Foto bij Beestje 10

Ik stond vroeg op, nog vroeger dan normaal. Ik wou Luke spreken op school over Emma en alles wat ik terug wist. Ik dekte Emma toe, want het deken was van haar af gegleden. Ik glimlachte toen ze wat mompelde, het maakte mijn hart warm. Het was vreemd dat ik van twee meisjes hield, maar voor Lena was mijn liefde aan het wegebben. Ze negeerde me en had al heel de tijd dat ik terug ben geen enkel woord tegen mij gezegd... Het was wel jammer, maar ik wende eraan.

Opeens ging mijn gsm af toen ik beneden was en ik zag dat ik een bericht van Lena had. Als je van de duivel spreekt... Ik opende het bericht en las: "Het is uit." Wow, dat was droog... Maar waarom maakte ze het uit? Puur door mijn uiterlijk? Bedankt hoor, ik koos hier niet voor... Ik pakte mijn rugzak en liep de deur uit. Het was nog praktisch donker en in mijn haast dacht ik er nu pas aan, nu ik buiten stond, dat ik geen ontbijt had genomen. Ach ja... Ik sloeg mijn vleugels uit en steeg op. Ik vloog boven de stad naar school. Enkele mensen die op straat waren keken omhoog en wezen naar mij, maar ik negeerde het. Ik landde op de speelplaats en zette me op een bankje. Er was letterlijk geen kat te zien en ik wachtte. De eerste leerlingen kwamen binnen, maar Luke zag ik nog nergens. Misschien had hij pech met de bussen, dat had hij soms... Opeens kwamen de sporters als een groep de poort van de speelplaats de school binnen en kwamen meteen op mij af.

De grootste pakte me vast bij mijn kraag en tilde me op. "Ettertje, je zult zoveel spijt krijgen...", zei hij en ik fronste. Was hij dat nu nog niet vergeten? Hij sloeg hard tegen mijn neus, maar ik hoorde zijn vinger breken. Ikzelf voelde geen pijn, enkel de inpakt dreef me naar achteren. De jongen vloekte en begon op me in te slaan en me te schoppen, evenals de rest. Rond ons kwamen anderen kijken en ze juichten de sporters enkel maar aan. Dat wakkerde mijn woede serieus aan en op een bepaald moment liep mijn emmer over. Ik sloeg mijn vleugels uit en steeg een stukje omhoog, wat de pestkoppen naar achteren dreef. Ik landde terug en zoals een superheld plantte ik mijn vuist in de grond, wat barste. Meteen hoorde ik verschrikte kreten, maar toch ging die grote door. Begreep hij het echt niet? Ik werd echt woedend en viel hem aan. Ik duwde hem op de grond en maakte met mijn klauwen vier grote sneeën op zijn borstkast. Hij schreeuwde het uit en strompelde naar achteren. Ik ademde luid en het was stil geworden rond mij. Toen ik op keek, zag ik meteen twee bekende personen. Lena keek me met afschuw aan en Luke met grote ogen. En toen snapte ik het: ze waren bang voor mij.

"Tom, jij komt nu onmiddellijk mee naar de directeur!" schreeuwde een leerkracht naar me en hij nam mij vast, maar ik rukte me los en vloog met mijn boekentas op, recht naar huis toe. Onderweg zag ik alles in een waas aan mij voorbij gaan. Ik landde op de oprit van mijn huis en ademde zwaar. Niet door vermoeidheid, maar door de woede die ik maar niet onder controle kreeg. De deur vloog opeens open en Emma kwam naar buiten gelopen. "Tom? Wat is er gebeurd? Wat is dat? Bloed? Tom!" ratelde ze en ik keek naar mijn klauw. Daar hing inderdaad bloed aan. "Ze vielen mij aan. Ze zijn bang voor mij", zei ik en Emma omarmde me. "Ik ben niet bang voor jou", suste ze me en ze nam me mee naar binnen.

"Zo kan het niet verder Tom", zei mijn vader. Het was avond. Ik was voor 3 dagen geschorst van school, zonder pardon. Mijn vader was voor de directie moeten verschijnen en moest waarschijnlijk zich ook nog voor mij gaan verantwoorden voor de rechter, aangezien ik nog net geen 18 was. "Maar zij vielen mij eerst aan!" riep ik boos en Emma legde kalmerend een hand op mijn schouder. "Ik wil gewoon dat je weet wat je hebt gedaan Tom", zei mijn vader en hij verliet mijn kamer. Ik draaide me om en ademde luid uit. "Tom, ik weet dat je het niet graag hoort, maar we horen hier niet thuis. We moeten de anderen bevrijden. We moeten hier weg", zei Emma opeens en ik keek haar aan. Ja, we moesten hier weg.

Reacties (1)

  • DeNaamIsGideon

    Ze zijn bang voor mij*
    Mijn vader had voor de directie moeten verschijnen*

    Dit is sad.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen