Foto bij Chapter eight

‘Endou! Ze heeft net een ongeluk gehad,’ roept Kazemaru verbouwereerd. ‘Je kunt niet zomaar verwachten dat ze dan meteen kan spelen.’ mompelt Gouenji erachteraan. Ik kijk verbaasd naar Endou die me zelfverzekerd aankijkt. Ik knipper even verward met mijn ogen en sluit glimlachend mijn ogen. ‘Geen zorgen jongens, dat was niets,’ zeg ik geruststellend. Een diepe zucht verlaat mijn mond en kijk Endou weer aan. ‘Je kent de regels Endou. Ik wil graag spelen, maar daar moet je mijn moeder voor over zien te halen. En nu ik een ongeluk heb gehad, gaat dat een stuk moeilijker worden,’ verzucht ik en rek me voorzichtig uit. Ik grijp met een zachte vloek naar mijn zij en brom even. Daar dus ook al. ‘Ik zal in ieder geval op de bank zitten, klaar om het veld op te gaan en jullie te helpen.’

Na lang gezeur van Endou of hij niet met mij mee moest lopen naar huis, heb ik hem eindelijk weten te overtuigen dat alles prima in orde was en ik alleen naar huis kon gaan. Het heeft even geduurd maar dankzij de andere heeft hij zichzelf erbij neergelegd en is iedereen zijn eigen weg naar huis gegaan. Ik sta geduldig op de bus te wachten en stap in zodra hij is aangekomen. Eenmaal bij de halte voor Teikoku aangekomen, stap ik uit en loop richting de school. Als mijn vermoedens kloppen, dan is het ongeluk een sabotage plan geweest om ervoor te zorgen dat ik niet speel in het tournament. De enige manier om daarachter te komen, is om naar de aanstichter zelf te gaan. Ondanks de pijn aan mijn been, stap ik stevig door de gangen, naar het trainingsveld. De uitslag van de laatste wedstrijden is bekend en Teikoku is natuurlijk als winnaar uitgekomen, wat betekent dat ze weer op het veld zullen staan voor nieuwe tactieken. Mijn blik valt op een voetbal dat in de gang ligt en geef er vervolgens een harde trap tegenaan. Een laagje ijs ligt over de bal als ik het wegschiet en de enorme impact die daarna te horen is, maakt duidelijk dat de bal de tribune geraakt heeft. Met gebalde vuisten loop ik de gang uit en stap naar de zijlijn. Iedereen staat aan de grond genageld. Met een paar felle rode ogen zoek ik het veld af en blijf bij Kidou hangen. ‘Kidou, maak dat je wegkomt!’ schreeuwt Sakuma hem toe. ‘Ze is gewond. Ze doet niks,’ mompelt hij kalm terug en stapt op me af. ‘Maar-’ ‘Ik zei nee!’ schreeuwt hij hem nu fel toe. Hij is gestopt met lopen en kijkt naar Sakuma. Daarna keert hij zich weer tot mij. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt hij oprecht bezorgt. Ik vernauw mijn ogen, stap op hem af en grijp hem bij zijn kraag. ‘Jullie hebben dit gedaan!’ sis ik hem in zijn gezicht en duw hem daarna ruw bij me vandaan. Hij kijkt me niet begrijpend aan en duikt weg als ik naar hem uithaal. Hij grijpt mijn pols beet en houd mijn arm gestrekt. Ik kijk hem fel aan zodra hij het verband eraf peutert en trek met een ruk mijn arm los als het aan de wond blijft plakken. Ik zet een paar stappen bij hem vandaan. ‘Waar is hij?’ vraag ik met ingehouden woede en kijk woest naar Kidou. ‘Wie bedoel je?’ vraagt hij me. Hij gebaart iets naar de jongens en zie er in mijn ooghoeken een paar van hen weglopen. Ik richt mijn blik meteen weer naar Kidou en deins naar achter als hij weer op me af komt lopen. ‘Waar is Kageyama!’ schreeuw ik en knars kwaad mijn tanden op elkaar. ‘Je hebt het hem verteld,’ sis ik naar Kidou. Hij draait zijn gezicht van me weg en ik zie hem even kort zijn handen tot vuisten ballen. ‘Milou, ik weet niet wat er is gebeurd, maar ik heb er niets mee te maken.’ Vol ongeloof staar ik hem aan. Voor ik het zelf ook maar in de gaten heb, heb ik Kidou in zijn gezicht geslagen. Een dof geklap laat me met een ruk omkijken en voel de woede weer in mij opborrelen. Kageyama. ‘Dat is de Ice Queen voor jullie,’ zegt hij grijnzend en laat zijn blik over mij heen glijden. ‘Je blijft me verbazen, Milou. Ik had niet verwacht dat je het er zo vanaf zou gaan brengen.’ Een vlaag van woede overvalt me. Elk stukje zelfbeheersing dat ik heb, verdwijnt als sneeuw voor de zon. Een waas van haat en woede trekt voor mijn ogen en schiet op volle kracht een voetbal naar Kageyama. Kidou en Sakuma springen ertussen om de bal te stoppen voordat het Kageyama kan raken, waardoor de frustratie alleen maar meer groeit. ‘Waarom verdedig je hem, Kidou!’ schreeuw ik hem nijdig toe en bal mijn vuisten. Zodra ik me afzet om op ze af te rennen, knipt Kidou in zijn vingers en word ik vastgegrepen door de andere. ‘Kijk wat hij me aan heeft gedaan, Kidou!’ schreeuw ik met wanhopig. Een wanhopige poging om hem wakker te schudden. ‘Hier kun je hem niet mee weg laten komen!’ schreeuw ik er achteraan. ‘Verzorg haar brandwonden,’ zegt Kidou kalmpjes en wend zijn blik weer van me af. Ik probeer me uit alle macht los te krijgen, maar geef op als de brandende pijn het onmogelijk maakt om nog tegen te kunnen stribbelen. Ik word naar de reservebank begeleid en stevig op mijn plek gehouden door Genda en Sakuma, terwijl het verband voorzichtig van mijn arm gehaald wordt. De pijn weet ik te negeren door de enorme woede die zich op het moment in mij borrelt bij het zien van Kageyama. De smerige grijns op zijn gezicht maakt me ziek. Hij heeft teveel macht. Hij heeft Kidou van me afgenomen. We waren zulke goede vrienden, totdat Kageyama kwam. Alles veranderde. Iedereen in Teikoku veranderde. Ik bal gefrustreerd mijn vuisten en ruk me ruw los uit Genda’s en Sakuma’s greep. ‘Kidou!’ schreeuwen ze gelijk zodra ik overeind ben gekomen, maar ik stap weg van het veld. ‘Oh, ga je al weg, Milou?’ De geamuseerde toon in Kageyama’s stem zorgt er alleen maar meer voor dat ik zijn bestaan haat. ‘Dat klopt,’ zeg ik zo kalm mogelijk en stap naar de gang. Vlak voor de gang stop ik met lopen en keer me een kwartslag om richting Kidou en Kageyama. ‘De eerstvolgende keer dat ik jullie weer zie, is in de finale, waar ik jullie hoogstpersoonlijk de grond in zal trappen,’ zeg ik met een gemaakte glimlach. ‘Als jullie die natuurlijk halen,’ vervolg ik lachend mijn zin. Een geamuseerde grijns staat kort op mijn gezicht en kijk dan strak naar Kidou. ‘Jammer dat het zo heeft moeten lopen, Kidou. Ik dacht dat we vrienden waren, maar je bent niet anders dan een smerige verrader.’

Reacties (1)

  • Luckey

    omg!!!
    dat word nog wat!!!!
    milou is woest!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen