Een ijzige windvlaag streelt mijn nek, mijn haren gaan omhoog staan. We waren hier niet voor gekleed dit weer. We liepen door een koude, donkere, stenen gang van een kasteel. De muren vochtig en hoog. Aan de muren hingen kandelaars met vuur aangestoken dat zorgde dat we konden zien waar we liepen. Onze hakken galmde door de lange, hoge gangen. Mijn jurkje gleed langs mijn bovenbenen en ik wenste dat hij wat langer kon zijn op dit moment. Ik knijp mijn mantel nog wat meer dicht bij mijn kraag. Toen we links afsloegen aan het eind van de lange gang zag ik daar een oude man staan voor een gigantische houten deur die boven afgerond was, de deur was dicht maar ik zag licht onder de kier vandaan komen. Hij had een verouderd pak aan waar de gaten in zaten en aaide zijn kat die op zijn andere arm zat te spinnen. Zijn haar was licht gekamd maar zag er nog steeds verwilderd uit en hij had een gemene glimlach op zijn gezicht. We hielden halt en ik keek om me heen naar de rest van de meiden, gekleed in hetzelfde blauwe schooluniform en met dezelfde nieuwsgierige blik als mij. Allemaal blijven we voorzichtig achter ons schoolhoofd staan, de langste en grootste vrouw van ons allemaal. Ze stak er met kop en schouders bovenuit. Ze maakte een buiging naar de man met de kat. ''Welkom dames, jullie kunnen zometeen naar binnen.'' Zegt de man. ''Dames jullie weten wat te doen.'' Zegt ons schoolhoofd met een frans accent, iedereen langzaam aankijkend. Ongeveer 10 meisjes in hetzelfde blauwe pakje als mij sorteren zich vooraan bij de enorme deur en doen hun mantels af, die worden aangenomen door de man, die zijn kat eerst op de grond had gezet. Ons schoolhoofd gaat daar achter staan en wij - de rest van de groep meiden van de school - stellen ons achteraan op in tweetallen in een rij.

We hadden heel weinig informatie gekregen van school toen we hierheen werden gebracht, alleen dat we een heel jaar geen les zouden hebben op onze school maar op Zweinstein, de school waar we nu op dit moment net zijn aangekomen. Na die lange tocht hebben we nog steeds geen idee wat ons te wachten stond. Er is ons verteld dat we ons op ons best moesten gedragen en dat dit jaar vooral zou gaan over het verbroederen met andere scholen.
Net toen we netjes waren opgesteld hoor ik zware voetstappen door de gang galmen en kijk ik op zij. Ik zie een grote groep mannen die komen aangelopen met fakkels en vuur. Ze waren met dezelfde hoeveelheid mensen als dat wij waren alleen wij waren een stuk geruislozer aan komen lopen. Allemaal hadden ze lange bonte mantels aan die tot aan de grond kwamen ook hun hoofd was bekleed met een muts van bont, ze kwamen erg dreigend over. Ze hielden halt toen ze bij ons aangekomen waren en een kleine brede en oudere man stapte naar voren. Hij keek kwaad en dreigend naar de man met de kat die voor de grote houten deur stond. Ik bedacht me dat dit vast een andere school zou zijn net als dat wij dat waren en dat de man waarschijnlijk het schoolhoofd zou moeten zijn. ''Mijn jongens hebben honger'' Zegt deze man nors, ik mocht hem nu al niet besloot ik. De man met de kat kroop naar voren en probeerde zicht te gedragen als een gentleman tegenover de man met de lange bontmantel en het norse gezicht. ''Welkom heren, heb nog even geduld dan kunnen jullie zo naar binnen en krijgen jullie genoeg te eten.'' Probeerde hij netjes te zeggen maar de man reageerde snel kwaad terug. ''We zitten al 3 dagen op zee, mijn jongens zijn moe en als je er niet heel snel iets aan doet dan zullen wij niet lang meer aanwezig willen zijn op dit kasteel.'' Verbaast zit ik te kijken naar het gesprek van de twee mannen. In paniek draait de man zich om en grijpt de houten deur en duwt hem op een kier. De kier loopt helemaal tot bovenaan de deur en ik sta met bewondering te kijken hoe groot alles hier is. Ik zie de man met een sprintje wegrennen en de deur sluit zich weer. Ondertussen was ik wel benieuwd geworden wat zich schuil hielt achter deze deur. Af en toe hoorde ik een oude, diepe stem door de deur komen maar ik kon niet verstaan wat de man zei. Ik werd aangetikt tegen mijn bovenarm en ik kijk om. Het meisje naast me, Emma, kijkt me aan. ''Dit is echt spannend, ze moeten ons snel gaan uitleggen waarom we hier zijn.'' Fluistert ze. Emma is een hele goede vriendin van me op school. Altijd een voorzichtig type geweest en houdt er helemaal niet van als ze niet weet wat haar te wachten staat. Ik leun naar haar toe terwijl ik die boze man vooraan nog aan kijk. ''Ik denk dat alle antwoorden binnen deze deuren liggen.''

De grote deur hoorde ik kraken en ik zie de man die net ons had verlaten weer terug glippen naar binnen. Snel probeerde ik door de kier te kijken maar ik was te laat. Hij gaat tussen onze groepen in staan kijkt allebei de schoolhoofden aan. ''We gaan beginnen mensen, jullie gaan om beurten naar binnen en maken jullie entree voordat verdere uitleg achteraf komt. Ik zou zeggen, dames voor.'' En hij maakt een handgebaar naar onze groep. Ik zie het mannelijke schoolhoofd nog met zijn ogen rollen en zuchten. Dan openen eindelijk de grote houten deuren en gelijk word de gang verlicht door het kaarslicht en ik hap naar adem. Krakend en langzaam bewegen de deuren naar ons toe waardoor de grote zaal zichtbaar word. Emma pakt snel met pols vast en kneep er zacht in voordat ze hem weer los liet. Het groepje meiden vooraan doen hun dansje om zo door de zaal een entree te maken terwijl wij wachten tot we rustig achter ze aan kunnen lopen. Maar ik was met bewondering de zaal in aan het kijken. Binnen was alles versierd, geen meter was overgeslagen. Ik zag vier hele lange tafels die helemaal tot achterin de zaal liepen met daaraan heel veel leerlingen. Ik merkte op dat ze aan elke tafel een andere kleur uniform aan hadden. Ook zag ik dat het een gemengde school was, dus niet zoals bij ons, alleen maar vrouwen. Achterin de zaal zag ik een lange tafel staan met daaraan oudere mensen die ondertussen voor ons waren opgestaan en in het midden een voetstuk in de vorm van een uil. Ik nam aan dat dat de leraren zouden zijn van deze school. Een oude man stond achter het voetstuk, een lange baard en een mantel tot aan de grond, vriendelijk lachend. Hij zag er machtig uit en ik zweerde hem ergens van te kennen.

Nu ons schoolhoofd begon te lopen was het voor ons ook het teken dat wij ook langzaam konden gaan lopen. Ik stapte voorzichtig de zaal in en keek om me heen. Alle leerlingen keken ons aan, in het speciaal de jongens die met bewondering naar ons zaten te kijken. Maar toen ik omhoog keek was ik afgeleid van wat er gebeurde in de zaal. Het plafon was magisch om te zien, het hing vol met brandende kaarsen en het glinsterde alsof er glitter in de lucht hing. Ook hing het vol met wolken alsof het kasteel geen plafon heeft. Ik heb nog nooit zoiets prachtigs gezien. ''Kijk hoe schitterend.'' Zeg ik tegen Emma die nu ook omhoog kijkt en haar ogen worden groter en maakt een instemmend geluidje als reactie.
Eenmaal aan het eind van de zaal stonden we op een rij en kregen een enthousiast applaus van de leerlingen en de leraren. We werden begeleid naar de lege tafels links vooraan die vrij gehouden waren voor ons en namen plaats. Ik zag hoe de meerderheid van de jongens ons nog steeds met bewondering bestudeerde, ongemakkelijk gleed ik met mijn handen over mijn rokje om hem glad te strijken over mijn benen. Toen het vuur achter me aan de muur naar een milde vlam doofde keek ik op. Ik zag hoe de oude man bovenop de trap met een armbeweging het vuur onder controle had en zo heel de zaal wat donkerder maakte. Daarna vlogen de deuren van de zaal opnieuw open en kwamen de jongens met een hele show binnen gelopen. Dit keer zag ik de meiden in de zaal met veel interesse kijken. Wij daarin tegen bleven met een stalen gezicht zitten, we waren te trots opgeleid op onze school, hadden geleerd dat we aandacht moesten krijgen en niet geven.
Toen de jongens naar hun tafels begeleid waren aan de rechterkant van de zaal waren alle ogen gericht op de oude man met de lange mantel, professor Dumbledore zoals hij zichzelf voorstelde. Hij heette onze school en de ander hartelijk welkom en begon zijn verhaal. Na de uitleg waarom we hier bij elkaar zijn gekomen begon hij over het Tri Wizard tournament. Emma keek me geschrokken aan. ''Menen ze dit, gaan ze echt de levens van studenten op het spel zetten door een toernooi?'' Ik knikte langzaam en liet mijn blik rondgaan tussen de dames van mijn school. De reacties waren gevarieerd tussen enthousiast en angstig. Ikzelf zou er niet aan moeten denken me aan te melden voor zo iets, en ik was trouwens ook te jong. Ik vond het wel een hele eer dat we dit zouden mee maken dit jaar, het blijft een eeuwen oude traditie waar we bij mochten zijn. Dat werd nog eens bevestigd toen de beker werd onthuld en de hele zaal stil werd, er kwam blauw gecontroleerd vuur uit de beker. Professor Dumbledore had nog een laatste woord en instructies samen met het Ministerie en wenste ons toen een prettige avond. Instructies over de lessen die we gingen volgen kwamen morgen werd ons verteld. Na een applaus verscheen gelijk op alle tafels eten en het plafon veranderde van kleur wat gelijk zorgde voor een compleet andere sfeer. Glimlachend keek ik rond, dit is de meest bijzondere plek waar ik ooit ben geweest.





Reacties (2)

  • Sombre

    I like it!

    3 jaar geleden
  • Teal

    Leuk!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen