Foto bij Beestje 8

De tijd ging traag voorbij. We waren nog maar een maand verder sinds ik uit het ziekenhuis werd ontslagen en mijn moeder en zus haatten mij nu al een maand. Die oordeelden duidelijk op het uiterlijk... Mijn vader en mijn vriend Luke waren de enigen die mij nog redelijk normaal benaderden. De rest keek me raar aan. Lena negeerde me, ik wist niet goed of we nog een relatie hadden of dat het over was. Ik hoopte dat het nog goed zat tussen ons, want ik wou haar niet echt kwijt. Ze was zo mooi en perfect. Qua flashbacks viel het goed mee, het was enkel die eerste dagen school dat ik ze had. Het waren altijd dezelfde 3. Van die operatie, het vliegen en van dat pompen. Het leek erop dat mijn leven een hel ging worden, maar zoals vele dingen kwamen de veranderingen onverwacht...

"Jij verwend rotjong, kom onmiddellijk terug naar hier en ruim je troep op of ik bel de politie!" riep mijn moeder woedend. Ik negeerde haar en stapelde de woede in mij op. Dan kon ik straks beter vliegen. Het was al donker buiten en ik liep terug naar het park, zoals ik tegenwoordig elke avond deed. Eenmaal daar aangekomen en ik niemand zag, sloeg ik hard met mijn vleugels en ik steeg boven de bomen uit. Met mijn staart als roer vloog ik een rondje en begon toen af te dalen naar het grasveld. Ik probeerde net zoals in die ene flashback door mijn benen te plooien te landen, maar mijn staart kwam vast te zitten tussen mijn benen, dus struikelde ik naar voor en viel op de grond. Lap, daar ging mijn poging nummer zoveel om te landen. Blijven oefenen Tom, ooit lukt het je wel... Ik zuchtte, die ooit liet wel heel lang op zich wachten.

Ik draaide mij met een ruk om toen ik een gejaagde ademhaling hoorde. Vliegensvlug draaide ik me om en ik zag een meisje staan met een grote jas aan. Ze keek met grote ogen naar mij en ik fronste. "Wie ben jij?" vroeg ik aan haar en haar onderlip begon te rillen. "Help me", zei ze met een piepstemmetje en ze begon helemaal te rillen. Bezorgd ging ik naar haar toe en ondersteunde haar. "Hey, gaat het wel?" vroeg ik bezorgd en ze schudde haar hoofd. "Ik ben gevlucht, ze zoeken mij... verstop me alsjeblieft, ik ben zoals jij", zei ze en ze deed haar jas uit. Ik keek meteen weg, bang dat ze naakt of zo zou zijn, maar toen ik terug keek, zag ik dat ze zich had omgedraaid. Ik hapte naar adem door wat ik zag: uit haar rug staken 2 gevederde vleugels.

De vleugels van het meisje waren niet zo groot, ongeveer even lang als haar rug. "Wie ben jij?" vroeg ik terug en ze begon weer te rillen. "Emma", zei ze na een korte stilte en ze zakte door haar benen. Ik wou haar ondersteunen, maar ik zakte zelf ook door mijn benen en steunde op mijn handen. Zo probeerde ik mijn volgende flashback op te vangen...

'Het was donker. Ik sloop op mijn tenen door de gangen. Mijn klauw was wat gebroken, maar toch heb ik het als een soort sleutel kunnen gebruiken om mijn kamer te openen. Zo kon ik vluchten. Ik liep verder toen de lichtstraal van de zaklamp verdwenen was en kwam bij de nooduitgang uit. Zachtjes opende ik de zware deur en liep verder. Het was een donkere nacht, namelijk nieuwe maan. Ik had dit nauwkeurig in de gaten gehouden, zo kon ik wegvliegen. Het binnenplein was leeg en ik sloeg mijn vleugels uit. Ik vloog naar één van de gaten, de grootste, en begon er aan te trekken. Het alarm ging af, maar ik kreeg het gat groter en kon er met gevouwen vleugels door. Ik vloog erdoor en hoorde geweerschoten. Niet dat het veel met me deed, ik was toch letterlijk onkwetsbaar. Maar dan nog, de inpakt van de kogel voelde ik nog en ik verloor mijn balans. Ik vloog nog een stuk verder en landde buiten het terrein. Ik controleerde mijn vleugel en zag een kleine blauwe plek ontstaan, meer niet. Toch besloot ik te voet verder te gaan, in de lucht konden ze me makkelijker zien en vangen. Ik begon te rennen.
Ren. Ren. Ren dan toch verder, idioot! Ik kon niet meer. Mijn beeld was wazig en ik zag nog net een weg opdoemen. In de verte kwam er iets aan en ik liep naar de weg, waarnaast ik me neer liet vallen. Ik hoorde nog hoe een wagen naast me stopte en hoe een man vloekte en zei: "Ik... ik neem je naar het ziekenhuis..." Ik verloor daarna het bewustzijn.
'

Ik raakte uit mijn flashback en voelde een hand op mijn rug. "G... gaat het?" vroeg Emma en ik keek op. Ik twijfelde even, maar zei toen: "Kom mee, ik help je om je te verstoppen..."

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen