Foto bij 061

your feelings
like a tiger
in a cage
wait to rip themselves
out of you.
if you are brave,
you will feel.
it is your duty to be sad.
to be broken by this wild
world.
- Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Ik zat aan Jims keukentafel en staarde lusteloos door het raam.
Ik had niet verwacht Harry hier te zien, maar het had zijn effect op me niet gemist. God, ik verlangde naar hem. Elke nacht zonder hem was een hel, zeker nu ik wist dat hij er zou kunnen zijn als hij niet zo volhardde in zijn koppigheid.
Ik begreep het niet... Waarom duwde hij me toch zo weg? Ik kon er zijn voor hem. Ik kon hem beter maken. Maar iets hield hem tegen, en ik wist heel goed dat het niet een gebrek aan interesse was. Het was me direct duidelijk geweest dat zijn laatste woorden voor zijn vertrek op woensdag slechts een excuus waren geweest om alles tussen ons te beëindigen. Ik wist dat hij gevoelens voor me had. Hij had me de voorbije weken geen andere keuze gelaten dan het te beseffen en geloven.
Maar waarom had hij zijn muren weer opgetrokken? Ik wilde er zo graag voor hem zijn. En nu ik hem had gezien, besefte ik meer dan ooit dat ik er voor hem moest zijn. Ik was hem aan het verliezen; ik zag het in zijn troebele ogen. Ik wist van Jim dat hij zijn toevlucht tegenwoordig zocht in drugs en alcohol, ver weg in de smerige straten van The Bronx. Hij wilde geen hulp. Enkel weglopen van alles dat hem met Finn confronteerde. Wat er die dag, vier november, met hem gebeurd was, had hem compleet gebroken. Hij was geen moordenaar. En al zeker geen slechte jongen.
Hij was gewoon Harry.
Mijn kapotte, verloren Harry. Hij dacht met alle waarschijnlijkheid dat hij het verdiende, de marteling. Zo fout.
Ik wilde dat hij hulp zocht bij mij. Niet bij die smerige drugs waar hij ver vandaan zou moeten blijven. Het was zo pijnlijk te moeten zien hoe hij zichzelf langzaamaan aan het opgeven was... Ik zou nooit opgeven, dat zwoor ik. Ik zou hem redden.
"Rose?" schrok Jim me op. Verstoord keek ik in zijn ogen.
"Hij ziet er zo slecht uit, Jim." fluisterde ik wanhopig. Hij zuchtte en knikte langzaam.
"Hij heeft hulp nodig. Het is hem volledig aan het breken." ging ik verder. Slikkend haalde hij zijn handen door zijn haar.
"Ik weet het. Maar hij wil geen hulp." bevestigde hij mijn eerdere vermoeden.
Radeloos vervolgde hij: "En nu hij uit de competitie gesmeten is, heeft hij helemaal niets meer om nog voor te vechten." Ik slikte en wreef kort in mijn ogen.
"Ik wil hem terug." zuchtte ik trillerig. Troostend kneep hij in mijn schouder, maar leunde toen zelf met een wanhopige zucht achteruit in zijn stoel.
"Hij jou ook. Hij zal je nooit kunnen vergeten, wat hij zichzelf ook wijsmaakt." zei Jim op gedempte toon, zodat Harry ons niet kon horen vanuit de woonkamer. Ik haalde mijn schouders slechts op.
"Hij had vannacht een droom over je." fluisterde hij. Ik draaide mijn hoofd en keek hem ontzet aan. Hij knikte langzaam.
"Het is niet de eerste keer. Hij heeft constant nachtmerries." mompelde hij. Ik voelde een pijnlijke steek in mijn hart. Ik wenste dat ik al zijn pijn kon wegnemen. Als ik het kon voelen voor hem, zou ik met veel plezier zijn plaats innemen. Alles om hem beter te maken...
Jim zuchtte en haalde zijn schouders op. Hij wilde al iets zeggen, maar werd opgeschrokken door het gerinkel van zijn gsm in zijn broekzak. Fronsend haalde hij het uit, maar begon onmiddellijk te blozen toen hij op zijn scherm keek. Ik glimlachte flauwtjes.
"Gina?" vroeg ik. Hij kuchte ongemakkelijk en stond recht.
"Ik ga... Ik ga even..." Hij knikte naar zijn kamer, voor hij met rode wangen wegvluchtte en mij met een geamuseerde lach achterliet. Onmiddellijk krulden mijn mondhoeken echter weer naar beneden toen ik me de prachtige jongen in de kamer naast ons herinnerde.
Met een zucht ging ik evenzeer rechtstaan en wandelde naar het aanrecht. Kauwend op mijn onderlip vulde ik een glas water aan de kraan, en dronk het in één teug leeg, in een hopeloze poging te kalmeren.
Toen ik klaar was, zette ik het terug neer en sloot mijn ogen kort.
Langzaam draaide ik me om. Ik schrok hevig toen ik Harry achter me zag staan, en bracht mijn hand naar mijn hart. Ik liet mijn grote ogen over hem heen glijden: zijn doffe blik, zijn futloze krullen, de nieuwe kneuzingen op zijn perfecte lichaam, zijn kapotte knokkels... Hij zag er zo moe uit, zo gebroken... Hij leek niet langer mijn sterke Harry te zijn. Waarom was hij zichzelf zo kapot aan het maken?
"Sorry." mompelde hij, toen hij merkte dat hij me had laten schrikken. Ik schudde mijn hoofd ademloos en zette een stap opzij toen hij langs me naar de koelkast wilde wandelen, maar struikelde in al mijn onhandigheid en nervositeit over mijn eigen voeten.
Ik snakte ontzet naar adem en probeerde mijn evenwicht nog te vinden, maar bereidde me beschaamd en met rode wangen al voor op mijn gênante val. Net op dat moment voelde ik zijn sterke handen echter rond mijn middel. De abrupt losbarstende, duizenden kriebels in mijn binnenste maakten me zo mogelijk nog meer gedesoriënteerd.
"Shit, Lily." gromde hij, terwijl hij me reflexmatig opving en rechtop hield. Met een diepe frons staarde hij in mijn ogen. Ik had mijn kleine vingers rond zijn brede bicepsen gevouwen.
"Het spijt me." piepte ik blozend. Hij schudde zijn hoofd en liet zijn grote palmen langzaam omhoog glijden, tot hij ze ter hoogte van mijn ribben liet liggen. Mijn lippen verwijdden wat.
"Je... Je kan me loslaten." fluisterde ik zacht. Hij duwde zijn neus tegen mijn jukbeen en zuchtte tegen de huid van mijn wang.
"Ik weet het." mompelde hij slechts, maar hij bleef staan waar hij stond. Roerloos wachtte ik af, bang dat elke verkeerde beweging hem van me zou wegjagen. Ik wilde hem bij me houden.
"Fuck, ik kan je niet aanraken zonder je te willen..." Hij slikte zijn woorden in en duwde me voorzichtig achteruit, tot ik met mijn achterste tegen het aanrecht botste.
"Je zou me moeten tegenhouden, baby. Ik mag je niet vasthouden." prevelde hij. God, ik had zijn koosnaampjes gemist. Met een zielig geluidje hief ik mijn gezicht op, zodat ik een kus op zijn scherpe kaaklijn kon drukken.
"Lily... Het kan niet. Het mag niet, schatje." gromde hij. Ik negeerde hem en vouwde mijn lippen rond zijn nek. Mijn ogen draaiden haast weg toen ik de vertrouwde smaak van zijn huid op mijn tong proefde. De geur van alcohol en zijn zweet hing subtiel rond hem. Hij probeerde me voorzichtig weg te duwen, maar ik smeekte zijn naam.
"Alsjeblieft." fluisterde ik.
"Alsjeblieft, Haz. Ik heb je nodig." prevelde ik kleintjes. Met een hese kreun drukte hij zich dichter tegen me aan; abrupt maakte hij geen aanstalten meer me weg te duwen. Langzaam draaide hij zijn gezicht, zodat hij zijn oppervlakkig ademende mond tegen mijn slaap kon drukken.
"Verdomme, ik ga hier spijt van krijgen." siste hij, maar ik negeerde hem en humde zacht toen hij zijn arm rond mijn middel liet glijden en me innig omarmde. Plots leek hij het gevecht met zichzelf op te geven.
Hij vouwde zijn hand met een verslagen vloek rond mijn kaakbeen, zodat hij mijn gezicht kon draaien en zijn lippen op die van mij kon duwen. Met een verlossende kreun kuste ik hem terug, en cirkelde mijn armen rond zijn nek. Hij was onstilbaar en hongerig, zijn handen zo hardhandig en ongeduldig. Het kon me niet schelen.
Onderdanig liet ik hem de kus leiden, terwijl hij me gretig betastte.
"Zo fucking perfect." gromde hij in mijn mond, toen hij mijn achterste in zijn hand had genomen.
"Je bent van mij, Lily. Alleen van mij." prevelde hij tegen mijn lippen, voor hij de kus verbrak en zijn mond overal op mijn gezicht en in mijn nek drukte.
"Van mij, van mij, van mij." bleef hij herhalen, terwijl ik zachtjes en wanhopig kreunend zijn liefkozing onderging.
"Fuck, zeg dat je van mij bent, baby." mompelde hij, nadat hij zijn neus in mijn haar had genesteld. Met zijn grote hand wreef hij in cirkels over mijn smalle onderrug. Ik opende mijn mond, maar ik was niet in staat iets uit te brengen door mijn teveel aan gevoelens voor hem.
"Ik..." piepte ik in zijn oor, verloren grijpend naar zijn T-shirt met mijn klauwende vingers.
"Zeg het." snauwde hij.
"Ik ben van jou." stootte ik op radeloze toon uit. Hij hief mijn gezicht voor hem op met zijn palm rond mijn nek en zijn vingers in mijn warrige blonde haar. Met een gekwelde frons en een ongeduldige zucht vouwde hij zijn hete, natte mond weer over de mijne. Ik tuitte mijn lippen, gek uit verlangen.
Ik wist niet wat dit betekende en of het iets tussen ons zou veranderen, maar ik zwoor dat ik dit moment met hem zou koesteren.
Hij kamde kort door mijn haar, voor hij ook die sterke getatoeëerde arm rond mijn middel vouwde en me zo mogelijk nog dichter tegen zijn lichaam trok. Wanhopig kneep ik in de stof van zijn T-shirt op zijn rug. Als ik had gekund, was ik het liefst één met hem geworden. Ik wilde hem nooit meer loslaten. Hij bleef me vurig kussen, zijn open mond hijgend tegen die van mij, en slikte mijn hoge kreunen gretig in. Met vingers verstrengeld in zijn haar liet ik hem me met zijn beide handen rond mijn taille optillen, zodat hij me op de rand van het aanrecht kon plaatsen. Ruw duwde hij zijn tong in mijn mond, terwijl hij mijn jas ongeduldig over mijn armen naar beneden dwong. Ik schudde het uit en greep zijn nek weer, zodat ik me aan hem kon vasthouden.
"Zeg mijn naam, Lil." mompelde hij gesmoord.
"Harry." prevelde ik direct. Hij vloekte gedempt en gaf me nog een laatste gejaagde, smakkende kus. Toen hij zich lostrok, veegde hij mijn blonde haar ademloos uit mijn gezicht.
"Nog." gromde hij, terwijl hij zijn voorhoofd tegen het mijne drukte. Ik kreunde zachtjes.
"Harry." piepte ik.
"Shit, je weet niet wat je met me doet, Lily. Je maakt me volledig gek. Mijn prinsesje, hmm? Zo fucking perfect voor mij." siste hij, tussen snelle, ongeduldige, kleine kusjes in.
"Haz?" piepte ik. Hij sloeg zijn beide armen stevig rond me heen en humde hees.
"Het voelt zo goed." biechtte ik wanhopig op, biddend dat dit ook voor hem het bewijs was dat we beter samen dan apart waren. Hij fronste in onze kus en nam mijn onderlip kort in zijn gezwollen rode mond.
"Ik weet het, baby." prevelde hij, zijn stem onmogelijk diep.
Net toen hij zijn mond echter had geopend voor me, hoorden we Jims voetstappen in de gang. Harry verstijfde tegen me en struikelde achteruit, terwijl ik vliegensvlug van het aanrecht gleed en met de achterkant van mijn hand over mijn mond wreef.
Hij leek te ontwaken uit een droom, en ontzet keek hij me aan, terwijl hij ongelovig met zijn wimpers knipperde.
"Fuck." vloekte hij binnensmonds, voor hij zijn boxer optrok en een hand door zijn haar haalde.
"Sorry, ik... Harry?" Jim kwam binnen en bleef in de deuropening stilstaan. Onderzoekend keek hij van mij naar Harry. Hij had niet veel nodig om te beseffen wat er aan de hand was. Onze onregelmatige ademhaling, mijn wilde blik, onze gezwollen lippen en warrig haar... We hadden duidelijk net een passioneel moment gedeeld.
"Wat is hier aan de hand?" mompelde Jim. Harry vloekte nog eens en wendde zijn ogen van me af.
"Niets. Een grote fout." gromde hij, voor hij de keuken hoofdschuddend uitbeende. Gebroken keek ik hem na, maar toen zette ik de achtervolging in, Jims verwilderde blikken negerend.
"Harry, wacht!" Hij stond bij de sofa en haalde een jeans en T-shirt uit zijn blauwe sportzak. Ademloos bleef ik enkele meters verder staan, met mijn rode, hard gekuste onderlip tussen mijn tanden. Hij schoot in zijn kleren en trok zijn schoenen aan.
"Haz." fluisterde ik. Hij verstrakte, maar bleef zich van me afgewend houden. Langzaam wandelde ik naar hem toe.
"Niet doen. Alsjeblieft." smeekte ik met tranen in mijn ogen. Daar waren zijn muren weer. Hij schudde me van zich af toen ik zijn bovenarm greep.
"Laat me los." gromde hij. Ik snifte en keek wanhopig naar zijn sterke rug. Hij trok zijn versleten jas aan.
Pas toen hij volledig aangekleed was, wendde hij zich tot mij. Met een staalharde blik staarde hij me aan.
"Vergeet wat er gebeurd is, ja?" Een traan liep over mijn wang.
"Harry..."
"Nee. Ik meen het. Die kus betekende niets. Het was een vergissing, dat is alles." Gebroken staarde ik naar de jongen voor me. Hij loog.
Ik wist dat hij de connectie tussen ons ook had gevoeld. Hoe kon het anders? Misschien voelde hij niet hetzelfde voor mij als ik voor hem - god, ik wist heel goed dat zijn gevoelens niet zo diep gingen; dat hij niet van me hield zoals ik van hem - dat was me duidelijk geworden nadat ik hem subtiel had gevraagd naar mijn verjaardagscadeau voor hem, maar dat betekende niet dat er niets was. Hoe pijnlijk het ook voor me was dat mijn liefde voor hem onbeantwoord bleef, gevoelens waren er wel. Ook van zijn kant.
Hij had het recht niet dat van me af te nemen.
"Het was geen vergissing!" wierp ik met tranen in mijn stem tegen. Waarschuwend staarde hij in mijn ogen.
"Lily..." snauwde hij al, maar ik onderbrak hem kwaad: "Nee! Je doet dit altijd! Ik wil niet dat je me van je wegduwt! Ik wil er voor je zijn!"
Hij zuchtte diep en wandelde hoofdschuddend langs me.
"Ik kan het wel aan!" Hij negeerde me en liep snel naar de deur.
"Harry!" riep ik nog, maar hij beende naar buiten, mij alleen achterlatend met mijn teveel aan gevoelens voor hem, en een gebroken hart.

Twee uur later zat ik met mijn knieën opgetrokken in de sofa thuis. Lusteloos staarde ik naar het dikke studieboek in mijn handen, maar ik deed geen moeite de dansende letters in me op te nemen. Ik kon enkel denken aan Harry.
Ik hield van hem.
Hij hield niet van mij.
Ik had zoveel opgegeven voor de gebroken man aan wie ik mijn hart had geschonken, en zelfs nu kon ik het onmogelijk opbrengen er spijt van te hebben. Hoe gekwetst ik nu ook mocht zijn, ik zou niets veranderen als ik kon teruggaan in de tijd. Hij had me gelukkiger gemaakt dan ik ooit was geweest.
Maar nu...
Was ik hem voorgoed kwijt? Was hij eindelijk op het punt gekomen dat hij te diep zat om nog gered te worden door me? Ik wist heel goed dat de situatie nu anders lag. God, ik had het kunnen zien in zijn ogen. Hij had het opgegeven.
Ik keek met een zucht over mijn schouder naar de voordeur toen ik iemand hoorde aankloppen.
"Ik ga wel." glimlachte Niall naast me. Ik knikte kort.
Het was overduidelijk dat al mijn huisgenoten medelijden met me hadden sinds Harry was vertrokken en me hier had achtergelaten. Ik haatte het. Ik wilde niet dat ze hem veroordeelden voor iets dat niemand van ons kon begrijpen. Enkel Harry kon vatten wat de horror was waar hij zich momenteel doorheen moest spartelen.
Slikkend las ik verder in mijn boek.
"Rose?" hoorde ik Niall opeens aarzelend achter me roepen.
"Hmm?" antwoordde ik luchtig, maar toen ik opnieuw achter me keek, bevroor ik volledig. Geschrokken liet ik het boek uit mijn handen glijden. Met een klap landde het op de grond voor de sofa.
"Marcus." prevelde ik. Vurig blozend stond ik recht, en haastte me naar de voordeur. Ik onderging zijn koele starende blik onzeker, terwijl ik mijn handen zenuwachtig in elkaar vouwde en mezelf subtiel wat meer in de kraag van mijn dikke wintertrui verborg.
"Rose." snauwde hij terug, toen ik voor hem halt hield en kort naar Niall keek.
"Wat... Wat doe je hier?" vroeg ik zacht, ook al wist ik het antwoord al. Hij kwam me controleren; checken of ik de waarheid had gesproken toen ik had gezegd dat Harry hier niet meer woonde. Voor de eerste keer sinds hij ons had verlaten, was ik blij dat hij niet meer in de loft was.
Met samengeknepen ogen speurde Marcus de ruimte achter me af. Enkel Aiden en Hannah zaten in de sofa's; verder was de woonkamer volledig leeg.
"Ik had je enkele dagen niet gehoord, dus het leek me een goed idee naar je toe te komen." zei hij. Hij klonk op slag opgewekter. Met een korte knik richtte ik mijn ogen op de grond. Niall maakte zich naast me subtiel uit de voeten.
"Mag ik binnenkomen?" vroeg Marcus. Ik slikte, maar knikte toen met tegenzin en zette een stap opzij. Onmiddellijk wandelde de blonde jongen langs me naar binnen.
"Ik heb iets voor je." glimlachte hij. Met opgetrokken wenkbrauwen sloot ik de voordeur achter hem.
"Oh ja?" reageerde ik voorzichtig. Ik was als de dood voor hem sinds hij me zo ruw had behandeld na het etentje van mijn ouders. De Marcus die ik altijd had gedacht te kennen, was slechts een illusie geweest; de jongen voor me was een volslagen onbekende voor me, onberekenbaar en intimiderend.
Hij wandelde naar de glazen tafel en ging zitten, ongeduldig wachtend tot ik zelf plaats had genomen op één van de stoelen. Onmiddellijk nam hij mijn hand op tafel, en bracht het naar zijn lippen. Ik probeerde niet ineen te krimpen toen hij een kus op mijn knokkels drukte.
"Kijk." grijnsde hij arrogant, voor hij me losliet en een fluwelen doos uit zijn jaszak haalde. Mijn ogen werden onmiddellijk groot toen ik de blauwe kleur herkende. Met een misselijkmakende steek in mijn hart staarde ik naar de zilveren letters.
"Ik zag het enkele dagen geleden in de etalage liggen en dacht onmiddellijk aan jou." knikte hij. Hij opende het en duwde het bijna in mijn gezicht.
"God, Marcus." stootte ik uit, terwijl ik naar de zilveren ketting voor me staarde, duur en luxueus op de meest opzichtige manier. Het hartvormige hangertje was afgezet met rode steentjes.
"Echte robijnen." schepte hij op, terwijl hij met zijn vingers over het juweel gleed. Ik slikte moeizaam.
"Het... Het is prachtig." loog ik. Ik trilde nerveus, hopend dat hij niet zou beseffen dat ik me alles behalve op mijn gemak voelde bij hem en zijn veelzeggende gebaar. Ik wist niet wat Marcus dacht, maar het was duidelijk dat hij het idee had dat we iets waren, hij en ik. Hij had het mis.
Ik wilde helemaal niets met hem te maken hebben; niet met zijn familie, ons gedeelde milieu, zijn opdringerige avances en zijn dure geschenken. Ik wilde dat hij me met rust liet en mijn leven niet nog ingewikkelder maakte dan het al was. Maar ik had geen keuze.
Ik kon hem niet afwijzen. Niet zolang mijn ouders het voor het zeggen zouden hebben.
Dus ik slikte en dwong mijn mondhoeken nog wat meer omhoog, in een meesterlijke poging mijn ongemak en paniek te verbergen. Ik wist nu al dat dit uit de hand zou lopen, zijn pogingen zich in mijn leven te nestelen. Hoe lang zou het duren voor hij een manier vond me hier weg te halen? Weg uit de loft, de enige plek waar ik mijn connectie met Harry nog kon voelen?
Mijn hele wereld was een tijdbom geworden, klaar om te ontploffen: Harry, Marcus, mijn familie... Ik kon dit niet langer volhouden; god, ik had te veel meegemaakt de voorbije maanden.
Snel knipperde ik de wanhopige tranen in mijn ogen weg, en draaide mijn lichaam een kwartslag. Ik voelde de blikken van mijn huisgenoten even verder, borend in mijn huid, maar stoïcijns bleef ik zitten. Welke keuze had ik dan het juweel te aanvaarden en te doen alsof ik blij was met zijn toenadering tot me?
Ik hief mijn haar voor hem op en kneep hard in mijn zachte golven. Ik wilde niet dat hij mijn bevende handen opmerkte.
Hij sloot de ketting voor me en streelde nog eens over de gevoelige huid van mijn nek. Direct liet ik mijn haar vallen; ik wilde niet dat hij me aanraakte. Ik wendde me langzaam weer tot hem en glimlachte geforceerd.
"Bedankt. Je had dit niet moeten doen, Marcus." Ongemakkelijk keek ik naar beneden, waar ik met de rand van mijn trui speelde. Hij haalde zijn schouders op en stak een plukje haar achter mijn oor, niet reagerend toen ik reflexmatig van hem weg boog.
"Geen probleem, baby. Je weet dat ik alles voor je zou doen." flirtte hij. Mijn hart stopte even met kloppen toen ik zijn veelzeggende opmerking hoorde. Het klonk zo dreigend, zo waarschuwend... Hij verwachtte dat hij me op een dag volledig zou hebben. Misschien had hij wel gelijk: hoe hard ik ook zou vechten, onze ouders zouden ons uiteindelijk toch in elkaars armen drijven. Hij was met verre voorsprong de meest veelbelovende huwelijkskandidaat voor mij.
Ik slikte en glimlachte trillerig, hard op mijn tong bijtend voor ik een opmerking maakte over het ongewenste koosnaampje. Enkel Harry mocht me zo noemen.
Zwak als ik was, liet ik mezelf toe kort te denken aan hoe hij me deze ochtend had gekust tegen Jims aanrecht. Zo gejaagd en gulzig, maar toch zo teder. We waren zo perfect samen, waarom zag hij het niet? Waarom duwde hij me van zich weg?
Ik had hem nodig.
En een egoïstisch deel van me wenste dat hij me ook nodig had. Ik wilde niets liever dan zijn kans op redding zijn, want god, ik zou hem redden. Er was niets op de hele wereld dat ik liever wilde dan hem uit het donkere dal halen waarin hij momenteel verkeerde; hem tonen dat er een uitweg was, ook al zag hij hem niet.
"Dus Harry is hier niet meer?" Daar was het dan. Het verbaasde me dat hij zich nog zo lang had kunnen inhouden.
"Nee." fluisterde ik zacht. Geïntimideerd door hem, bleef ik naar beneden kijken.
"Best. Ik wil niet dat je met een crimineel moet samenleven." Ik beet zo hard op mijn lip, dat ik de metaalachtige smaak van mijn eigen bloed kon proeven. Het was een tijdje stil, en ik verplichtte mezelf in Marcus' blauwe ogen te kijken. Ik wist heel goed dat dit het cruciale moment was; in deze langzame seconden, met zijn vurige blik brandend op mijn huid, zou hij bepalen of ik de waarheid sprak. Hij wilde er zeker van zijn dat ik en Harry voorgoed voorbij waren.
Na enkele seconden knikte hij langzaam.
"Hoe dan ook, ik vroeg me af of je vanavond misschien iets met me wilt doen?" Ik verbleekte. Een date. Hij wilde een date.
Nee.
"Ik... Eh... Ik heb nogal veel schoolwerk. De laatste weken van het semester komen eraan, en ik heb heel wat deadlines." Ik slikte moeizaam toen ik de ontevreden trek rond zijn mond zag. Zijn ogen werden een tint donkerder.
"Maar ik... Ik kan met je afspreken wanneer onze twee vrije weken beginnen, toch? Vlak voor de feestdagen?" Ik probeerde wanhopig een excuus te zoeken voor mijn afwijzing, wanhopig biddend dat hij niet zou uitvliegen. Ik was zo bang van hem. Zo bang...
Het bleef even stil - wachten op zijn reactie was moordend, maar toen knikte hij langzaam.
"Als dat is wat je wenst." zei hij koeltjes. Met een opgeluchte zucht knikte hij.
"Ja. Ik heb echt geen tijd momenteel. Papers en taken en... Je begrijpt het wel." stotterde ik. Hij klemde zijn tanden op elkaar, duidelijk ontevreden, maar knikte toen wel langzaam.
"Natuurlijk. Maar ik houd je aan je belofte, Rose."

Ik was doodop toen Marcus even later weer vertrok. Zijn aanwezigheid en de stress die het met zich mee had gebracht, hadden me compleet uitgeput. Toch kon ik de slaap niet vatten toen ik uren later in Harry's grote koude bed lag, rillend onder zijn lakens.
Mijn nachten hier doorbrengen, zonder zijn beschermende greep, was nog steeds zo lastig. Ik haatte deze plek. En ik zou het blijven haten zolang hij er niet was om nieuwe mooie momenten met me te creëren.
Rond elf uur 's nachts, na een uur gewoeld en gezucht te hebben, rinkelde mijn gsm op het nachtkastje naast me. Ik kneep mijn ogen samen door het felle licht, en keek gedesoriënteerd naar het scherm toen ik mezelf rechtop had geduwd. Mijn ogen werden reusachtig toen ik de afzender zag. Onmiddellijk nam ik klaarwakker op.
"Harry?" stootte ik ademloos uit, terwijl ik zijn lakens van me afsloeg.
"Niet echt." hoorde ik een kille stem aan de andere kant van de lijn grinniken.
"Zac." zuchtte ik teleurgesteld. Ik haatte dat hij weer optrok met zijn oude groep; hadden ze mij en hem niet genoeg problemen bezorgd? Na alles wat ze hadden gedaan, zou Harry beter uit hun buurt blijven. Maar hij was te verloren om het te beseffen...
"Waarom bel je?" vroeg ik, vrij kortaf.
"Rustig, Rose! Je hoeft niet zo vijandig te zijn." Hoofdschuddend staarde ik naar de muur aan de overkant van de donkere kamer.
"Waar is Harry? Waarom heb je zijn gsm?" vroeg ik verder, zijn opmerking negerend.
"Harry is momenteel te... Verward om zelf te bellen." antwoordde hij. Ik kon me zijn grijns perfect voorstellen.
"Verward." herhaalde ik langzaam. Ik wist heel goed wat hij eigenlijk bedoelde: dronken. En high.
"Hij vraagt naar je. Hij wil dat je komt en hem ophaalt. Zegt dat hij je mist en je nodig heeft." Mijn hart miste enkele slagen.
"Wacht, wat? Hij heeft... Hij heeft dat gezegd? Tegen jou?" Zac humde en grinnikte opnieuw toen hij mijn verwonderde toon hoorde.
"Luister. Waarom stuur ik je niet mijn adres door, en dan kan je naar hem toe komen? Is dat goed? Ik weet dat je even hard staat te popelen om je jongen te zien als hij doet om naar jou toe te kunnen." Ik slikte en sloot kort mijn ogen.
"Ik... Ik weet het niet. Ik vertrouw je niet, Zac." mompelde ik verward.
"Begrijpelijk. Maar ik geef om Harry, ook al geloof je waarschijnlijk het omgekeerde. Ik doe enkel wat me het beste lijkt, Rose." Met een gefrustreerde zucht duwde ik mijn wilde haar uit mijn gezicht.
"Kan je Harry doorgeven? Ik wil hem spreken." zei ik.
"Gaat niet. Hij is bezig." snauwde Zac. Hij werd ongeduldig. Ik beet hard op mijn onderlip, maar toen gleed ik uit bed en nam met een korte knik een besluit. Ik wilde geen risico nemen, en als Harry me echt nodig had, dan moest ik naar hem toe gaan.
"Goed dan. Stuur me je adres maar. Ik kom zo snel mogelijk."

Ik stapte een halfuur later slikkend de gele taxi uit. Zonder om te kijken raasde de chauffeur weer weg, met alle waarschijnlijkheid wanhopig verlangend deze buurten zo snel mogelijk te kunnen verlaten. Ik nam het hem niet kwalijk.
Met grote bange ogen staarde ik naar het vuile, vervallen wooncomplex voor me. Dus dit was waar Zac woonde...
In het hartje van The Bronx, omringd door dezelfde gevaarlijke, smerige gebouwen, kon zijn appartement onmogelijk meer contrasteren met het milieu waarin ik opgegroeid was. Hier zijn liet me meer dan ooit beseffen dat Harry's wereld te verschillend was van die van mij. Het leek zelfs bijna logisch dat het volledige universum er alles aan leek te doen ons twee uit elkaar te houden.
Ik rilde en haastte me angstig naar de voordeur. De scharnieren kraakten schril toen ik de klink nam en mezelf binnenliet. Een koude rilling liep over mijn ruggengraat naar beneden.
Ik vertrouwde de lift voor geen meter, dus met tegenzin nam ik de trap, smal en onveilig achter de gedeukte metalen deur op het einde van de duistere, met vochtplekken bedekte inkomhal. Mijn hart klopte in mijn keel, terwijl ik langs enkele ongure types in de hal en verder in het trappenhuis schoot. Ter hoogte van de tweede verdieping greep een grote zwarte man mijn elleboog beet. Hij torende boven me uit en had een bijna leeg bierflesje in zijn hand.
Ik piepte bang en keek recht in zijn bloeddoorlopen ogen.
"Waar gaan we heen?" grijnsde hij veelzeggend. De twee mannen naast hem lachten smakelijk. Ik slikte moeizaam en rukte me los, voor ik mijn weg naar boven vervolgde, nu rennend.
Waarom waren hier zoveel andere mannen? En zou ik Harry wel vinden op Zacs appartement?
Het huilen stond me nader dan het lachen toen ik op de derde verdieping aanklopte bij de juiste deur. Er stond een viertal mannen in de gang, enkele meters verder. Ik probeerde me zoveel mogelijk te verbergen in de schaduw van de hoek naast de trap, maar ze hadden me toch opgemerkt.
"Hallo, daar." grinnikte één van hen. Het leek wel alsof ze mijn angst konden ruiken.
"Zoek je Zac?" vervolgde de kalende man; ik vermoedde dat hij vijftig jaar was. Slikkend zette ik een stap achteruit toen hij naar me toe slenterde. Een koude wind woei door de hal, terwijl de sigaret tussen zijn lippen zijn ongewassen gezicht op een lugubere manier oplichtte.
"Hmm? Zoek je Zac?" drong hij aan. Met tranen in mijn ogen staarde ik naar de deur, hopend dat Zac snel zou opendoen.
"Heb je je tong ingeslikt, liefje?" grijnsde hij smerig. Zijn vrienden lachten toen hij zijn hand uitstrekte en een lok blond haar tussen zijn vuile vingers nam.
"Raak me niet aan!" protesteerde ik, maar in tegenstelling tot wat ik had gehoopt, klonk ik slechts bang en verloren.
Ik wilde naar Harry. Ik had zelden zo naar de veiligheid van zijn armen gesnakt...
De man grinnikte nog eens, maar deed toen wel wat ik vroeg.
"Wat doe je hier? Je lijkt me niet het type meisje dat hij normaal zou uitnodigen." Zijn drie vrienden kwamen naast ons staan. Bang zette ik nog een stap achteruit, tot ik de vuile kille muur in mijn rug voelde.
"Ik... Ik..." Het lukte me niet woorden te vormen.
"Wie heb je nodig?" vroeg een tweede man. Ik slikte.
"Harry." fluisterde ik. Het was even stil terwijl ze elkaar veelzeggende blikken toewierpen.
"Harry, zeg je?" Ik knikte langzaam en keek nog eens schuchter naar de deur naast me. Had Zac me niet gehoord?
"Wat is je naam?" vroeg dezelfde man die me net had gevraagd wie ik zocht. Hij haalde een hand door zijn zwarte haar en liet zijn ogen onderzoekend over me heen glijden.
"Lily-Rose." fluisterde ik.
"Harry's meisje." constateerde de eerste man. Ik slikte en richtte mijn ogen op hem.
"Ik... Hij is..." Hij wuifde zijn hand ongeduldig voor zijn gezicht en bonsde nu hard op Zacs deur.
"Hij is binnen." knikte hij. Onmiddellijk wandelden ze weer van me weg, alsof het feit dat ik - volgens hen, van Harry was hen het idee gaf dat ze me beter met rust lieten. Misschien waren ze bang van hem, zoals de rest van New York, en durfden ze me daarom niet te benaderen. Wie weet, misschien ging het wilde verhaal zelfs de ronde dat hij Finn voor mij had vermoord. Mijn hart klopte pijnlijk in mijn borstkas bij die gedachte.
Was het zo?
Ik kwelde mezelf nog steeds af en toe met het idee dat dit alles mijn fout was. Als Harry me nooit had ontmoet, was dit alles waarschijnlijk nooit gebeurd... Maar ik weigerde te veel op die manier te denken; ik kon het me niet laten vernietigen. We hadden al genoeg zorgen.
De deur werd open gezwaaid, en met grote ogen keek ik recht in het grijnzende gezicht van Zac.
"Je bent er." knikte hij. Hij greep mijn pols en trok me ruw zijn appartement in. Geschrokken struikelde ik naar binnen. Mijn ogen werden reusachtig toen ik de kamer voor me in me opnam: een dertigtal dronken mensen zaten of stonden in groepjes bijeen - sommigen strompelden high door de woonkamer; overal lagen lege blikjes en flesjes, de lucht was gevuld met een ondraaglijk dikke wolk sigarettenrook en de misselijkmakend kruidige geur van joints, en in vier van de voor mij zes zichtbare hoeken stonden feestvierders elkaar ongegeneerd op te vrijen.
"Wat? Had je iets anders verwacht?" grinnikte Zac.
"Er is een feestje." mompelde ik schaapachtig. Twee mannen met glazige blikken in hun ogen struikelden naar ons toe. Ik slikte en zette snel een stap achteruit.
"Waar is Harry?" vroeg ik Zac angstig. Ik wilde mijn jongen vinden, zodat ik hem met me mee naar huis kon nemen, weg van deze smerige plek. Zac grijnsde en wees naar de vuile sofa's in de hoek.
Mijn adem stokte in mijn keel toen ik hem zag zitten.
Hij zat onderuitgezakt op de bank, met een sigaret tussen wijs- en middelvinger, en zijn beide armen losjes en languit over de leuning achter hem gedrapeerd. Wat mijn hart echter deed ophouden met kloppen, nog meer dan het zicht van de resten wit poeder, ongetwijfeld cocaïne, op het salontafeltje voor hem, was het halfnaakte meisje dat schrijlings op zijn schoot zat en hem wild kuste. Ze had haar handen in zijn krullen begraven.
Ik brak.
Tranen sprongen in mijn ogen, en met een zielig piepje bracht ik mijn hand naar mijn mond.
Blijkbaar had hij me dan toch niet nodig...
Ik zag Zacs sadistische grijns in een flits, maar ik nam de tijd niet erop te reageren. In de plaats daarvan draaide ik me al om, klaar om het appartement uit te vluchten. Een grote ruwe hand greep mijn bovenarm echter, en draaide me ruw weer om. Met bange betraande ogen keek ik recht in een paar doffe bruine ogen.
"Niet zo snel." grijnsde de grote brede man voor me. Zijn roestkleurige haar ging in vettige slierten voor zijn gezicht, en zijn volle baard slaagde er niet in zijn gele tanden voor me te verbergen. Angstig probeerde ik achteruit te deinzen, maar zijn stevige greep op mijn arm hield me tegen.
"Laat me los!" smeekte ik. Hij reageerde niet.
"Hey, man... Niet haar, oké?" zuchtte Zac ontspannen. Hij schudde zijn hoofd afkeurend en reikte al naar me, maar net op dat moment hoorde ik in de hoek bij het raam commotie, daarna zijn stem. Hoopvol probeerde ik langs de man voor me te kijken. Tevergeefs, hij was te breed.
"What the fuck is hier aan het... Lily?" Harry's stem sloeg over toen hij me opmerkte, en ontzet wurmde hij zich een weg door de mannen rond me. Zijn haar was wilder dan gewoonlijk, en met bloeddoorlopen ogen likte hij eens over zijn gezwollen roze lippen. Hij had haar gekust...
Snel trok hij zijn broek wat op, terwijl hij me van streek bestudeerde. Pas dan leek hij de greep van de intimiderende man op mijn arm op te merken. Hij fronste en klemde zijn tanden op elkaar.
"Blijf met je fucking poten van haar af!" snauwde hij woest. Hij stormde vooruit, greep zijn kraag en trok hem moeiteloos van me af. Nadat hij hem een harde duw had gegeven en hem een dreigende blik had toegeworpen, overbrugde hij de afstand tussen ons en greep mijn gezicht in zijn grote handen. Ik had het gevoel dat ik eindelijk weer kon ademhalen.
Ik was veilig.
Met grote onthutste ogen staarde ik hem aan, niet lettend op de steeds groter wordende groep rond ons.
"Wat doe je hier?" blafte Harry kwaad. Kort wreef hij met zijn ruwe duimen over mijn jukbeenderen. Van slag staarde ik hem aan; tranen uit pure angst en vermoeidheid sprongen in mijn ogen. Ik wilde hier weg, het liefst met Harry.
"Ik... Zac... Hij... Hij had me gebeld. Hij zei dat... Dat je..." Harry vloekte binnensmonds en trok me naar zich toe, terwijl hij zijn ogen op de man naast ons richtte.
"Waarover heeft ze het, Zac?" gromde hij woedend, me onderbrekend. Trillend keek ik naar de grond. Zijn riem stond open, maar ik was te angstig om er veel aandacht aan te besteden.
Met een schouderophaal zwaaide Zac Harry's gsm voor zijn neus.
"Je was te high om te merken dat ik je telefoon had." grijnsde hij. Harry kon er echter allesbehalve mee lachen, en rukte het met een luide vloek uit Zacs handen. Direct stak hij het in zijn achterzak.
"En wat gaf je het fucking recht haar op te bellen?" Hij draaide zich van me weg, maar greep wel mijn pols, zodat hij me achter zijn grote lichaam kon trekken, afgeschermd van de mensen rond ons. Beschermend bleef hij voor me staan.
"Shit, rustig. Het was maar een grap, Styles. Ik dacht dat het goed voor haar zou zijn om hierheen te komen en te beseffen dat jullie voorgoed voorbij zijn, dat is alles." zei hij, terwijl hij zijn handen in zijn broekzakken stak. Verontwaardigd knipperde ik mijn tranen weg. Abrupt maakte mijn angst plaats voor woede. Waar haalde hij het recht vandaan zich te moeien met wat we hadden? Hij wist niets.
"Je bent zo...!"
"Lily!" onderbrak Harry me met een snauw. Waarschuwend keek hij me aan over zijn schouder, zodat ik fronsend stilviel. Net toen hij zich weer tot Zac wendde, duwde een nieuwe persoon zich echter door de massa naar voren. Ik verstrakte toen ik het choquerend knappe meisje herkende, en greep kwaad in de stof van Harry's zwarte T-shirt op zijn rug.
"Wat gebeurt hier? Harry, kom je niet terug? Ik ben..."
"Nee, Harry komt niet terug!" snauwde ik. Ik wilde al langs hem lopen, geen idee om wat te doen, maar Harry strekte zijn arm uit en hield me met een geërgerde zucht tegen.
"Wie is dat?" vroeg het meisje met lang donkerblond haar voor ons met opgetrokken wenkbrauw. Ze kruiste haar armen voor haar borstkas, en duwde haar borsten op die manier nog wat meer vooruit. Ze puilden nu al haast uit haar veel te strakke en korte jurkje.
"Dat, lieverd, is Lily-Rose." grinnikte Zac.
"Zac, hou je fucking mond." gromde Harry voor me, maar het kwaad was al geschied. Verrast keek het meisje me aan, voor ze me met een gemene flikkering in haar ogen in zich opnam.
"Dus jij bent de echte Lily?" sneerde ze. Niet-begrijpend staarde ik haar aan. Ze tuitte haar volle lippen.
"De echte Lily? Wat bedoel je daarmee?" vroeg ik kwaad. Harry verstrakte, maar ik besteedde er geen aandacht aan. Evenmin aan de starende massa rond ons.
"Weet je het niet? Dat hij me gebruikt om zijn verlangen naar jou te bevredigen? Hij neukt me, en in ruil mag hij me Lily noemen." grijnsde ze. Mijn hart stopte met kloppen. Als verdoofd bleef ik naar haar kijken, ook toen Harry zich na een woeste blik op haar naar me had omgedraaid.
"Kom, we gaan naar beneden." zei hij gefrustreerd, maar ik reageerde niet.
"Lily." drong hij aan. Hij greep mijn kaakbeen en richtte mijn gezicht op dat van hem. Met betraande ogen keek ik hem aan.
"Je hebt met haar geslapen?" vroeg ik gekwetst; mijn stem klonk zacht en gebroken. Gekweld fronste hij.
"Hmmm. En het was goed. Alles wat hij blijkbaar bij jou moet missen." daagde het arrogante, sletterige meisje voor me me uit. Ik boorde mijn ogen onmiddellijk woest in die van haar. Voor ik besefte wat ik aan het doen was, had ik Harry opzij geduwd en was ik de kleine afstand tussen ons al aan het overbruggen.
Opgewonden gejoel vulde de ruimte, toen ik mijn hand ophief om haar een klap te verkopen. Net voor ik me echter impulsief in een gevecht met haar stortte, voelde ik abrupt een sterke arm rond mijn middel.
"Lily!" blafte Harry woest.
Moeiteloos tilde hij me op en trok me bij haar weg.
"Laat me los!" riep ik woest, maar hij negeerde me en bleef me tegen zijn sterke lichaam gedrukt houden.
"Jou spreek ik straks nog." gooide hij in Zacs gezicht. De donkere dreiging was prominent in zijn diepe hese stem. Zac kromp lichtjes in elkaar, goed beseffend dat hij een fout had begaan door me hierin te betrekken, terwijl Harry de deur opende en me het appartement uit droeg.
"Harry, laat me los!" gilde ik nu, vechtend in zijn armen. Ik was razend.
"Stop!" snauwde hij. Ik negeerde de ontzette blikken van de intimiderende, dronken mannen rond ons, en bleef spartelen in zijn greep, krabbend aan zijn onderarm. Hij leek het amper te voelen. Aan de rand van de trap zette hij me op mijn voeten neer. Onmiddellijk greep hij echter mijn smalle biceps, zodat hij me mee naar beneden kon trekken.
"Blijf van me af! Ik ga haar...!"
"Je gaat niets! Je zou hier zelfs niet mogen zijn!" onderbrak hij me kwaad. Hij duwde de mannen die in onze weg stonden ruw aan de kant, en bleef me mee sleuren, tot we buiten stonden. Met een luide vloek draaide hij me op de stoep om in zijn armen, tot hij mijn twee bovenarmen stevig vasthield en me met mijn rug tegen de muur kon rammen. Ik snakte luid naar adem.
"What the fuck, Lily!" blafte hij woest.
"Ik haat je!" raasde ik. Hij snoof en bracht zijn gezicht dichterbij. Gepijnigd bestudeerde ik zijn prachtige gezicht: ingevallen wangen, bloeddoorlopen ogen, futloze ongewassen krullen... Hij was slechts een schim van zichzelf meer. God, als men hem nu eens kon zien. Sinds hij vrijgesproken was, was zijn populariteit in Columbia plotseling weer op wonderbaarlijke manier gestegen, alsof het feit dat hij uit zelfverdediging had gehandeld hem plots in een held veranderde. Hij zag er niet uit als een held op dit moment... Enkel als een gebroken man.
Met tranen in mijn ogen schudde ik mijn hoofd.
"Je hebt met haar geslapen." zei ik toen, abrupt op zachtere toon. Mijn stem brak. Hij zuchtte diep en liet mijn bovenarmen los, zodat hij zijn handen aan weerszijden van mijn hoofd tegen de muur kon plaatsen.
"Ik heb je gezegd dat we voorbij zijn." mompelde hij. Ik duwde hard tegen zijn borstkas, maar hij bewoog geen millimeter.
"Denk je dat het daarom minder pijn doet?" snikte ik. Hij klapte zijn kaken op elkaar.
"Ik haat je." zei ik nog eens. Een traan liep over mijn wang naar beneden. Met een verslagen zucht veegde hij hem weg.
"Niet doen! Blijf... Blijf van me!" huilde ik gekwetst. Hij negeerde mijn smeekbedes en sloeg zijn sterke armen stevig rond mijn kleine lichaam. Snikkend verborg ik me in zijn warme veilige greep.
"Je doet me altijd zoveel pijn." piepte ik gebroken tegen zijn nek. Hij knuffelde me nog wat steviger.
"Ik weet het. Ik weet het, baby." antwoordde hij radeloos. Hij drukte een lange kus op mijn haar.
"Je had nooit mogen komen." vervolgde hij na enkele seconden.
"Zac had..."
"Ik weet het. Maar dat verandert niets aan de situatie. Ik wil niet dat je hier ooit nog komt, begrepen? Nooit meer. Het kan me niet schelen wat er gebeurt." mompelde hij. Hij duwde me achteruit en veegde mijn nieuwe tranen weg.
"Lily, hoor je me?" Ik reageerde niet, en bleef koppig naar de grond staren.
"Fucking hell, daar gaan we weer." gromde hij, eerder tegen zichzelf. Hij liet me los en viste zijn gsm uit zijn broekzak.
"Ik bel Jim op. Hij komt je beter halen." zuchtte hij. Nog steeds gaf ik hem geen antwoord; ik gunde het hem niet.
Hoofdschuddend wendde hij zich van me af, en scrolde door zijn telefoon. Na enkele seconden bracht hij het naar zijn oor. Het duurde een hele tijd voor zijn oproep beantwoord werd.
"Jim? Met mij." snauwde hij. Ik sloeg mijn armen rond mijn verkleumde lichaam en keek met grote ogen rond me. We stonden in één van de smerigste straten die ik ooit al had gezien. Ik hoorde geschreeuw en gerinkel van glas in de verte. Angstig kromp ik wat in elkaar.
"Shit, kalmeer. Ik bel voor Lily." Hij keek me over zijn schouder aan.
"Nee, ik heb niets gedaan. Zac heeft haar naar The Bronx gelokt. Je moet haar komen ophalen." Met een ongeduldige frons luisterde hij naar het antwoord van zijn trainer.
"Ik kan haar niet wegbrengen; ik heb gedronken. En er rijden hier amper taxi's rond. Ik wil dat ze veilig thuisraakt, dat is alles." bromde hij. Ik keek weg toen zijn priemende blik me te veel werd. Met een kwade blik tuurde ik naar de vuile stenen op het voetpad.
"Doe niet zo fucking moeilijk! Ik heb hier niet om gevraagd, oké?" Hij balde zijn hand.
"Als je om haar geeft, zorg je dat je hier binnen twintig minuten staat!" Geërgerd rolde ik met mijn ogen.
"Harry..." begon ik al, maar hij stak zijn hand naar me op ten teken dat ik moest zwijgen.
"Dat is geen fucking chantage! Kom nu!" blafte hij ongeduldig. Afkeurend schudde ik mijn hoofd. Hij drukte het gesprek weg en stak zijn gsm weer in zijn broekzak. Met een verbeten trek rond zijn mond wendde hij zich weer tot mij.
"Wat heeft Zac je zelfs gezegd?" snauwde hij. Ik haalde mijn schouders op en bleef naar de grond staren.
"Lily!" Nog een schouderophaal. Ik wist dat ik kinderachtig was, maar het kon me niet schelen. Hij klakte met zijn tong en tilde mijn gezicht ruw op met zijn vingers onder mijn kin.
"Wat. Heeft. Hij. Gezegd?" herhaalde hij op waarschuwende, licht dreigende toon. Met samengeknepen ogen duwde ik zijn hand weer weg.
"Dat je me nodig had. En dat je wilde dat ik je kwam halen." Hij bleef me een tel aanstaren, maar knikte toen langzaam.
"Hij wilde je met mij confronteren." mompelde Harry. Ik snoof en wreef in mijn ogen.
"Duidelijk wel, ja. Waarom zijn er zelfs zoveel mensen?"
"Zac heeft besloten Finns boksring over te nemen. Hij vond dat het gevierd moest worden." Ik keek hem ontzet aan.
"Hij wil het overnemen?" Harry knikte langzaam. Geschrokken keek ik in zijn ogen.
"Maar... Wat... Wat dan met jou?"
"Hoe bedoel je?" Hij klonk ongeduldig.
"Dat is enkel een extra herinnering aan Finn! Harry, je kan niet..." Hij zuchtte en zette zijn hand weer naast me tegen de muur.
"Maak je niet druk. Ik kan het wel aan." loog hij. Ik slikte en keek hem met grote kwetsbare ogen aan.
"Hij wil toch niet dat je er opnieuw gaat vechten?" vroeg ik kleintjes. Ik kreeg geen antwoord.
"Niet doen, Harry. Alsjeblieft." smeekte ik zacht. Hij klemde zijn tanden op elkaar en boog voorover, zodat hij zijn neus in mijn haar kon verstoppen. Mijn buik maakte een salto.
"Harry..." fluisterde ik.
"Ik heb geen keuze, Lil. Nu ik uit de competitie ben gestapt, heb ik geen inkomsten meer." Ik schudde mijn hoofd.
"Maar ik kan je helpen!"
"Nee." zei hij resoluut.
"Je kan niet..."
"Stop. Hou je erbuiten." gromde hij. Zijn scherpe toon contrasteerde sterk met zijn tedere gebaren. Langzaam krulde hij zijn vrije arm rond mijn middel. Hij trok mijn bibberende lichaam tegen zijn grote sterke figuur.
"Ik kan me er niet zomaar buiten houden, Harry. Je weet hoeveel ik om je geef." prevelde ik.
"Sssht. Je hoeft je geen zorgen om me te maken. Ik kan voor mezelf zorgen." fluisterde hij in mijn oor. Hij leek te ontspannen nu hij in mijn armen stond. Met een verslagen zucht verstopte ik mijn gezicht in zijn nek.
"Als Jim straks komt, wil ik dat je me vergeet, Lily. Ik meen het. Je weet dat ik je niet langer kan zien." Mijn hart brak. Met een zielig geluidje drukte ik me dichter tegen hem aan.
Hij vervolgde op bittere toon: "Ik ben een moordenaar. Ik heb iemand vermoord, Lily. De man die je bijna heeft verkracht. Ook door mij. Ik had je al veel eerder moeten loslaten, dan was het allemaal nooit gebeurd. Ik kan je niet langer hebben, schatje. Ik maak je kapot." Geschrokken boog ik achteruit en staarde ik hem aan.
"Harry, stop! Je bent geen moordenaar!" zei ik nog maar eens, ongetwijfeld even tevergeefs als alle voorgaande keren. Hij schudde zijn hoofd en streelde met zijn duim over mijn onderlip.
"Ik heb geen zin om erover te discussiëren met je, Lily. Mijn beslissing staat vast."
"En mijn beslissing dan?" vroeg ik verontwaardigd. Hij liet zijn ene mondhoek lichtjes omhoog krullen.
"Later zal je beseffen dat dit het juiste is. Dan zal ik enkel een fout uit je wilde tienerjaren zijn." knikte hij. Ik trok mijn neus op en greep de stof van zijn T-shirt in mijn vuisten.
"Ik heb geen wilde tienerjaren. En je bent geen fout. Nog nooit geweest. Je bent mijn leven, Harry." Zijn lippen verwijdden wat, en verwonderd staarde hij in mijn ogen.
"Fuck, Lily..." fluisterde hij. Hij boog voorover en wilde me al kussen, maar draaide zijn gezicht snel weer weg, met een gepijnigde kreun.
"Shit, ik mag niet." zuchtte hij. Ik maakte een smekend geluidje en duwde mijn getuite mond tegen zijn wang; mijn handen vouwde ik rond zijn middel.
"Jawel... Jawel, Harry." piepte ik radeloos, knijpend in zijn imponerend sterke taille.
"Niet doen, prinses." prevelde hij gesmoord, maar ik gaf desondanks een teder kusje op zijn mondhoek.
"Je bent zo goed, Harry. Geef jezelf niet zo op. Laat me voor je vechten." fluisterde ik tegen zijn huid. Hij nam mijn gezicht tussen zijn handen en drukte met een een gekwelde hum zijn lippen op mijn voorhoofd.
"Ik zou willen dat het kon, baby. Fuck, meer dan wat dan ook."
"Het kan!"
"Lily..."
"Nee! Harry, stop! Zie je niet wat je aan het doen bent? Je bent jezelf zo ziek aan het maken!" Met betraande ogen keek ik naar hem op.
"De alcohol en de drugs! God weet wat je de voorbije dagen nog hebt gedaan, hier in The Bronx! Ik maak me zoveel zorgen om je! Ik wil niet dat je alles op die manier op het spel zet! Je bent alles aan het riskeren, Haz! En je bent nog maar net vrijgelaten! Je kan nu geen illegale dingen meer doen! Wat als ze je oppakken en terugsturen?" Hij klemde zijn tanden op elkaar.
"En dan dat meisje! Waarom slaap je met haar? Als het klopt wat ze zegt, dan hoef je het niet eens te doen! Je kan mij hebben!"
"Ik kan je niet hebben, Lily! Fucking hell!" snauwde hij, abrupt gespannen.
"Jawel! Ik wil je! Alles van je! Maar je laat het me je niet geven!"
"Lily, stop! Je beseft nog niet half hoe fucking graag ik je volledig zou willen hebben! Maar het mag niet, voor de laatste fucking keer! Nu wil ik er geen fuck meer over horen!" snauwde hij woest. Koppig kruiste ik mijn armen voor mijn borstkas.
Ik haatte dit. Ik haatte dat hij de nood voelde toevlucht te zoeken bij een ander meisje, zoals hij al zo vaak had gedaan, terwijl ik er voor hem wilde zijn. Op elke mogelijke manier. Ik had zijn nachtelijke escapades altijd al verafschuwd, maar nu hij in deze toestand was, duidelijk meer dan ooit. Het gezicht van het meisje dat mij moest vervangen danste voor mijn ogen.
"Goed dan. Ik ben blij dat je er toch in geslaagd bent een tweede Lily te vinden. Ook handig om te weten dat ik zo vervangbaar ben." mompelde ik kwaad, terwijl ik zijn riem greep en het ruw voor hem sloot. Ik kon het nier verdragen ernaar te kijken, goed beseffend dat de handen van een ander meisje het voor hem geopend hadden. Hij vloekte binnensmonds, maar liet me wel mijn gang gaan.
"Je bent fucking gestoord als je denkt dat ze je kan vervangen. Er bestaat geen tweede Lily. De enige keren dat ik haar me laat neuken is wanneer ik te high ben om me zelfs mijn eigen naam te herinneren." gromde hij. Hoofdschuddend keek ik naar hem op.
"Waarom gebruik je drugs? En hoeveel? Je weet toch dat...?"
Hij onderbrak me geërgerd: "Kan je heel even je fucking mond houden? Je bullshit geeft me nu al een kater, fucking hell."
Ik kruiste mijn armen fronsend voor mijn borstkas om aan te geven dat ik zijn opmerking niet kon appreciëren, maar hij rolde slechts eens met zijn ogen en negeerde mijn ongenoegen verder compleet.
De minuten erna zei geen van ons iets. Na een tijdje begon hij te ijsberen voor me en terwijl ongeduldig naar het begin van de straat even verder te turen.
"Waar blijft Jim?" gromde hij uiteindelijk geërgerd. Beledigd sloeg ik mijn armen nog wat steviger rond mijn inmiddels verkleumde lichaam.
"Als je geen zin hebt om met me te wachten kan je altijd terug naar Lily twee gaan." snauwde ik gekwetst. Harry snoof en wandelde weer in mijn richting, met zijn handen in zijn broekzakken.
"Doe niet fucking dom. Ik ga je hier niet alleen laten staan, dat is levensgevaa..." Hij hield plots op met praten toen zijn oog op mijn nek viel.
"Wat scheelt er?" vroeg ik niet-begrijpend. Hij trok zijn neus op en vernauwde zijn ogen met een harde trek rond zijn perfecte mond.
"Harry?"
"Wat is dat?" sneerde hij op koele toon. Verward bracht ik mijn hand naar mijn hals.
"Wat is wat?" Hij was sneller, en greep het juweel rond mijn nek tussen zijn lange vingers. Ik had het niet uitgetrokken na Marcus' vertrek... Geschrokken greep ik zijn pols nu ik herinnerd werd aan de afgrijselijke ketting. Met grote ogen keek ik naar hem op.
"Lily?" drong hij scherp aan. Ik slikte.
"Niets. Het is niets." Mijn leugen was tevergeefs; Harry doorzag hem nog voor ik volledig uitgesproken was.
"Denk je dat ik achterlijk ben? Vanwaar kom dit?" snauwde hij nu. Hij gaf een zachte ruk aan het juweel. Hij wist heel goed dat ik nooit kettingen droeg, en dat het meer moest betekenen dan ik wilde laten uitschijnen.
"Wie heeft je dit gegeven?" Woest staarde hij me aan.
"Marcus." fluisterde ik, voor ik zenuwachtig over mijn lippen likte. Een vurig rood kleurde Harry's wangen.
"Marcus? What the hell, Lil! Je zei dat je hem niet meer had gezien! Dat hij je met rust liet!" Verslagen keek ik naar de zwarte tatoeages op zijn arm.
"Hij is vandaag langsgekomen op de loft. Hij wilde dat ik het droeg." Stilte. Toen ik weer opkeek in zijn ogen, zag ik de furie in zijn veelzeggende blik.
"Het was de eerste keer dat ik hem zag in weken, ik zweer het." zei ik pruilend. Hoofdschuddend keek hij rond zich heen, voor hij zijn aandacht weer op mij vestigde.
"Wat heeft hij verder gezegd? Heeft hij iets gedaan?" Snel schudde ik mijn hoofd.
"Nee. Aiden, Hannah en Niall waren er. Ik was nooit in gevaar." kalmeerde ik hem snel, maar Harry schudde zijn hoofd en vouwde zijn hand rond mijn kin.
"Hij heeft je enkel een ketting gegeven?" Ik slikte. Aarzelend plaatste ik mijn palmen op zijn borstkas. Zijn hart klopte hevig onder mijn vingertoppen.
"Hij wilde een date, maar ik heb hem afgewezen." Vloekend sloot Harry zijn ogen.
"Een date." herhaalde hij prevelend. Hij knipperde met zijn wimpers en trok zijn neus vertederend op.
"Natuurlijk wilde hij een fucking date." Hoofdschuddend liet hij zijn hand in mijn nek glijden.
"Hij moet uit je fucking buurt blijven. Ik wil dat hij met zijn fucking poten van je blijft. Je bent van mij." gromde hij. Mijn hart sprong op toen ik zijn woorden hoorde.
"Van jou, hmmm?" humde ik, genietend rillend toen ik hem zacht aan mijn blonde golven voelde trekken.
"Je weet wat ik bedoel." zuchtte hij ongeduldig. Ik schudde mijn hoofd.
"Ik zou van jou kunnen zijn, Harry. Er is niets dat ik liever wil. Als je niet zo..."
"Damn it, Lily. Daag me niet zo uit." onderbrak hij me, al contrasteerden zijn woorden hevig met de tedere manier waarop hij me dichterbij trok.
"Kom hier, je hebt het koud." prevelde hij. Gretig ging ik in zijn warme open armen staan.
"Maar ik... Ik ben speciaal voor je, toch? Specialer dan andere meisjes?" fluisterde ik onzeker. Ik voelde zijn grijns in mijn blonde golven.
Langzaam draaide hij zijn hoofd, zodat hij naar me kon kijken.
"Waarom, baby? Bang dat je niets voor me betekent?" Ik kauwde op mijn onderlip.
"Ik weet niet... Misschien. Ik... Na wat je me in je kamer gezegd hebt..." Hij slaakte een zucht en wreef met zijn grote hand op en neer mijn zij.
"Je weet heel goed dat ik je enkel van me weg aan het duwen was, shit. Ik kon zien in je ogen dat je er geen fuck van geloofde. Als je werkelijk twijfelt aan mijn gevoelens voor je, ben je nog niet half zo slim als ik dacht dat je was." Beledigd duwde ik tegen zijn borstkas.
"Ik ben slim!" protesteerde ik. Ik had onmogelijk kinderachtiger kunnen klinken. Toen zijn mondhoeken omhoog krulden, kon ik een giechel niet inhouden.
"Shit, Lily. Natuurlijk ben je speciaal voor me. Er is niets dat ik niet voor je zou doen, schatje." humde hij. Hij boog voorover en kuste het puntje van mijn neus teder.
"Behalve bij me zijn." pruilde ik met mijn kleine vuisten tegen zijn borstkas. Hij boog zich achteruit en duwde zijn voorhoofd met een gekwelde frons tegen het mijne.
"Dat doe ik ook voor jou, Lil. Hoe fucked up het nu ook lijkt, je zal me later nog dankbaar zijn." fluisterde hij. Ik schudde mijn hoofd.
"Ik betwijfel het." Hij negeerde mijn woorden, en keek in de plaats naar de ketting rond mijn nek.
"Fuck, je beseft niet hoe fucking pijnlijk het is om je iets van een andere man te zien dragen." gromde hij met een gekwelde blik in zijn mooie ogen. Ik slikte en haakte mijn vingers achter de kraag van zijn T-shirt.
"Ik kan niet anders, Harry. Als hij me zonder zou zien, zou hij woedend zijn. Hij denkt dat ik de zijne ben." Hij klemde zijn tanden op elkaar.
"Maar je bent de zijne niet. Je zal nooit de zijne zijn." snauwde hij. Ik slikte.
"Dat mag hij niet weten. Het is zo delicaat, dat weet je. Eén verkeerde beslissing en ik kan alles verliezen. Ik kan jou verliezen, nog meer dan ik je nu al kwijt ben." Hij boorde zijn tanden in zijn onderlip en legde zijn grote hand op mijn wang.
"Lily..." fluisterde hij. Ik slikte en knipperde de tranen achter mijn ogen verwoed weg.
"Ik wil hem niet, Harry. Ik zweer het. Enkel jou." Hij knikte langzaam en bleef me bestuderen. Na enkele seconden fronste hij gekweld.
"Je bent bang van hem." mompelde hij toen. Het had geen zin het te ontkennen. Ik knikte met trillende onderlip. Hij vloekte binnensmonds.
"Kom dichter, baby." zuchtte hij toen. Dankbaar verstopte ik me in zijn beschermende omhelzing.
"Ik laat hem je niets aandoen, oké? Beloofd." fluisterde hij in mijn oor. Ik sloot mijn ogen en liet me omarmen door zijn verslavende warmte. Hij kon me zo veilig laten voelen. Plots leek al het echoënde geschreeuw en gerinkel even verder niet meer zo griezelig.
"Je kan me niet constant beschermen, Haz." mompelde ik tegen zijn hals. Het was een tijdje stil.
Uiteindelijk zuchtte hij diep en trok me nog dichter tegen zich aan.
"Ik weet het. Maar ik kan het wel proberen." Hij boog zijn hoofd en drukte zijn mond tegen mijn schouder.
"Je hoeft geen schrik van hem te hebben, Lil. Ik maak hem kapot voor hij je ooit nog iets kan maken." mompelde hij gesmoord. Ik trok mijn neus op.
"Ik heb nooit schrik wanneer ik bij je ben." fluisterde ik. Zijn mondhoeken krulden omhoog.
Plots hief hij zijn hoofd weer op en liet zijn vingers in mijn haar glijden, met zijn grote palm op mijn wang. Teder kuste hij mijn andere jukbeen. Ik omarmde zijn sterke middel en liet hem me gewillig wat meer tegen de vuile kille muur achter me duwen. Na zijn langzame, sensuele kus greep hij het juweel rond mijn nek en duwde het onder de kraag van mijn blouse.
"Ik kan er niet naar kijken, shit." klaagde hij geïrriteerd. Ik zuchtte schuldbewust toen hij erna mijn wang opnieuw kuste, alsof er net niets gebeurd was.
"Het is niet eens mooi. De fucker heeft er waarschijnlijk een fortuin aan gespendeerd. Hij had op zijn minst iets deftigs kunnen uitkiezen." gromde hij tegen mijn nek. Ik glimlachte geamuseerd en kamde door zijn bruine krullen. Gewillig liet ik hem me liefkozen; ik had niet eens trots genoeg om hem af te wijzen nadat hij deze avond al een ander had gehad.
Het was een tijdje stil.
Plots zuchtte hij: "Je moet me beloven dat je niet meer terugkomt, Lily. Fuck, ik haat dat je naar The Bronx bent gekomen. Je kan niet zo impulsief zijn, baby girl. Je beseft niet wat er allemaal met je had kunnen gebeuren." Pruilend keek ik naar hem op met de stof van zijn shirt tussen mijn vingers.
"Maar ik dacht dat je me nodig had." zei ik zacht. Hij streelde met zijn duimen over mijn jukbeenderen en schudde zijn hoofd.
"Ik zou je nooit zomaar hierheen laten komen." Ik sloeg mijn ogen fronsend neer.
"Waarom kom je niet gewoon terug mee naar de loft?" vroeg ik zacht. Harry slaakte een diepe zucht.
"Dat gaat niet meer, Lil. Er is te veel gebeurd." Met grote kwetsbare ogen keek ik naar hem op.
"Wat dan? Kom je hier wonen?" Schouderophalend liet Harry me los; ik zag dat de conversatie hem begon te ergeren, maar ik dacht er niet aan nu op te houden. Ik moest hem confronteren met wat hij aan het doen was, anders zou hij nooit gered willen worden.
"Harry..."
"Ik wil het er niet over hebben." snauwde hij kortaf. Ontevreden kruiste ik mijn armen.
"Oké, goed, je wilt niet meer op de loft blijven. Maar waarom duw je mij dan van je weg? Ik kan toch bij je komen wonen? Hier?" Hij lachte humorloos en keek me aan alsof ik achterlijk was.
"Bij mij? Kijk rond je, babe! Je hoort hier niet thuis!" Verontwaardigd opende ik mijn mond.
"Ik hoor bij jou!" riep ik terug.
Mijn hoofd duizelde door de plotse verandering in sfeer. Enkel Harry slaagde erin mijn gemoed in slechts enkele seconden te laten omslaan.
"Ik heb hier geen fucking energie voor, Lily! Ik ben het beu te moeten herhalen dat ik niet goed voor je ben!" blafte hij.
"Toevallig! Ik ben het ook beu! Misschien een teken dat je de drugs en de andere meisjes en deze hele belachelijke buurt achter je moet laten en terug moet komen naar de loft! Naar mij!"
"Het is niet zo fucking simpel!" gromde hij. Hij balde zijn handen kwaad tot vuisten naast zijn sterke lichaam. Ik haalde mijn vingers met een radeloze kreun door mijn haar.
"God, Harry, ik... Ik weet niet hoe ik je kan helpen, oké? Ik kan onmogelijk begrijpen wat je meemaakt! Maar ik weet dat je het niet alleen kan oplossen! Wat je hebt gezien en moeten doorstaan is te zwaar om zonder hulp aan te kunnen!" Hij gooide zijn handen gefrustreerd in de lucht.
"Denk je dat ik dat niet weet? Maar ik heb geen keuze! Ik ben mezelf nu al aan het verliezen! Ik kan je niet samen met me kapotmaken, baby! Ik moet je beschermen tegen mezelf!" Ik schudde mijn hoofd ruw.
"Je hebt het zo mis! Ik wil je helpen! Sluit me alsjeblieft niet zo buiten!"
"Ik kan niet anders!" Ik voelde een krop in mijn keel en draaide mijn hoofd snel van hem weg. Ik wilde hem mijn tranen niet tonen; het was al moeilijk genoeg.
"Lily... Fuck, luister. Ik ben verloren. Het moment dat ik die trekker overhaalde... Ik kan niet meer gered worden, prinses. Laat me los nu het nog kan."
"Ik kan je niet meer loslaten. En ik wil het niet." fluisterde ik.
"Het moet."
"Nee."
"Lily..."
"Het kan me niet schelen wat je denkt. Ik laat je jezelf niet zomaar opgeven." De felle lichten van een naderende auto hulden ons in een spookachtig witte gloed. Harry draaide zijn hoofd en zuchtte diep.
"Jim is hier." mompelde hij. Enkele tellen bleef ik hem hoopvol aankijken, maar toen hij mijn blik bleef ontwijken, fronste ik teleurgesteld. Verslagen duwde ik hem achteruit en liep langs hem, op weg naar de rand van de stoep.
"Schatje..." zuchtte Harry. Hij hield me tegen met zijn grote warme hand rond mijn onderarm. Met betraande ogen keek ik naar hem op.
"Ik weet dat het moment dat ik in zijn auto stap, je terug naar binnen zal gaan. En ik weet dat je weer naar drugs zal grijpen, en met dat meisje zal slapen, en jezelf verder kapot zal maken, tot er niets meer van je overblijft." Ik slikte en keek naar zijn prachtige gezicht.
"Het doet zoveel pijn je zo te zien, Harry. Ik wil je enkel helpen."
"Ik weet het, baby. Maar ik moet je loslaten." Met een gekwelde snik haakte ik mijn vingers achter zijn broek, net toen Jim naast ons halt hield.
"Ik blijf vechten voor je, Haz. Wat je ook zegt." Ik ging op mijn tippen staan en kuste hem met trillende onderlip. Hij sloeg zijn arm rond me heen en tuitte zijn lippen teder. Zijn vrije hand begroef hij in mijn zachte plukken.
"Je bent het beste dat me ooit is overkomen, Lily." fluisterde hij tegen mijn mond. Huilend verstopte ik mijn gezicht in zijn nek.
"Jij ook voor mij. Ik zou willen dat je het besefte." mompelde ik. Hij zuchtte en kuste mijn slaap. Enkele seconden lang hield hij me slechts vast, zijn grote lichaam warm en beschermend tegen het mijne. Uiteindelijk boog hij achteruit, tot mijn grote teleurstelling.
"Stap in, baby. En blijf weg uit The Bronx, ja? Het is hier te gevaarlijk voor je." Met een opstandige hum kuste ik zijn hals.
"En zet me uit je hoofd. Het is het beste voor ons allebei." fluisterde hij. Ik gaf hem een laatste kus op de mond, maar duwde hem toen langzaam achteruit.
"Stop. Je weet dat ik het niet zal doen, dus bespaar je de moeite." zei ik. Hij grijnsde lichtjes.
"Hmm, altijd zo koppig. Toch, prinses?" Hij nam mijn hand en drukte een zachte kus op de binnenkant van mijn pols. Ik liet mijn palm even op zijn wang liggen en streelde over zijn perfecte jukbeen.
"Zeker dat je niet mee naar huis gaat?" fluisterde ik. Met een gekwelde grom duwde hij mijn arm weg.
"Nee, niet zeker. Fuck, ik wil niets liever dan met je meegaan en in je armen in slaap vallen vanavond. Maar het kan niet." kreunde hij. Ik zuchtte.
"Dat blijf je zeggen, ja. Ik wacht op je, Harry. Tot het wel weer kan." knikte ik. Hij likte over zijn lippen en zette een stap achteruit.
Ik draaide me met tegenzin om. Net toen ik het portier van Jims wagen echter wilde openen, bedacht ik me nog iets.
"Haz?" vroeg ik zacht. Hij keek me met gekruiste armen aan en knikte kort.
"Dat meisje... Ik weet dat we niet... Dat je kan doen wat je wilt, maar..."
"Ik ga vanavond niet met haar slapen, Lily." zuchtte hij. Ik beet op mijn onderlip en richtte mijn ogen kort op de vuile natte stoep. Ik staarde enkele tellen lang naar de toppen van mijn sneakers.
"Oh." Na nog een korte glimlach keek ik vanonder mijn wimpers weer naar hem op.
"Tot later, Harry." fluisterde ik. Hij klemde zijn tanden op elkaar en liet zijn blik zorgvuldig over me heen dansen.
"Ik hoop het, baby." prevelde hij.
Een pijnlijke steek doorboorde mijn borstkas. Met tranen in mijn ogen vluchtte ik Jims wagen in. Ik negeerde de bezorgde blikken die ik kreeg, en keek van hem weg; in de plaats daarvan kwelde ik mezelf door een laatste keer naar de jongen van mijn dromen op de stoep naast ons te kijken.

--
Niet het beste stukje ooit, maar hier is hij dan toch! Volgende hoofdstuk komt woensdag of donderdag!
@CrazyUnicornLuf: Normaal zal Paperweight nog een extra 15 tot 20 hoofdstukjes tellen! Er komt wel sowieso een vervolg, en het plan is om drie delen te schrijven. (Geen idee of dat me ooit zal lukken :'))
xxx

Reacties (7)

  • aylatjuhh

    Ben ik de enige, of frustreert het meer mensen zo wanneer Harry en Lilly niet bij elkaar zijn omdat Harry gewoon te koppig voor woorden is? 🤷‍♀️🙈

    1 jaar geleden
  • Smexy

    Oh wauw, zo heftig allemaal.
    Ik ben trots op Lily, ze mag niet opgeven.
    Ik weet zeker dat ze hem kan helpen, ze moet alleen een manier vinden hoe ze de koppige Harry kan overtuigen.

    1 jaar geleden
  • NicoleStyles

    Wauwie hoezo een minder hoofstukje 😱
    Love it

    1 jaar geleden
  • _Khaleesi_

    Zalig dit verhaal!

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    Yayyyyy!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen