Foto bij ×048×

Hehe, eindelijk weer een beetje de inspiratie gevonden om te schrijven, Na een lange periode van depressie...Waar ik nog wel een beetje in zit, maar het gaat al wel iets beter.

Momenteel heb ik de livestream van de eerste Palio van dit jaar aanstaan op TV. Lang leve Livestreamen met een HDMI kabel. ^^
De Palio is de Stellata van deze wereld (duh)ook al hebben de twee races nog zo diens verschillen, ze lijken in grote lijnen natuurlijk wel op elkaar.
De Stellata in dit verhaal komt ook steeds dichterbij. Maar voor nu, hier een lekker lang stukje vanuit het hoofd van Filippo di Chimici.


[bFilippo di Chimici[/b]

Ik had mijn wachters bij de deur geseind dat ze ons alleen moesten laten zodra ik door de deur was gelopen. Gelukkig volgden ze mijn orders op zonder tegenspraak. Mijn neef diens wachters stonden echter nog precies op hun plek,het zal me niets verbazen of ze horen zo goed als elk gesprek wat ook maar binnen deze muren besproken word. Ik had dus geen zin om te doen alsof ze er echt toe deden.
"Zou u zo vriendelijk willen zijn om eindelijk aan me uit te leggen wat het plan is? Het enige wat ik in uw brief meekreeg was dat je vuur met vuur ging bespelen. Hoe? Hoe wil je een heidense bende als de Stravaganti ontbinden?" Mijn neef stond met diens handen in elkaar gevouwen op diens rug bij de boekenkast die zijn werkruimte regeerde.
Hij maakte geen oogcontact en leek mijn woorden ook niet echt te willen beantwoorden.
"De tijd is nog niet rijp voor jou om het gehele plan te weten. Het enige wat jij moet weten is dat je volgende week weer terug verwacht word in Bellona, de plek waar het plan zich zal starten."
Ik balde mijn vuisten. Hoewel ik nog één van de jongelingen van de familie ben wil ik niet als een kind behandeld worden. Maar ik wilde mijn bezoek ook niet te lang maken, Nathalia stond op de gang te wachten en elke minuut dat ik niet bij haar was, spendeerde ze met... Met die koopmanszoon.
Hoe heeft hij het ooit voor elkaar gekregen om een vrouw als haar te vinden en te verleiden? Hoe?
Zij was veel te groot voor zijn wereldje. Hoe graag zou ik wel niet der lange gouden haren willen borstelen en voor elke streng die ik in de kam vond, haar uit betalen in zilvermunten.
"Wat zit je dwars?" De plotselinge woorden van mijn neef schudde me wakker en verwoed kuchte ik mezelf bij de les. "N...Niets."
Fabrizio snoof. "Een vrouw zeker."
Iets wat beschaamd staarde ik naar de grond. "Ja." En wat voor één.
"Goede afkomst?"
"Redelijk." Althans, dat leek me wel.
"Waar vandaan."
" Pianura, waar precies is niet duidelijk." Volgens mij had ze dat niet verduidelijkt, maar haar manier van doen en de houding die ze draagt wijzen erop dat ze niet uit één of ander boeren gehucht komt. "Neef, ehm...Uwe hoogheid, hoe verleid je een vrouw uit de laaglanden?"
"Ik heb gehoord dat ze houden van ruw. Gooi haar op een tafel en laat haar zien wie de baas is."
Even moest ik een blik van afschuw onderdrukken."Nee, daar is ze veel te welgemanierd voor." Hoe kon ik dat ooit alleen maar in mijn hoofd halen? Haar zachte egale huid rood en geschaafd.
"Voer haar dan dronken en neem haar mee naar je vertrekken, zo moeilijk is dat ook niet."
Dat kon nog wel eens werken, mits er niet een probleem was.
"Wel als haar verloofde me constant in de nek loopt te hijgen." De woorden kwamen er meer als een fluistering uit, maar de groothertog had ze toch opgepakt.
"Je bent een Chimici, neem wat je wilt zonder vragen te stellen." Met een bons zette Fabrizio een inktpot op tafel en aan de blik die hij mijn kant op zond kon ik merken dat dit gesprek ten einde was.
"Ik neem aan dat ik u bij de Stellata tref?" Ik moest tenminste proberen om dit gesprek op een positievere noot af te sluiten, anders kon ik mijn plek in de plannen misschien wel gedag zwaaien.
"Maar natuurlijk, we gaan voor een overwinning voor de maagdelijke Vrouwe."
Of een overwinning voor de Weegschaal... "Maar natuurlijk, groothertog."
Een handgebaar van zijn kant liet me erop wijzen dat ik weg kon, of wel, moest er na nog een laatste buiging naar mijn neef toe draaide ik me om. Ik moest me snel weer melden bij Nathalia en haar... Koopmanszoon voor ze er nog zonder mij vandoor zouden gaan. Natuurlijk zouden ze dat nooit doen. Het is algemene kennis dat je niet zomaar een di Chimici moet negeren.
"Oh en Filippo, Als je ook maar één vergissing maakt in de komende week, haal ik je zonder pardon van de onderneming af."
Nee, het had me teveel moeite gekost om het vertrouwen te winnen om er ook maar in mee te mogen gaan. Ik zou een te grote teleurstelling voor de familie zijn als ik ook daarin zou falen.
"M...Maar natuurlijk, groothertog."
Ik mocht er niet in falen. Niet sinds ik die heidense wereld van de Stravaganti aan diens eigen kant had meegemaakt. Groteske monsters, ketterij en hellevuren hadden me opgewacht in de korte periode dat ik de vreemde reis gemaakt had.
Ik merkte pas dat mijn hand klam was geworden toen ik hem om de deurknop had gelegd en de deur krakend openging. Mijn kaken klemden zich direct op elkaar toen ik zag hoe de koopmanzoon haar handen in de zijne had liggen en ze had een rossige blos op haar bleke wangen.
Op de één of andere manier moet ik ze uit elkaar zien te krijgen. Het eerste wat bij me opkwam was het schrapen van mijn keel om hun aandacht te winnen. "Excuses voor het wachten, mijn gesprek met mijn neef liep iets verder uit dan ik gedacht had." Terwijl ik dit zei liep ik met een ferme pas naar het tweetal toe waarbij ik me tussen hen in probeerde te wringen. Ik draaide mijn rug naar de koopmanzoon toe en bood mijn arm aan voor Nathalia. "Zullen we weer naar buiten treden?"
Ze glimlachte even naar me, wat een gevoel van prestatie door me heen liet stromen.
"Maar natuurlijk, uwe hoogheid." Die woorden maakten het er alleen maar beter op toen ik met haar aan mijn arm en de koopmanzoon achter ons aan naar buiten begon te lopen.
We waren bijna door de deuropening heen en in het daglicht waar iedereen ons zou kunnen zien, toen ze opeens stilhield. "Excuseert u mij, uwe hoogheid. In het openbaar zou ik graag aan de arm van mijn geliefde willen lopen."
Een gevoel van irritatie schoot door me heen. Niet jegens haar, maar naar de man die pal achter haar was blijven lopen en elke beweging in de gaten hield. Ik zag hoe hij vluchtig maar breed naar haar glimlachte.
Ik moet van hem af zien te komen, zonder dat Nathalia er ooit achterkomt dat het mijn schuld is.
Wacht eens... Was er laatst geen melding gedaan van die gezochte Stravaganti Leonardo die zich wel heel dicht bij hen in de buurt had bevonden? Daar moest ik wat beter induiken.
De ogen van Nathalia branden opeens op mijn gezicht en ik schraapte mijn keel. Had ik een steek laten vallen? Had ze kunnen zien wat ik van plan was?
Nee, de onschuldige glimlach op haar gezicht liet niets blijken. "Het zou nogal onbeschoft en onvroom van me zijn om een vrouw bij haar man weg te kapen." Ik draaide ons bij en schoof haar arm met enige aarzeling over op de arm van de koopmanzoon, die mijn handelingen nog steeds scherp in de gaten hield. "Hoewel u zijn geliefde bent, zal ik mijn ogen nog zeker niet van u afhouden, vrouwe. Ten slotte is de verbintenis tussen jullie nog niet gemaakt."
De woorden die in mijn hoofd hadden gezeten hadden in een vlaag van jaloezie diens weg naar buiten gevonden en het deed me goed om de verbouwereerde en boze blik van de jongeman tegenover me te zien. Nee, ik zou het nog niet opgeven. Ik zal haar laten zien hoeveel beter ze af zou zijn met een Chimici zoals ik.

Reacties (1)

  • Suso

    Oeh spannend! Ik vraag me af wat Fabrizio in zijn schild voert.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen