Mijn donkerblonde haar waaide omhoog toen we een voet buiten het kasteel zette. Een ijzige wind raakte mijn huid en ik trok mijn blauwe mantel iets meer dicht terwijl ik achter Hermione aan liep. Buiten was het bewolkt en je zag blaadjes door de lucht dwarrelen. Een duidelijk teken dat de zomer voorbij is en het begin van de herfst is gekomen. Ik versnel mijn pas zodat ik naast Hermione kom te lopen. 'Waar gaan we heen?' Vraag ik nieuwsgierig. Ze glimlacht naar me. 'Naar een vriend van ons, ik weet zeker dat je hem ook gaat mogen.' Ik knik en loop met haar mee.
We volgen een smal paadje dat van de heuvel af liep, we zijn van het terrein van het kasteel af en ik kijk nog eens achter me naar het gigantische kasteel, erg indrukwekkend als je het zo ziet bedacht ik me. Voorzichtig loop ik verder het pad af, mijn nette schoenen hebben helemaal geen grip op de grond en ik merk dat ik ook steeds weg glij. Onderaan de heuvel zie ik een krakkemikkig huisje staan. Gemaakt van grove stenen en er brand licht door het raampje heen. Uit een klein schoorsteentje komt rook, een teken dat er iemand binnen is. Aangekomen zie ik een moestuin voor het huisje liggen en Hermione stapt de drie treden voor de grote deur op om vervolgens aan te kloppen. Gespannen blijf ik onderaan het trapje staan en kijk angstig om me heen. Mijn mantel trek ik nog verder dicht, niet dat het me meer warmte geeft maar ik denk dat ik het deed omdat het me veiliger deed voelen.
De deur ging met een luide kraak open en een gigantische man stond tegenover Hermione, ik herkende de man, hij zat regelmatig aan de lange tafel van de leraren. Je kon er ook niet overheen kijken zo groot als dat hij was, mijn schoolhoofd en hij staken er toch met meters bovenuit. 'Hermione, wat een verassing!' Spreekt de man enthousiast uit. 'Hoi Hagrid, ik heb een vriendin meegebracht. Kunnen we binnenkomen voor een kopje thee?' Ze draait zich om naar mij en gebaard dat ik naar haar toe moet komen. Ik doe wat ze zegt en stap dan de traptreden op om vervolgens naast haar te gaan staan en ik steek mijn hand uit. 'Mila Castille meneer' Stel ik mezelf voor. Ik krijg een enorme hand om die van mij heen en mijn arm word grof geschud. 'Heel erg aangenaam kennis te maken, ik ben Hagrid. En natuurlijk zijn jullie welkom. Kom binnen. kom binnen!' Hij schuift opzij zodat Hermione langs hem naar binnen schiet, ik doe hetzelfde.
Binnen draaide ik een rondje om de omgeving in mij op te nemen. Alles was enorm vergeleken Hermione en mij, de meubels waren aangepast voor hem. De kasten hingen zo hoog dat ik me bedacht er nooit bij te kunnen, zelfs het servies dat op de keukentafel lag was zeker te groot voor mij om te gebruiken. Het zag er knus uit en het rook binnen naar verschillende soorten kruiden, kruidnagel en kaneel als ik het me niet vergis. 'Ga zitten dames, ik heb net nieuwe thee gemaakt toevallig.' Hij wijst naar de stoelen en ik zie Hermione er onhandig op klimmen en ik beslis hetzelfde te gaan doen. Glimlachend keek ik rond nadat ik op de stoel geklommen was. 'Wat een gezellig huis heeft u meneer.' Vertel ik Hagrid. 'Dankjewel dat is lief van je om te zeggen, en je mag me aanspreken bij mijn naam hoor lieverd.' Glimlacht Hagrid terwijl ik een hele grote beker met thee in mijn handen gedrukt krijg. Hij ploft neer op de laatst overgebleven stoel en schuift aan tafel waar wij ook aan zitten, hoewel hij voor ons eigenlijk te hoog is. 'Vertel me Hermione, gaat het al wat beter tussen Harry en Ron?' Hermione schud haar hoofd en kijkt betreurd naar haar thee. 'Nee er is geen verbetering, ik probeer het op te lossen maar ze zijn allebei te koppig.' Hagrid knikt een maakte een instemmend geluidje. 'Ze trekken wel bij, geloof me, geef het tijd.'
Zo hebben we daar een tijd gezeten. Gekletst en bij gepraat. Hagrid was erg nieuwsgierig naar mij en naar mijn school en dan in het bijzonder mijn schoolhoofd, waarvan ik ging vermoeden dat hij een oogje had op haar. Het had me doen lachen en ik kon er niks aan doen hem gelijk al een aardige man te vinden. Hij flapte er alles uit van hoe hij Hermione en haar twee vrienden had leren kennen en hoe goed ze bevriend waren. Ik was verbluft wat voor dingen ze allemaal al hadden mee gemaakt en ik heb met fascinatie naar de verhalen zitten luisteren.
Middenin een ander verhaal dat Hagrid met grote handgebaren aan het vertellen was onderbrak Hermione hem plotseling. 'Sorry dat ik je moet onderbreken maar we zijn helemaal de tijd vergeten Mila! We moeten zometeen al in de grote zaal zijn voor het eten als we dat niet willen missen.' Ik schrik op en kijk naar de klok die aan de muur hangt die me vertelt dat het inderdaad later is dan ik in gedachte had. 'O dat is geen probleem Hermione, ga maar snel. En kom heel snel weer eens langs, ik vond het leuk dat jullie langs kwamen samen.' We springen van de stoelen af en ik zag hoe Hermione een knuffel aan Hagrid gaf. 'Super bedankt voor uw gastvrijheid.' Bedankte ik hem hij knikte vriendelijk. Achter Hermione liep ik weer aan hetzelfde modderige padje op, dit keer naar boven toe. Langzaam zag je de zon weg glijden achter de bomen van het donkere bos achter ons en het kasteel kreeg steeds meer sfeer nu je uit de kleine raampjes overal licht zag branden.
Toen we boven waren liepen we door een soort tunnel die ons naar een pleintje leidde. Over het plein heen gelopen wilde we door een deur het kasteel in lopen. 'Wel wel, als dat onze vriendin Granger niet is, dit keer zonder haar mannelijke vrienden.' Hoor ik een stem achter ons zeggen. Gelijk stopt Hermione met lopen en draait abrupt om. Haar blik stond gelijk op woedend. Ook ik kijk achter me en ik zie een paar jongens staan waarvan er een sowieso de leiding had. Met veel zelfvertrouwen stond hij vooraan terwijl de andere jongens bewust achter hem stonden. De jongen had spierwit haar en zijn ogen waren gericht op Hermione. Hij keek haar aan alsof ze iets afschuwelijks was, maar ondertussen had hij een lach op zijn gezicht staan, een mooie lach merkte ik op. Zijn armen waren over elkaar heen gekruist en hij tikte mijn zijn voet een paar keer over de grond. 'Wat moet je Draco.' Siste Hermione. Het was wel duidelijk dat de twee elkaar echt niet mochten, ik keek van de blonde jongen naar Hermione. 'Ik vroeg me af of je Potter vriendje het gaat overleven dit toernooi.' Grijnst hij gemeen. Hermione gaf hem haar meest vernietigende blik maar reageerde niet, tot de jongen zijn teleurstelling. Plots vingen mijn ogen die van hem, ik zag dat zijn ogen langzaam over mij heen gleden en me uiteindelijk recht in mijn ogen aan keek. 'Granger wat doe jij met deze schoonheid, mensen zoals jij zouden niet met zulke personen om mogen gaan.' Zei hij terwijl hij me nog steeds aan keek, een mondhoek van hem schoot omhoog. Ik was verstijft door zijn blik, hij was erg intimiderend en dat zorgde ervoor dat ik zowel kippenvel van hem kreeg van afschuw maar hij ook mijn interesse wist op te wekken. Nog voor ik kon beseffen wat hij eigenlijk had gezegd had Hermione mijn arm al vast gepakt om me vervolgens met haar mee te trekken waardoor mijn verstijfde blik op hem verbroken werd. 'Bemoei je met je eigen zaken!' Roept ze nog voordat ze de deur opent van het kasteel en me mee naar binnen trekt.
Met een woedende pas loopt ze de gang door en ik heb moeite om haar bij te houden. 'Wie was dat Hermione?' Ze kijkt om en stopt met lopen, ik houd halt naast haar. 'Dat is Draco Malfoy, een verschrikkelijk arrogante jongen dat me al haat vanaf het eerste jaar omdat ik bevriend ben met Harry. Daarbij is het voor hem ook een probleem dat ik geen volbloed ben dus volgens hem ook minder dan de rest. Blijf zo ver mogelijk uit zijn buurt, ik meen het.' Ik knikte begrijpend. 'Trek je niks aan van wat hij net zei.' Ik pakte haar schouder vast en ze glimlacht. 'Nooit.' Samen liepen we naar de grote zaal, zij op zoek naar haar vrienden en ik op zoek naar Emma.



Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen