Foto bij Beestje 11

Fijne Kerst!:)

'De weg af. Een groot bos. Een weiland. Nog een weiland. Weer een groot bos. Ik probeerde de omgeving zo goed mogelijk in me op te slaan, zodat ik wist waar ik doorheen moest gaan om te ontsnappen. Mijn handen lagen in mijn schoot, vastgebonden natuurlijk. "Zoals je ziet, kom je hier niet zo makkelijk weg", zei de man die naast me zat. Ik gromde wat en lette weer op de omgeving. Ik zal ooit ontsnappen. Dat zweerde ik.'

Ik kreunde en opende mijn ogen. "Tom? Gaat het? Je gromde in je slaap...", vroeg Emma aan mij en ik knikte. "Ja, ik... ik had een flashback over de route!" zeg ik steeds enthousiaster en ik pakte Emma vast. "Ik had een flashback over de route!" riep ik nu vrolijk en ze lachte. "Dat zei je al gekkerd. Pak je spullen, we kunnen nu nog ongezien weg gaan...", zei ze en ze pakte één van mijn rugzakken. Twijfelend pakte ik hem aan. Mijn vader wist hier niets van en hij was één van de enigen die me nog normaal behandelde... "Tom, je moet voortmaken...", zei Emma en ik knikte. Ze nam met haar verschijning mijn laatste twijfels weg. Niemand mocht nog zoals wij worden. Ja, we gingen de andere jongeren bevrijden...

We wandelden door het donker en de straatlantarens naar het station. In mijn hoofd wist ik nog langs waar de auto met mij had gereden, dus die weg volgden we nu. We vlogen niet, omdat Emma dat nog niet kon. Ik had stiekem toch nog een briefje achtergelaten voor mijn vader. Daarop stond de route door de stad, verder wist ik de route niet te beschrijven. "Kom je? Je piekert nu al te veel...", zei Emma met een glimlach, wat mij ook liet glimlachen. Ze deed echt iets met me, op een positieve manier.

We waren de stad uit en het werd rustiger. Er kwamen weilanden tevoorschijn in plaats van huizen en het werd langzaamaan terug avond. Opeens hoorde ik een auto naderen en uit voorzorg en wantrouwen voor auto's, ging ik in plaats van Emma langs de straat lopen. De auto stopte naast ons en ik sloeg meteen mijn vleugels dreigend uit. Het raampje ging naar beneden en ik hield me klaar voor een gevecht, maar zag tot mijn verbazing mijn vader zitten. Was dat onze auto? Nee, het moest vast zo'n testauto zijn van mijn vaders bedrijf. "Tom! Emma! Wat zijn jullie in godsnaam aan het doen?" riep hij naar ons. Ik vouwde mijn vleugels terug op mijn rug samen en zei: "We gaan de andere jongeren bevrijden." Mijn vader schudde zijn hoofd. "Zijn jullie gek? Jullie kunnen niets tegen die mensen beginnen..." "Maar als niemand iets onderneemt, komen er nog jongeren zoals mij!" schreeuwde ik boos. "Bel dan de politie..." "Hoor je jezelf praten pa? Ze verklaren mij voor gek, ze geloven mij nooit...", zei ik hoofdschuddend en mijn vader zuchtte, wetend dat ik gelijk had.

"Stap in." "Wat?" vroeg ik verbaasd. "Stap in Tom, en wijs de weg", zei mijn vader vastbesloten en ik fronste. "Maar... wat... Waarom... Ben je gek! Straks doen ze jou nog iets aan!" zei ik verward. "Ik help je liever dan met de wetenschap leven dat ik je niet heb geholpen, want je zult toch altijd opnieuw proberen weg te gaan", zei mijn vader en Emma zei: "Hij heeft gelijk Tom en extra hulp kunnen we wel gebruiken..." Ik zuchtte, tegen haar kon ik niet ingaan. "Verdomme", riep ik nog gefrustreerd voordat ik de deur opende en Emma liet instappen. Dan stapte ik zelf voorin in en mijn vader reed verder. Dit ging niet goed komen...

Reacties (2)

  • Shibui

    Oke, jij schrijft zo ongelooflijk goed!!!!

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    'De weg af. Een groot bos. Een weiland. Nog een weiland. Weer een groot bos. Ik probeerde de omgeving zo goed mogelijk in me op te slagen, zodat ik wist waardoor ik moest gaan om te ontsnappen. Mijn handen lagen in mijn schoot, vastgebonden natuurlijk. "Zoals je ziet, kom je niet zo makkelijk weg hier", zei de man die naast me zat. Ik gromde wat en lette weer op de omgeving. Ik ging ooit ontsnappen. Dat zweerde ik.'

    Ik wil niet te gemeen zijn, maar het Nederlands in dit stuk is zo afschuwelijk dat ik eerst dit moest verbeteren voor ik de rest kon lezen.
    *In me op te slaan, de infinitief is slaan, niet slagen.
    Ik sla, jij slaat, hij/zij slaat, wij slaan, jullie slaan, zij slaan.
    *Waar ik doorheen moest gaan.
    *Kom je hier niet zo makkelijk weg, bepaling van plaats mag aan het einde geplaatst worden, maar het klinkt een beetje onverzorgd.
    *Ik zal ooit ontsnappen, dit is niet echt een fout maar zullen klinkt beter dan gaan voor de toekomende tijd.
    En als laatste: *dat zwoer ik.
    Zweerde is de verleden tijd van het werkwoord zweren zoals een wond doet als hij ontstoken is, niet zweren wat je doet met een eed.

    Sorry als dit aanvallend overkomt, maar ik kan erg slecht tegen slecht Nederlands als het in een verder hoge kwaliteits verhaal is.
    En bekritiseren is makkelijker dan het doen, fouten zijn menselijk, maar als niemand het opmerkt kan je er niet van leren.

    En nu ga ik de rest lezen.

    3 jaar geleden
    • Allmilla

      Bedankt, ik had het zelf niet door en het is fijn om te weten wat ik fout doe.

      3 jaar geleden
    • DeNaamIsGideon

      Graag gedaan.

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen