Foto bij O2O • Bullied

Autumn Castle

Ken je dat moment dat je ’s morgens wakker wordt na een ellendige dag en je je even niet meer herinnert in welke ellende je eigenlijk zit? Dat je je zo vredevol voelt voor enkele seconden dat het net lijkt alsof je het woord ‘ellende’ niet eens kent? Maar dat je, als flarden van bepaalde gesprekken of gebeurtenissen weer terug opgerakeld worden, weer terug de realiteit in wordt geroepen?
Mijn glimlach verzwakt als ik denk aan wat er gisteren gebeurd is en het eerste wat ik doe, is naar mobiel graaien. Ik druk op het knopje om het schermpje aan te zetten en voel me teleurgesteld als ik zie dat Aiden geen sms heeft gestuurd en me ook niet heeft gebeld.
Ik kreun als mijn wekker opeens gaat en sla hem uit. Ik heb helemaal geen zin om naar school te gaan, niet na wat er gisteren is gebeurd. Alles ging juist zo goed tussen ons en toen moest ik weer moeilijk doen en me met zijn zaken proberen te bemoeien, terwijl hij het achteraf gezien ook nog eens goedbedoeld had.
Ik zucht. Het heeft geen zin om heel de ochtend in bed te blijven liggen en na te denken over wat er is gebeurd. Het laatste wat ik kan gebruiken, is dat ze naar huis bellen en vertellen dat ik niet op school ben verschenen. Dan heeft pap pas echt reden om me een pak slaag te geven.
Het is geen verrassing dat er flessen wijn beneden op het aanrecht staan, hoewel hij deze keer wel de moeite lijkt te hebben genomen om ze daadwerkelijk eens op te ruimen. Voordat ik mezelf kan tegenhouden, heb ik één zo’n fles wijn gepakt en vliegt deze niet veel later door de kamer wat een hard geluid veroorzaakt.
Ik kijk even naar de scherven die verspreid op de vloer liggen voor ik in actie schiet en ze op begin te ruimen. Dadelijk komt pap naar beneden en dan wordt hij weer boos op me. Maar pap komt niet naar beneden. Hoewel hij wel weer gewoon werkt, blijft hij langer in zijn bed dan normaal liggen.
Ik voel me ook niet geroepen om hem uit zijn bed te gaan halen. Niet nu ik me zo voel. Bovendien wordt hij dan toch weer boos op me en de kans dat we ruzie krijgen is vrij groot. Ik wil gewoon alleen zijn. En dus maak ik mijn boterhammen nadat ik de scherven heb opgeruimd, pak mijn rugzak in met de boeken die ik vandaag nodig heb en ga daarna naar buiten.
Naar de school wandelen duurt jammer genoeg niet heel erg lang. Het helpt ook niet dat we vandaag gym hebben en dat dit een gezamenlijke les is waardoor ik samen met Aiden in één les zit. En met Lucas en Austin.
Het schoolgebouw doemt niet veel later in de verte op en ik merk dat mijn schouders steeds meer en meer zakken bij het idee dat ik daar echt naar binnen moet gaan en lessen moet gaan volgen waar ik echt totaal geen zin in heb.
Ik loop het schoolgebouw binnen en wil naar de gymzaal wandelen, maar wordt onderweg tegengehouden door een groepje jongens die me de weg versperren. Ik leg mijn handen snel over mijn oren voordat ik ze kan horen en probeer langs ze te gaan. Het gevolg is dat één van hun zijn schouder tegen de mijne ramt en ik bijna mijn evenwicht verlies, maar ik geraak wel langs hun.
Ik vraag me af waarom ik nu weer het mikpunt ben. Ik werd vroeger zo nu en dan wel eens gepest, maar dat was nooit zo erg als nu. Nu vindt iedereen me maar een aanstelster en een aandachtzoeker. Ik ben benieuwd hoeveel mensen me vandaag weer gaan treiteren met dat berichtje op Facebook. Ik wilde dat Aiden het nooit online had geplaatst, maar dat kan ik nu niet meer terugdraaien natuurlijk.
De gedachte aan Aiden laat me weer miserabel voelen. Waarom ben ik over hem aan het zeuren als hij het allemaal goed bedoelt? Hij is de enige die zowat voor me opkomt en die zelfs de moeite had gedaan om me te condoleren. En ja, misschien had hij dat wel op een andere manier kunnen doen, maar maakt dat wat uit? Hij probeert het tenminste.
Ik loop de meidenkleedkamer binnen en negeer de drang om met mijn ogen te rollen als ik dezelfde meiden zie die me gisteren aan het treiteren waren tijdens de les. Ze zeggen niets, maar ze kijken me wel aan en lachen spottend als ik ze voorbij wandel.
Ik bijt hard op mijn onderlip om niets te zeggen. School lijkt pap niet gecontacteerd te hebben over gisteren en ik kan me niet permitteren dat ze dat wel gaan doen als ik nog een keertje boos op hun word.
Plotseling word ik hard bij mijn arm gegrepen en moet ik een kreet inhouden omdat de hand zich net op mijn kras bevindt. Ik draai mijn hoofd met een ruk om en zie één van de meiden van gisteren met een kwaad gezicht naar me kijken.
“Als jij nog één keer je mond opentrekt in een volle klas, zijn we de volgende keer zo aardig niet meer,” sist ze.
“Je moest jezelf eens horen,” zegt de ander spottend. “Denk je nu echt dat we medelijden met je gaan krijgen of zo? Denk je nu echt dat ook maar één iemand van ons onder de indruk was omdat je kwaad werd?”
Ik ruk mijn arm uit de hand van het meisje dat me vastheeft en wil me verder omkleden, maar dan grijpt het meisje mijn arm opnieuw vast. Met een harde beweging draait ze de binnenkant van mijn arm naar de anderen toe zodat ze de rode kras op mijn arm zien. Shit. Die ben ik vergeten te bedekken!
“Het lijkt erop dat ons zielig meisje weer een poging doet om aandacht te zoeken,” zegt ze. “Weet je wat jij de volgende keer mag doen, Castle? Dieper snijden. Dan zijn we de volgende keer misschien echt van je af.”
Ik ruk mijn arm voor een tweede keer terug, maar niet voordat ze haar nagels in mijn wond heeft kunnen zetten wat me laat sissen van de pijn. Ik duw haar van me weg en hoor de anderen vals lachen terwijl ik tranen in mijn ogen voel. Ik trek gauw mijn shirt weer terug over mijn hoofd en kan maar één ding denken: ik moet hier weg.
Het maakt me niet uit dat ik een les mis, het maakt me niet uit dat de leerkracht kwaad wordt en het maakt me niet uit dat school pap zal bellen. Ik moet hier weg en wel nu. En dus gris ik mijn spullen bij elkaar en doe mijn rugzak over mijn schouders.
Ik wil wegrennen, maar een voet haakt zich achter de mijne en ik verlies mijn evenwicht. Met een harde klap kom ik op de grond terecht. Dit zorgt ervoor dat de anderen hard beginnen te lachen en er zelfs een paar beginnen te klappen.
Deze keer stromen de tranen echt over mijn wangen en ik duw mezelf weer overeind. Het doet pijn om op te staan, maar het doet nog meer pijn om gewoon hier te blijven en dus ren ik zo snel als ik kan weg. Ik heb geen idee dat ik de verkeerde kant op aan het rennen ben en juist de gymzaal in ben gegaan in plaats van er van weg.
Opeens knal ik tegen iemand aan en val ik voor een tweede keer door de harde klap op de grond, maar deze keer klinkt er geen gelach. Ik durf de persoon in eerste instantie niet aan te kijken, maar dan richt ik langzaam mijn hoofd op om te zien wie het is.

Reacties (2)

  • Luckey

    Oh stelletjes irritante opgeblazen Barbie poppen!!!
    Dat jullie nu helemaal nep zijn
    Of een ander dat niet te zijn!
    Ze laat het gelukkig nog zoen!!
    En wat nu aandacht zoeken omdat ze boos word!
    Jullie vragen nu on aandacht omdat jullie pappie en mammie geen tijd voor jullie hebben en waarschijnlijk alleen vielen
    Zoek een ander slachtoffer
    Of beter zoek een leven
    Als aiden is kan het ook er wel weer hij
    Dat ze nog leeft is een wonder!!
    Met alles wat ze mee maakt
    Of is het Lucas? Die haar toen naar het ziekenhuis bracht? (Weet zijn naam even niet)
    Laten we hopen dat die persoon der sowieso met rust laat.
    Snel verder!!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Die haar naar het ziekenhuis bracht was Evan;)Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden
  • Girlicious

    "Denk je nu echt dat ook maar één iemand van ons onder de indruk was omdat je kwaad werd?”

    Blijkbaar wel. Anders had je het nu niet ter sprake gebracht
    En mag ik die kleuters alsjeblieft slaan met een lantaarnpaal?
    Want damn dit is zo kinderachtig. Grow up man
    En ik hoop dat het Aiden is en dat hij ze even laat zien hoe het "volwassen worden" precies werkt
    Oh ja, en dat hij gewoon weer even met Autumn gaat praten
    Want no offense Aiden, maar dat je boos en/of gekwetst bent weten we wel
    Maar she needs you okay?
    (Ik hoop nog steeds vurig dat hij niet ook zo'n klootzak blijkt te zijn achteraf)

    Kudo!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Geweldig dit 😂 Bedankt!!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen