…

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen