''Volg mij maar dames.'' Onze groep liep achter de jongen aan. Hij was duidelijk vereerd dat hij ons naar onze plek mocht brengen waar we het hele jaar zouden verblijven. Wij volgde hem allemaal netjes met onze koffertjes vast voor ons houdend. Ergens een gang verder dan die vreemde trappen was de ingang. Ik heb heel verbaast staan kijken toen ik boven me keek en de trappen zag bewegen. Hoe was het mogelijk om hier ooit de weg te kennen als je route steeds veranderde, bedacht ik me. Bij een schilderij kwam een trap tevoorschijn en we liepen allemaal naar boven. Daar kwam een prachtige ruimte tevoorschijn. De ruimte was groot en rond, de banken, gordijnen, tafelkleden en bloemen waren allemaal dezelfde blauwe kleur als het uniform dat we aanhadden, de kleur van onze school. In een hoek van de ruimte was een grote kooi met een paar nachtegalen die mooi aan het fluiten waren en het plafon hing vol met blauwe doeken. Emma en ik liepen samen door de ruimte. ''Dit is prachtig!'' Hoorde ik iemand nog zuchten. Ik liep met Emma achter me op de voet naar de ruimte ernaast en we kwamen een gang met kamertjes tegen. Allemaal slaapplekken voor twee personen. ''Mila kom snel we pakken deze ruimte!'' Zegt Emma en ze wijst in een kamer verder. Twee grote bedden, elk tegen over elkaar met satijnen gordijnen die sierlijk naast het raam hangen. Er hingen hier ook blauwe doeken boven het bed. Ik voelde me er gelijk thuis. Ik ren naar binnen en zet mijn koffer weg, met een sprong kom ik op het bed terecht en genietend snuif ik de geur op. Het rook naar rozenblaadjes en iets fris dat ik niet kon plaatsen. ''Als alles zo geweldig is in deze school dan kan ik niet wachten tot dit jaar officieel begint.'' Zucht ik en ik hoor Emma giechelen en ook haar koffer neerzetten.

De volgende dag kregen we uitleg over onze lessen. Omdat wij sommige lessen hadden die Hogwarts ook gaf zouden we worden samengevoegd met andere leerlingen van andere scholen. De rest van de lessen zouden we privé krijgen met onze school. Later die dag kregen we een uitgebreide rondleiding door het kasteel. Waarvan ik nu al ben vergeten hoe alles in elkaar zit, het is zo groot dat je dat niet kan onthouden. Na deze dag begon alles zoals het de rest van het jaar de bedoeling zou zijn, wij samen met de andere twee scholen.
De weken gingen ook heel snel en ik merkte dat alle eerste indrukken erg vermoeiend waren. Samen met Emma ben ik een paar avonden gaan kijken naar de vuurbeker waar verschillende leerlingen zichzelf opgaven door hun naam op een stuk perkament te schrijven en in de beker te gooien. Er waren veel leerlingen die zichzelf geschikt vonden voor het toernooi merkte ik op, zo waren er zelfs minderjarige die hun leeftijd probeerde te omzeilen zodat ze toch nog een kans maakte.
De avond dat de winnaars per school bekend werden gemaakt was daarom ook vreselijk spannend. Helemaal nadat er iets fout leek te gaan met het kiezen van de winnaars. Bij onze school was Fleur uitgekozen, ik denk een hele goede kandidaat. Maar nadat alle drie de winnaars bekend gemaakt waren begon de beker vreemde kleuren vuur te spuwen, om vervolgens nog een briefje te lanceren naar professor Dumbledore. 'Harry Potter' had hij geschreeuwd. Natuurlijk kende ik de naam, ik wist alleen niet dat hij op deze school zat. Wat dus helemaal vreemd was, was dat hij ook minderjarig was waardoor sommige leerlingen groots protesteerde. Ik had de paniek in zijn ogen gezien en wist zeker dat dit niet is geweest wat hij wilde. Er is na deze gebeurtenis ook geen woord meer over gesproken met ons, het enige wat ik te horen kreeg was dat er dit jaar vier kandidaten zouden zijn.

De tijd ging snel daarna, iedereen keek uit naar het eerste onderdeel van het toernooi, dat nog wel zeker anderhalve maand duurde voordat dat begon. Dus tot die tijd was het je lessen volgen en zoals ze eerder al vertelde tegen ons, verbroedering tussen de scholen.

Ik loop na mijn lessen alleen door de gangen van de school. Het was nog vroeg dus ik had nog geen zin om naar onze afdeling te gaan waar we sliepen. Ik kende deze weg al goed want ik heb hem de laatste tijd al wel vaker gelopen. Sinds een maand ben ik vaak te vinden in de bibliotheek van de school, de collectie aan boeken daar is wonderbaarlijk. De hoge kasten, de diversiteit en dat ik mezelf even terug kan trekken in een rustige ruimte maakte het een plek waar ik graag wilde komen. Ik stap binnen en laat mijn ogen over de plek glijden. Het is er nooit druk maar misschien leek dat wel omdat het zo groot is. Ik loop er doorheen en laat mijn ogen over de boeken gaan en pak er af en toe een die me interessant lijkt. Zo ben ik geconcentreerd door de gangen aan het lopen en wil om de hoek lopen totdat ik opeens iemand tegen kom van de andere kant. Allebei met onze ogen op de boeken lopen we tegen elkaar aan en vallen de boeken op de grond. Verschrikt kijk ik op en kijk ik in de ogen van een meisje met donkerblond krullend haar. ''O het spijt me zo.'' Stamelt ze en ze bukt gelijk op haar hurken en grijpt naar de boeken. Ik doe hetzelfde en ga op mijn hurken zitten. ''Nee het is goed, ik zat ook niet op te letten.'' Geef ik toe. Ze glimlachte licht. Tijdens het oprapen merkte ik op dat ze boeken had gepakt die ik nog aan het zoeken was. ''Jij hebt de boeken waar ik naar op zoek was.'' Glimlach ik vriendelijk. Ze pakt haar boeken en ik de mijne. ''Uh ja die van jou had ik vorige week.'' Lacht ze terug. We gaan allebei weer recht staan. ''We hebben dezelfde smaak boeken dus, begrijp ik?'' Vraag ik, ze knikt en steekt haar hand uit onder haar boeken. ''Ik ben Hermione, heb je anders zin om bij me te komen zitten aan tafel?'' Ze wijst naar de tafel nadat ik haar hand schudde. ''Mila, en ja lijkt me gezellig.''
Aan tafel zitten we later allebei met ons boek open en lees ik snel wat pagina's maar word afgeleid door het opengeslagen boek van Hermelien. ''Informatie aan het zoeken over de vuurbeker?'' Ze kijkt op en schud snel haar hoofd en bukt voorover haar boek heen. ''Harry is een vriend van me, je weet wel die jongen die als vierde werd gekozen voor het toernooi. Ik probeer te achterhalen of de vuurbeker te misleiden is aangezien Harry het niet zelf heeft gedaan. Er moet iets achter zitten.'' Fluistert ze. Ik knik langzaam, haar gezicht ziet er angstig uit. Alsof ze weet dat er iets ergs gaat gebeuren. ''Ik begrijp het, als ik je ergens mee kan helpen?'' Ze krijgt een glimlach maar blijft hangen over haar boek heen en schuift een ander boek naast haar mijn kant op. ''Als ik dit boek bekijk, zou je deze willen doorlezen?'' Met vragende ogen kijkt ze me aan. ''Natuurlijk!''

En zo zat ik er opeens elke dag. Samen met Hermione bestede ik heel wat uren in de bibliotheek, op zoek naar antwoorden, verhalen, spreuken of ervaringen. Elke keer als ik klaar was met mijn lessen vertelde ik Emma dat ik naar de bibliotheek ging, die overigens ook al mensen had leren kennen dus we gingen beide onze weg op deze school. Wat ik erg fijn vond want ik wilde haar niet in de steek laten.
Met een zucht klapt Hermione haar laatste boek dicht en valt met haar rug tegen de rugleuning van haar stoel en laat haar hoofd iets naar achter vallen. ''Het is zinloos, ik geef op.'' Klaagt ze. ''Misschien moet je het een dag met rust laten.'' Stel ik voor. Ze pakt haar boeken bij elkaar en tikt daar met haar stok op waardoor ze langzaam naar hun plek in de boekenkasten vliegen en kijkt me dan vervolgens aan. ''Sinds dat Harry gekozen is voor het toernooi is Ron een andere vriend van me boos op hem, ze hebben ruzie sinds die avond en het is vreselijk om bij hun in de buurt te zijn. Ik ontwijk ze dus liever. Heb je anders zin om wat te drinken ergens met me?'' Ze kijkt me smekend aan en ik kan het niet laten om te gaan lachen. ''Ja breng me naar een plek waar we wat kunnen drinken!'' En zo verlieten we de bibliotheek om plaats te maken om wat anders te gaan doen.



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen