Foto bij H.64.

Het laatste stuk van het vorige hoofdstuk:
'Kom maar bij ons slapen. Het is niet goed om nu hier te blijven voor jou.' zegt ze en ook zij staat op.
Ik twijfel even, maar herinner mij dan Matthew.
Hij heeft mij nodig.
'N... nee.' zeg ik, na nog een korte aarzeling. 'Ik moet nog ergens heen.'

Al snel kom ik aan bij Matthews huis.
Ook al begint het al donker te worden, hij heeft de lichten niet aan, op eentje na en dat u's die van de keuken.
Zonder te kloppen loop ik naar binnen.
'Matthew?' hoor ik en er klinkt een grom vanuit de keuken.
Ik loop naar hem toe.
Hij zit op een stoel over de tafel gebogen en kijkt mij van onder zijn wimpers aan.
Naast hem is er niemand in de keuken.
'Waar zijn... eh... ze?' vraag ik.
'Ik heb ze al begraven.' zegt hij, met vlakke stem en een vreemde ondertoon.
Dan pas zie ik de lege shotglaadjes op de tafel loggen en een volle in zijn hand, die hij in een keer achterover slaat.
'Waarom drink je dat?!' stoot ik verbaasd uit en hij kijkt me emotieloos aan.
'Ik heb dorst.' zegt hij dan en ik schud ongelovig mijn hoofd.
Als hij dorst heeft, dan moet hij wel heel veel van die ini-mini glaasjes leegdrinken.
Ik zet mijn handen in mijn zij en kijk hoofdschuddend opzij, mijn kaakspieren aangespant.
'Leg. Dat. Weg.' zegt ik fel, zonder mijn opeengeklemde kaken van elkaar te verwijderen.
'Nee.' mompelt hij en schenkt weer een glaasje in.
Ik loop naar de eettafel toe - waaraan hij zit - en ska er met mijn vuist op.
Totaal niet onder de indruk kijkt hij mij aan en ik kijk ziedend terug.
Ik weet niet hoe lang we elkaar aankijken, maar het eindigt erin dat ik droogjes "oké" zeg, een stoel pak en ook aan tafel ga zitten.
Zonder hem aan te kijken pak ik ook een shotglaadje van tafel en vul die met de oranje-kleurige, alcoholische vloeistof uit een fles die naast de rij glaasjes stond.
Ik giet het in een keer achterover en Matthews blik brandt bijna net zi erg als het drankje.
Wat goor.
Wat ontzettend goor.
Maar aks ik dit wil doen, moet ik het goed doen.
Opnieuw rijk ik naar de fles, maar Matthews hand houdt mij tegen.
Hij kijkt me aan alsof ik een geslagen puppy ben.
'Mira, niet doen.' zegt hij met smekende ogen.
Ik trek gespeeld boos mijn hand terug.
'Als jij drinkt, drink ik met je mee.' zeg ik vastberaden.
'Mira.' zegt hij, bijna boos, nu. 'Je bent minderjarig.'
Dit stukje hoef ik niet te acteren.
'Dat weet ik!' roep ik met tranen in mijn ogen. 'Maar ik ben toevallig ook een moordenaar en toekomstig presidente, dus vertel jij me maar wat raar is.'
Ik reik weer naar de fles en schenk mijzelf weer een mini beetje in.
Terwijl ik het opdrink besef ik dat ik serieuze hersenschade kan oplopen als ik dit nog een aantal keer doe, maar als ik Matt hiermee zo'n schuldgevoel aan kan praten dat hij stopt, dan heb ik zelfs dat ervoor over.
De jongeman kijkt mij onbeholpen aan en pakt dan zelf de fles likeur - of wat het ook mag zijn.
Hij pakt het met twee handen bij de hals en slaat de hele fles kapot op de tafel.
Hij laat zich weer terug in zijn stoel vallen en wrijft over zijn voorhoofd.
'Nu kan niemand drinken.' zegt hij vermoeid.

Reacties (3)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen