September, 2014
Manchester,
United Kingdom



|| Claire Montgomery

Ik werd gebracht naar een grote ruimte waar tafels stonden, wasmachines, wasdrogers en grote karren.
"Begin maar alvast met je werk de andere zullen straks komen." Klonk de stem van de beveiliger door de ruimte.
Ik volgde zijn bevel en begon met de eerste was goed in een wasmachine te doen.
Iedereen moet aan het werk overdag, zo gaat ons dagelijks leven hier in de gevangenis.
Iedereen krijgt dan ook ander werk niet allemaal het zelfde natuurlijk.
Soms is het gezellig en soms is het de hel. Het ligt er maar net aan met wie je moet samen werken.
Over twee weken weet ik eindelijk wat er gaat gebeuren. En hoe het staat met de zaak van mijn vader.
Als volgt vulde ik ook de tweede wasmachine, gooide er een scheutje wasmiddel bij en zetten hem aan.

Hier in de gevangenis zijn er meerdere afdelingen, elke afdeling zitten mensen die ongeveer een gelijkenis hebben met hun daden.
Zodat je niet bijvoorbeeld tussen een zwaar gevaarlijk persoon zit. Ik zit opgescheept met vrouwen die het zelfde gedaan hebben als ik.
Zij hebben ook een moord gepleegd, maar van een heel gevangenis is erg veel. Zo veel heb ik nog nooit van mijn leven gezien.
De eerste vrouwen kwamen al aan lopen, sommige van hen begroeten me en sommige keken me niet eens aan.
Als je op een plek bent zoals dit, dat leer je de echte mensheid kennen. Het klinkt raar maar het is wel zo.
Het gemiddelde gedurende tijd van de wasmachine was een uur a drie kwartier.
Alle wasmachines stonden aan het was nu nog een kwestie van wachten.
De werktijden zijn net als op een echte baan gemiddeld tien uur per dag. Meestal is het werk binnen de tien uur al af.
Binnen vijf uurtjes is alle was gedaan als het mee zit.
Het is niet dat we elke dag werken soms word je niet opgehaald om te gaan werken of komt het voor dat het om de dag is.
Elke dag is anders of je hebt dienst of je brengt tijd door brengen in je cel.

Het was wel een manier om je bezig te houden, soms heb ik het gevoel alsof de dagen voorbij vliegen.
"Hee Clay!" klonk een enthousiaste stem door de ruimte. Het was Tess, ik heb haar hier ontmoet en af en toe. Nou ja meestal maken we een praatje.
En vaak hebben we het ook wel gezellig samen. Ze heeft het zelfde gedaan als ik, maar dan om een andere reden natuurlijk. Ik oordeel niet over haar en zij ook niet over mij.
Het belangrijkste is dat we het samen gezellig hebben. "Heey Tess" riep ik terug toen ze mijn richting op kwam lopen.
Ze begon me te helpen met de was die ondertussen gewassen was en gedroogd was in de droger. En samen stopte we de gewassen was weer in de droger.
En de vuile was weer in de wasmachine, nadat we dat gedaan hadden begonnen we met de kleding stukken netjes op de vouwen.
"Clay, vertel hoe is het gegaan in de rechtszaal." vroeg Tess nieuwsgierig.
"Ja het ging eigenlijk wel goed. De zaak van mijn vader word heropend. Als er meer resultaten zijn met het onderzoek met de dood van mijn vader, dan vind de uitspraak plaats. Dan word het eindelijk duidelijk hoe het gaat aflopen." vertelde ik aan Tess.
"Oh.. Dat is wel goed nieuws, nu nog afwachten" antwoordde Tess op wat ik haar vertelde.
Tess is al veroordeelt tot vijf jaar cel straf. En ze zit hier al bijna twee jaar, ze heeft haar vader vermoord. Ik schrok toen ze me het vertelde, maar toen ik de reden wist. De man heeft het verdiend, afschuwelijke daden heeft de man gepleegd. En om haar moeder te beschermen moest ze er iets aan doen.
Haar zusje werd ook de dupe net als zij zelf. Ze wist op dat moment geen andere manier om het te laten stoppen.




Reacties (2)

  • Luckey

    WoW heftig
    Ben benieuwd!

    3 jaar geleden
  • GoCrazy

    nice hoofdstuk!:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen