Fuck, ik heb zojuist per ongeluk bij elk hoofdstuk het plaatje weg gehaald 🤦🏻‍♂️

Nou ja, kan gebeuren, ik fix het wel een andere keer... (ben nu te lui)

Yusaku die volgende ochtend tijdens het ontbijt zien was bijna onverdraaglijk. Ik voelde me schuldig als ik naar hem keek en voeldeme bijna weer net zo verlegen als in het begin toen we elkaar net ontmoet hadden. Maar ik probeerde het niet te laten merken en lachte mee toen Yusaku vertelde dat hij had gedroomd dat zijn haar opeens kort was en dat hij het van andere mensen af ging knippen om op zijn eigen hoofd te plakken. Het was moeilijk Yusaku voor me te zien met kort haar, maar het zal hem vast niet verkeerd staan. Natuurlijk, niks stond hem verkeerd. 'Jeetje,', zuchtte Yusaku, en ik zag dat zijn gezicht betrok. 'We zitten hier nog maar vier dagen, of eigenlijk drie, want in de ochtend van de vierde dag gaan we al weer naar huis.' Waarom moest hij hier nou weer over beginnen?! Ik wou er helemaal niet aan denken! 'We houden toch nog wel contact?', vroeg Yusaku onzeker. 'Natuurlijk!' 'Misschien kunnen we maar al vast telefoonnummers uitwisselen?' Ik slikte even. 'Shit.', vloekte ik. 'Ik heb mijn telefoon niet meegenomen, en ik weet mijn nummer niet uit mijn hoofd.' Yusaku trok bleek weg. 'Ik ook niet.' Het was even ongemakkelijke stil. 'Weet je je e-mail adres wel uit je hoofd?', vroeg Yu. Ik knikte opgelucht. 'Ja die wel.' 'Oké, ik niet, maar dan schrijf ik jou mailadres wel op, en dan stuur ik je wel een mail waarin mijn telefoonnummer staat. Het kan helaas wel eventjes duren, onze computer is stuk en moet gemaakt worden, en ik kan niet mailen met mijn telefoon.' 'Oh.', zei ik teleurgesteld. 'Nou ja, het is beter dan niks.' 'Dat is waar, jeetje ik was even bang.' 'Ja ik ook.', zuchtte ik. 'We zouden in de herfstvakantie echt moeten afspreken. Ik denk dat ik het in de weekends echt te druk met school ga krijgen, maar in de vakantie heb ik tijd.', zei Yusaku opgewonden. 'Oh ja, jij gaat naar je examenjaar hé?' Hij knikte. 'Kleintje.', grijnsde hij. 'Nou zeg,', lachte ik. 'Wanneer ben je jarig?' 'Drie april.', zei ik. 'En jij?' 'Zevenentwintig mei.' Ik grijnsde. 'Nou dan verschillen we minder dan een jaar.' 'Ja, elf maanden of zo, dat noem ik een jaar.' De rest van de dag was wel leuk, maar niet geweldig. Het weer was niet erg mooi, en we speelden spelletjes die vooral leuk waren voor de kleintjes. Toch hadden Yusaku en ik lol, en steeds als ik te veel an dacht over dingen schreeuwde ik inwendig naar mezelf dat er niks was veranderd tussen ons. We waren nog steeds beste vrienden, hij wist niet hoe ik dacht en dat bleef gewoon zo. Yusaku dacht nog steeds het zelfde over mij en dat moest ik ook over hem doen. Er was niks aan de hand. Ten minste, dat probeerde ik mezelf wijs te maken, natuurlijk was er wat aan de hand.

Nog twee dagen kamp. Ik probeerde dat feit bijna nog harder te negeren als mijn gevoelens voor Yusaku. We zaten in een restaurant met het hele kamp, als een soort afsluiting van de beste vijf weken van mijn leven. Ondanks al het nare wat was gebeurd had ik de tijd van mijn leven gehad, te danken aan Yusaku. Er was een klein soort podium achterin het restaurant. We zaten er zowat naast. Er stonden ook wat muziekinstrumenten, alsof er een band zou gaan spelen, maar er kwam niemand. Ik zag Yusaku verlangend naar de prachtige, glimmende gitaar kijken. Toen er een ober langs kwam om onze bestellingen op te nemen vroeg hij: 'Pardon, mag ik wat vragen?' 'Ga je gang.' Yusaku wees naar het podium. 'Gaat daar nog iemand spelen?' 'Nou,', begon de ober. 'En was een groepje die vandaag zou gaan spelen, maar dat gaat helaas niet door. Er is bijna elke avond life muziek hier, best stil zonder dat.' Yusaku kuchte even. 'Ik zou het bijna niet durven vragen, maar zou ik even mogen spelen?' De man leek een beetje versteld te staan. 'Ehm... Nou ja... Ga je gang zou ik zeggen.' Yusaku stond op en sleurde mij zonder pardon mee. 'Hee, jij wou spelen, ik niet!', protesteerde ik. 'Ik heb begeleiding nodig, ik kan echt niet zomaar in mijn eentje een liedje gaan spelen, en jij speelt drums.' Ik kreeg spontaan een grijns op mijn gezicht toen ik zag hoe erg onder de indruk Yusaku was van de mooie gitaar. 'Zullen we Dragon Spirits spelen?' Gingen we echt wat spelen voor al deze mensen? Mijn wangen kleurden rood. 'O-oké.', stamelde ik. 'Welke kun jij spelen? Ik kan Loose wel, maar die schijnt een van de lastigste te zijn om te drummen. Vrienden van ons hebben een drumstel en een van hen is een ervaren drummer, zelfs hij heeft er moeite mee.' 'Loose?', vroeg ik verbaasd. 'Da's een makkie.' Yusaku knipperde even ongelovig met zijn ogen. 'Je maakt een grapje.' Ik schudde mijn hoofd. 'Nou ja, het duurde even om het onder de knie te krijgen, maar nu gaat het prima.' 'Wat is even?' 'Twee lessen of zo?' Yusaku schoot in de lach en klopte me op mijn schouder. 'Jeetje, over natuurtalent gesproken, ga zitten en doe je ding zou ik zeggen.' Gevleid omdat Yusaku me een natuurtalent had genoemd nam ik plaats op het krukje en schoof de snare drum iets verder naar voren. De lage Tom leek ook niet goed op z'n plek te staan en na dat alles op de goede plek stond keek ik Yu goedkeurend aan. Hij keek ook achterom en stak zijn duim op. Vervolgens sloeg ik vier keer met mijn stokken tegen elkaar om af te tellen en begonnen we te spelen. Yusaku had mij misschien een natuurtalent genoemd, maar hij was zelf ook keigoed. Ik had zelf inderdaad ook gehoord dat dit liedje moeilijk was, maar ik vond het zelf wel mee vallen. Het was vooral de snelheid waar veel mensen in de knoop raakten, maar voor mij was het precies goed. Ik hoefde niet naar de muziek te luisteren om in het ritme te blijven, ik kon gewoon zo snel als ik kon spelen en dan lukte het wel. Er ging een schok van verbazing door me heen toen opeens Yusaku's prachtige stemgeluid door het restaurant klonk. Respect, zelfs de meest dappere mensen zouden het nog niet durven zomaafvoor een groot publiek te zingen, en dan ook nog gitaar te moeten spelen tegelijkertijd. Gelukkig waren de akkoorden voor dit liedje niet erg lastig en kon Yusaku zich concentreren op zijn prachtige zang. Toen we klaar waren kregen we een luid applaus van de gasten. Verlegen keek ik naar mijn voeten en ik stond gauw op ban mijn kruk. Yusaku keek em stralend aan. Toen hij em om de nek vloog kregen we een nog luider applaus en sommige mensen joelden. 'Je deed het geweldig!', riep Yusaku blij uit, en hij gaf me een klap op mijn rug. 'Jij ook, man wat heb je een stem!', zei ik met een grijns. Het zweet stond op mijn voorhoofd en ik was buiten adem. De ober bedankte ons voor het goede optreden en we kregen allemaal complimenten van de mensen van het kamp. 'Dit was echt leuk.', zuchtte Yusaku nadat hij een stuk pizza binnen drie happen naar binnen and gewerkt. 'Dat kun je wel zeggen ja.' Alleen jammer dat het overmorgen voorbij zal zijn.

Reacties (3)

  • Butterflygirl

    Vandaar dat ik nooit plaatjes zie:(

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Die laatste zin.
    Jij fucking evil #$%

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    Het is net een vrolijk hoofdstuk en dan verpest je het weer! (-_-)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen