Juli, 2017
Manchester,
United Kingdom


|| Claire Montgomery

Drie weken later

Vandaag is de dag waar ik zo lang op gewacht heb, de dag van de uitspraak.
Het zou eigenlijk na twee weken plaats vinden, maar het was uitgesteld verwegen het onderzoek van mijn vader.
Daarom is het een week later. Mia was langs gekomen om het me te vertellen. Ze vertelde me dat Alex zijn arm gebroken heeft tijdens een gevecht op school.
En dat mijn moeder was langs gekomen bij haar thuis. Ze wilde weten hoe het mij ging en met Alex. Mia was toen boos geworden, omdat ze jaren lang niet naar haar kinderen om keek. En nu wou ze ineens weer contact hebben met ons. Natuurlijk begrijp ik het wel,er staan allemaal verhalen over mij op sociale media.
Ik snap ergens wel dat ze zich zorgen maakt, maar waar was ze toen wij haar het allermeest nodig hadden.
Het ging helemaal slecht met haar na de dood van mijn vader. Daarvoor had ze last van een zware depressie, het laatste vrolijke herinneringen dat ik van haar kan herinneren. Was toen ik zeven jaar was toen waren op vakantie gegaan naar Amsterdam met de boot. Het was een leuke ervaring, en een laatste mooie herinnering.
Sinds dien was het nooit meer als toen, vanaf dat moment veranderde alles.
Zolang ze drugs verslaafd is wilt Mia niet dat ze bij Alex en mij in de buurt komt. Ze wilt niet dat wij mama op zo'n manier zien. Ik vind het ook fijn dat Mia altijd voor ons klaar staat. En dat ze ons in bescherming neemt alsof we haar eigen kinderen zijn.

De deur van mijn cel ging met macht tien open, zonder dat de beveiliger iets zei. Wist ik wat ik moest doen, sloffend liep ik mijn cel uit.
Nog een beetje slaperig volgde ik de andere gevangenen naar de eetzaal.
Ik deed het zelfde als dat de andere deden, rustig in de rij staan. Wachtend totdat we aan de beurt waren voor ons ontbijt.
De vrouw waar ik in het begin mee gevochten had bleef ver uit mijn buurt, daar was ik aan de andere kant ook wel blij mee.
Ik pakte in dienblad net als de anderen en wachten weer totdat we aan de beurt waren. Het ontbijt was brood met beleg, koffie en een pakje yoghurt.
Nadat mijn dienblad gevuld was met ontbijt. Zocht ik naar een plekje om te zitten, als ik een lege tafel gevonden heb plof ik op de stoel neer.
"Goodmorning" hoorde ik de stem van Tess zeggen toen ze aan schoof aan de tafel. "Goodmorning" antwoordde ik met een glimlach op mij gezicht.
"Vandaag is het zo ver he" zei Tess enthousiast. Een glimlach verscheen op mijn gezicht."Ja ik moet wel eerlijk zeggen, ik ben zo zenuwachtig"klonk mijn trillende stem. "Ah schat, komt wel goed! Maak je geen zorgen, eindelijk krijg je duidelijkheid, Daar heb je zolang op gewacht." De woorden van Tess deed me aan het denken. Ze heeft gelijk, ik heb hier zolang op gewacht. De komende jaren zit ik hier dat weet ik. Maar word ik na vandaag dan ook eindelijk geloofd?

"Claire Montgomery!" hoorde ik een zware mannelijke stem roepen door de zaal. Iedereen keek gelijk mijn kant op. De man maakte een gebaar dat ik moest komen.
"Hou je sterk, komt goed" fluisterde Tess nog snel voordat ik opstond. Ik liep naar de man toe en keek hem vragend aan. "Het is zover, ga je aankleden over vijftien minuten vertrekken we" zei de beveiliger, Ik volgde hem naar mijn cel en liep naar binnen. De deur ging al gauw dicht en op slot.
Ik zocht in mijn tas mijn nette kleding stukken, die Mia weer voor me meegenomen had voor de uitspraak.
Met een snel tempo trok ik de kleren aan en kamde snel mijn haar, vervolgens doe ik mijn haar in een paardenstaart.
Al gauw nadat ik aangekleed was en mijn haar gedaan had waren de twee agenten aangekomen. Zoals gewoonlijk ging de routine, de handboeien werden weer strak om mijn polsen gedaan. Met twee agenten naast mijn zijde verlieten we de gevangenis naar het politie busje. Waarin ik vervoerd word naar de rechtbank.




Sorry dat ik de laatste tijd zo weinig plaats. Ik heb genoeg op voorraad, maar ik kom er maar niet aan toe door de drukte om het hoofdstuk te controleren en de activeren. Mijn excuses! Enjoy this chapter!

Reacties (2)

  • GoCrazy

    Zou ze geloofd worden?
    Super snel verder plsssss:)

    3 jaar geleden
  • Luckey

    Ben benieuwd wat het word!
    Snel verder!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen