Foto bij Beestje 7

"Tom, je bent terug", zei mijn vader en hij knuffelde mij stevig. Ik fronste en de agent wie mij vast had, kuchte. "Meneer, ik vond uw zoon in het park 's avonds op de grond en...", begon hij en meteen keek mijn vader mij bezorgd aan. "Tom?" "Ik leg het nog uit pa, straks. Volgens mij wil hij je nog even spreken", zei ik en wees met mijn hoofd naar de agent. Hij knikte en ik ging naar binnen. Ik wou uit gewoonte al mee aan schuiven aan tafel, maar ik zag dat voor mij niets gedekt was. "Ik wil dat je nu onmiddellijk weg gaat...", siste mijn moeder mij toe en mijn zus keek me vuil aan. Ik produceerde tot mijn eigen verbazing een geluid dat van diep uit mijn keel kwam en meteen weken de twee vrouwen achteruit. Ik stond op en ging naar mijn kamer.

Er werd geklopt en ik keek op van het boek dat ik aan het lezen was. "Ja?" vroeg ik verrast en mijn vader kwam binnen met een bord in zijn hand. "Hier, ik heb wat eten meegebracht en die zaak met de politie is opgelost...", zei hij en gaf me het bord. "Bedankt pa", zei ik en begon meteen gulzig te eten. Ik had echt honger. "Jongen, ik weet dat je het misschien liever nu niet verteld, maar...", begon mijn vader opeens en ik onderbrak hem. "Ik had een flashback pa, twee vandaag. Ik zag telkens schimmen die me opdroegen iets te doen en ik ben veel sterker geworden...", zei ik en wreef met mijn handen over mijn gezicht. "Oh", zei mijn vader en het was even stil. "Schrijf je flashbacks op Tom, misschien kunnen we zo achterhalen wat er gebeurd is..." "Oké, lijkt me een goed idee", zei ik en ik pakte een oude schoolschrift. "Goed, slaap wel Tom", zei mijn vader en hij liet me alleen achter. "Slaap wel pa", mompelde ik en schreef dan alles wat ik nog wist op.

'"Slaap wel Tom, als je wakker wordt zal alles anders zijn", hoorde ik de schim zeggen. Het was moeilijk om wakker te blijven, maar toch probeerde ik het. Ik lag vastgebonden op een tafel en ook nog eens op mijn buik. Rond mijn wandelden schimmen heen en weer en maakten van alles klaar. "Slaapt hij al?" hoorde ik iemand zeggen en iemand anders antwoordde: "Ik weet het niet, laten we al beginnen..." en ik voelde een mes dat mijn rug opensneed. Ik schreeuwde en hoorde droog: "Nee, hij is nog niet volledig verdoofd..." Daarna voelde ik terug een spuit in mijn arm en daarna werd het wel wat donkerder...'

Ik schrok wakker en ik voelde dat ik onder het zweet hing. Mijn deken lag aan mijn voeteinde en het was nog donker buiten. Dit moest een droom geweest zijn... Nee, een flashback. Dat moest het zijn. Ik zuchtte en draaide me terug om, om dan verder te slapen. Dit lukte echter niet doordat mijn staart maar bleef bewegen. Ik gromde geïrriteerd, want ik wist dat ik zat te piekeren en dat daardoor mijn staart bewoog. Ik pakte mijn staart, legde die onder mijn benen en probeerde nogmaals in slaap te vallen, wat nu na wat gepieker wel lukte.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen