Home > Stories > Amnesia | OP | Short Story > Hoofdstuk 1 — Sophia

Hoofdstuk 1 — Sophia

Door: Yellowstone
Onderdeel van: Amnesia | OP | Short Story
Laatst bijgewerkt: 4 dagen geleden
Geactiveerd op: 1 week geleden



when you get older
your wild life will live for younger days


Hoii

Eerst en vooral, wow, dankjewel, dankjewel, dankjewel dat je op mijn story hebt geklikt en het mogelijk hebt gelezen! Dit is nog maar mijn eerste, echte story en ik ben zo blij dat ik al enkele abonnees heb. Bedankt voor al de lieve reacties. Blijf dat verder doen! Desnoods post je maar dat je het gelezen hebt, of geef je een reactie op iets wat een personages doet of zegt. Gewoon iets, zodat ik weet je het gelezen hebt! Ik waardeer elke reactie echt enorm. Ook als je kritiek of iets dergelijks wilt uiten, doe gerust! Heb ik ergens een spelfoutje gemaakt? Zeg het me! Vind je een zin op een andere manier beter lopen? Zeg het me!

Heeft er iemand al een idee wat er mogelijk gebeurd is die avond? Laat het me weten! Ik ben benieuwd wat jullie denken ^^

Liefs
Qing

breed | medium | small

'Doe eens niet zo houterig, Mel. Je bent net een uitgedroogde cactus!' grapte Sophia, terwijl ze de plooien in de jurk van haar beste vriendin gladstreek en haar aanspoorde te ontspannen.
      'Erg grappig, hoor,' mompelde Mel. Ze ging ergens in het midden van de inloopkast voor de ingebouwde spiegel staan en draaide haar lichaam heen en weer (maar niet haar hoofd, anders kon ze zichzelf niet meer bewonderen). Een lange, rode jurk van zijde tot aan de grond reikend hing losjes om haar lichaam. Haar schouders en sleutelbenen waren bloot, net zoals een groot stuk van haar boezem (een té groot stuk, vond Mel zelf). Haar benen waren zopas geschoren, enerzijds omdat het zomer was en dat zo hoorde (of toch volgens alle modeblaadjes), anderzijds omdat de stof langs links en langs rechts hoge splitten had die haar ongeschoren benen dus tevoorschijn zouden laten komen tijdens het stappen en het dansen. Om dat te voorkomen, had ze haar ongeschoren benen dan toch maar geschoren, want ze wilde een eventuele afgang voorkomen.
      'Ik denk dat deze lippenstift te fel is, hoor,' zei Mel twijfelend, terwijl ze naar zichzelf in de spiegel keek. Haar lippen waren zo rood als haar zijden jurk, die meteen in het oog sprong. Ook haar lange nagels, waarvoor ze al een aantal dagen aan het sparen was geweest, hadden dezelfde bloedrode kleur.
      'Nee,' ging Sophia er resoluut tegenin, 'je bent perfect zo!' Ze hield haar handen en vingers in de vorm van een vierkant met Mel in het midden ervan, alsof ze een kliekje ging nemen met haar vingers. Sophia had een zwart kleedje aan met blote schouders, maar met lichte mouwen uit kant. De lengte van haar stof was ongeveer de helft van die van Mel, maar alsnog niet te kort, maar ook niet te lang om niet al te zedelijk over te komen.
      'Ja, maar', aarzelde Mel onzeker, 'het zijn voornamelijk jouw vrienden.' Ze draaide zich om en stond oog in oog met Sophia, die bijdehand antwoordde: 'En over een uur zijn het ook jouw vrienden. Kom op, Mel, je bent zelf ook best populair en je mag er echt wel wezen.'
      Mel bloosde ongemakkelijk en knikte uiteindelijk langzaam, maar toch was ze niet helemaal gerustgesteld. Ja, het waren de laatstejaars waarmee ze al de hele middelbare school samen in het jaar had gezeten, maar toch voelde het voor haar als onbekenden. Ze leefden namelijk in een totaal andere leefwereld, die Mel tot op een zeker punt elitair vond. Ze wist van zichzelf dat ze ook rijke ouders had, maar niet vreselijk rijk. Gewoon rijk. Alsof ze met één been in de elitaire wereld stond en met het andere been bij de snotneuzen, haar vrienden. Haar doodnormale vrienden: simpele nakomelingen van Jan met de pet, maar dat vond ze goed. Sophia was een uitzondering. Door de vriendschap met deze blondine deed ze er min of meer toe in de sociale hiërarchie die op hun school heerste. De uitnodiging voor het feestje had ze nooit gekregen zonder de magische connecties van Sophia, de o zo perfecte Sophia, die Mel al kende sinds het kleuterklasje en met wie ze elke dinsdag, donderdag en zondag dansles had.
      'Laten we dan maar gaan, of kiezen we ervoor om fashionably late te komen?' vroeg Mel, terwijl ze een paar fietshelmen en lichtjes in haar handen hield.

Uiteindelijk waren de dames toch niet met de fiets gegaan (ze konden er niet aan denken hoe hun haar eruit zou zien bij aankomst). Dus de vader van Mel was zo vriendelijk geweest een klein ommetje te maken naar het herenhuis van Lucas, maar weer thuis raken moesten ze zelf maar regelen. Desnoods moesten ze maar beroep doen op een taxi, die Mels vader wel zou vergoeden (aan geld geen tekort).
      Met het haar nog mooi in de plooi en een glimlach vol glitter stapten Mel en Sophia de voortuin van Lucas binnen. De luide muziek en het kabaal van de feestgangers waren tot twee straten ver te horen. De deur stond verwelkomend open, hoewel een kleerkast van een vent de toegang min of meer blokkeerde. Hij controleerde of je naam wel op de lijst stond en zo niet, kon je maar beter vertrekken, of meer in zijn woorden: "Fok 'n ent oep of 'k geef a ne perdoenk oep a bakkes." (rot een eindje op of ik verkoop je een dreun)
      Bij aankomst kregen ze van de uitsmijter een zilveren bandje waarop in gouden letters 'Lucas' Homeparty Editie 2017' stond. De hele bedoening zag er erg chique, maar vooral duur uit. Net zoals het hele huis, hoewel het meer op een kast van een villa leek. De meeste meubels waren opzij geschoven en zeldzame kunststukken in veiligheid gebracht, maar alsnog zag alleen de vloer al er immens knap uit. Het had wat weg van een of andere dure steen waarvan Mel de naam niet wist, maar hoe dan ook onbetaalbaar was. De hele woonkamer was omgetoverd in een dansvloer, maar ook in de tuin stond een grote tent waar er volop gefeest werd. De open keuken (met kookeiland) was een soort tropische bar geworden. Ze herkende er Lucas die druk bezig was met het zoeken naar iets (later bleek dit een flesopener te zijn). In dezelfde ruimte bevond zich ook de eetkamer waarbij de moderne, ebbenhouten tafel omgetoverd was tot een bierpongtafel. De living en de tent buiten telden tezamen wel honderd koppen, maar toch leek het huis niet overvol. Tegelvloerdansen en okselvijvers in je nek waren dus uit den boze, gelukkig.
      'Laten we gauw al iets te drinken halen en Lucas gedag zeggen,' zei Sophia en het klonk meer als een bevel dan een voorstel, want ze trok Mel alweer mee richting het kookeiland voordat die laatste ook nog maar enige vorm van protest kon uiten. Als een kipje zonder kop slalomde Mel van her naar der en ontweek ze zo goed als mogelijk alle soorten menselijk contact, hetzij zwepende paardenstaarten, hetzij ongewenste zweetdruppels.
      'Hé, Lucas!' begroette Sophia de rijke snob familiair. Ze gaf hem meteen drie smakkerds op de wangen en deed teken naar de barman om twee Passoa's te maken.
      'Sophia!' Lucas beantwoordde de kussen gretig en knikte vervolgens naar Mel, die er maar ongemakkelijk bijstond. (je kent de situatie wel wanneer een vriend iemand tegenkomt die jij niet (goed) kent en je er maar voor piet snot bijstaat)
      'Eh,' stamelde hij ongemakkelijk. 'Nel... Nee, Mel? Ja, Mel was het toch?' Hij gaf haar ook drie zoenen als begroeting.
      'Ja, hoi,' antwoordde Mel ongemakkelijk en ze wrikte zich voorzichtig uit de omhelzing. Ze keek vervolgens wat verdwaasd rond zich heen, terwijl de twee een gesprek voerden over koetjes en kalfjes.
      'Ik zal jullie maar laten. Geniet van het feest.' Zo beëindigde Lucas het gesprek en verdween in de massa.
      'Hier, schol!' zei Sophia daarna en ze duwde een glas Passoa in Mels handen, waarna ze zich meer naar de dansvloer begaven. Er speelde een bekend liedje dat Mel kende vanop de radio en ze danste zachtjes mee in het ritme, maar zoals Sophia het zou zeggen, was ze nu nog slechts een cactus (de uitgedroogde kon worden weggelaten, aangezien er nu al wat meer beweging zat in Mel). Hoe verder de tijd vorderde en de cocktail achter de kiezen zat, hoe losser Mel werd. Ze voelde zich al wat meer op haar gemak, al kwam dat voornamelijk door de alcohol. Zelfs de verscheidene keren dat Sophia een gesprek aanknoopte met mensen die Mel niet kende, begon het al bij al mee te vallen.
      'Hé,' zei Sophia toen ze even langs de kant waren gaan staan om uit te rusten. Ze stonden alweer met hun derde drankje in hun hand, maar Mel had zich voorgenomen het rustig aan te doen, want ze voelde zich al licht in haar hoofd.
      'Niet meteen achterom kijken, maar...'
      Meteen draaide Mel zich om voordat Sophia haar zin kon afwerken. Ze keek recht in de ogen van een jongen die ze vaag herkende als Adam (op zijn achternaam kon ze niet komen). Het oogcontact was kortstondig, maar intens. Hij glimlachte vriendelijk naar haar en zij keek hem dom aan alsof hij een of andere ingewikkelde, wiskundige berekening was. Haar gezicht begon meteen te gloeien en ze wende haar blik snel af en keerde zich weer naar haar vriendin. Adam stond ongeveer aan de andere kant van de kamer, maar ze voelde zijn blik toch in haar rug branden (of het kon ook de schaamte zijn).
      'Oh,' bracht ze simpel uit. 'Ja... dus...' Ze lachte ongemakkelijk en veegde haar haar uit haar gezicht.
      'Dus,' vervolgde Sophia. 'dat wilde ik dus zeggen, maar je bent er zelf al achter gekomen.' Ze schudde haar hoofd speels, terwijl ze zachtjes grinnikte en slurpte van haar drankje.
      'Nu moet je wel hoi gaan zeggen,' zei Sophia vervolgens, terwijl ze met haar wenkbrauwen wiebelde.
      'Ik weet het niet. Wie is hij zelfs?' Ook Mel nam een klein slokje van haar drankje, een Mojito deze keer.
      'Ken je hem niet? Oh, mijn God, hij is een van de beste vrienden van Lucas, en mega populair! Iedereen vindt hem zo knap, maar hij is ook knap. Bijna zo knap als Thomas! Kom op, Mel,' schreeuwde Sophia boven de luide muziek uit. Ze was enthousiast en sprong van haar ene voet op de andere. 'Maak er eens een leuke avond van! Wacht, hij komt, denk ik... Ja, daar is hij.'
      Mel keek verschrikt op en haar ogen speurden de zaal af. Help, dacht ze, dit gaat niet goed. Ze zocht zich al een goede vluchtroute uit moest alles compleet fout gaan.
      'Mel, toch?' Adam mengde zich moeiteloos in het gesprek.
      'Eh, ja,' stotterde ze en ze keek Sophia hulpeloos aan. 'En jij bent Adam.'
      Ja, natuurlijk was hij Adam. Waarom zeg ik iets wat hij al zijn hele leven weet, dacht ze, terwijl ze inwendig met haar ogen rolde. Ze forceerde een ongemakkelijke glimlach op haar gezicht en deed een pluk haar achter haar ogen. Ren nu het nog kan, sprak ze zichzelf toe, en bespaar jezelf een serieuze afgang.
      'Hoi, Adam!' zei Sophia. 'Alles goed?' De woorden vloeiden er zo spontaan uit als het antwoord van Adam: 'Goed, hoor', terwijl Mel er maar als een verloren gelopen jong uitzag en ze zichzelf al moed moest inspreken zich in het gesprek te mengen. Al was het in de eerste plaats al een onbegonnen werk, aangezien ze praatten over een oude anekdote die ze weer opgerakeld hadden.
      'Sorry, maar ik ga even kijken waar Thomas is, dan kunnen jullie even alleen zijn,' zei Sophia na een lange lachbui en ze knipoogde vervolgens naar haar vriendin. Ze draaide zich ten slotte om en werd één met de mensenmassa.
      'Nee, wacht...' Mel keek haar vriendin met een pruillipje na, terwijl Sophia haar vriendje Thomas in de tuin aan het zoeken was. Moedeloos en alleen stond Mel naast Adam. En Adam stond naast Mel. En ze stonden heel dicht bij elkaar.
      Mel zette een klein stapje naar achter.
      En hij vroeg: 'Heb je zin in bierpong?'






Verhoorrapport Sophia Fowler
Hoofdinspecteur O. Eccleston, vrijdag 21 juli 2017


Hoofdinspecteur O. Eccleston komt de verhoorruimte binnen. De verhoorde (S. Fowler) is alreeds aanwezig. Opname wordt gestart.
[14.45 u.] O. Eccleston: Goedemiddag, juffrouw Fowler. Ik ben blij dat u zo snel bent kunnen komen.
[14.45 u.] S. Fowler: Eh ja, ik, ik ben zo snel mogelijk gekomen toen ik het nieuws had vernomen... Oh God, toch!
[14.46 u.] O. Eccleston: Ah, goed, u bent dus op de hoogte van de beweerde feiten van deze nacht?
[14.46 u.] S. Fowler: Ja, ik... ben daarnet nog even naar het ziekenhuis geweest om Mel te bezoeken. Ik...
Gesnik.
[14.48 u.] S. Fowler: Het is allemaal mijn schuld, maar ik kan het niet geloven, oh God. Waarom... Ik...
[14.48 u.] O. Eccleston: Juffrouw Fowler, wij zouden graag even met u overlopen wat er volgens u gisterenavond is gebeurd.
[14.49 u.] S. Fowler: Ja, ja, dat is oké. Ik zal u zo goed mogelijk proberen te vertellen wat er... gebeurd is.
[14.49 u.] O. Eccleston: Goed, doet u maar rustig aan. Vertel eens, hoe zijn jullie aangekomen op het feest?
[14.50 u.] S. Fowler: Ja, eh, de vader van Mel heeft ons afgezet met de auto... en toen, eh, zijn we aangekomen en... toen hebben we gewoon gedanst. En toen... Oh, God, oh God...
Gesnik.
[14.51 u.] O. Eccleston: Wacht even, niet te snel gaan. Hoe laat was dat precies?
[14.51 u.] S. Fowler: Ja, dat weet ik niet precies... Ik heb niet op mijn horloge gekeken... Tussen tien en elf, denk ik. Er waren wel al veel mensen aanwezig wanneer wij aankwamen.
[14.52 u.] O. Eccleston: Oké, goed. Dat is niet erg. Wat hebben jullie na het dansen gedaan?
[14.52 u.] S. Fowler: Na het dansen... Toen eh, zijn we Adam tegengekomen en hij is met Mel beginnen praten, maar ik ben dan weggegaan...
[14.53 u.] O. Eccleston: Adam, Adam Crawford?
[14.53 u.] S. Fowler: Ja, hij is de beste vriend van Lucas, die het feest organiseerde... Maar ik wist niet dat... Ik...
Gesnik.
[14.54 u.] O. Eccleston: U kon het inderdaad niet weten, maar we kunnen de exacte feiten nog niet bevestigen.
[14.54 u.] S. Fowler: Hoe bedoelt u?
[14.55 u.] O. Eccleston: We kunnen er nog niet vanuit gaan dat juffrouw Hughes' verklaring klopt. We zijn nu een onderzoek gestart en we zoeken ook naar eventuele getuigen om haar verklaring te bevestigen.
[14.55 u.] S. Fowler: Waarom zou Mel liegen? Nee, dat kan niet... Ze... zou dat nooit doen...
Stilte van enkele seconden.
[14.56 u.] O. Eccleston: We kunnen niets uitsluiten, maar op dit moment hebben we onze redenen om alles tot op de bodem uit te zoeken.
[14.57 u.] S. Fowler: Wacht, wat?
[14.57 u.] O. Eccleston: Het spijt me, maar in het belang van het onderzoek kan ik nog niet te veel informatie vrijgeven. Wel hebben we uw getuigenis zeker nodig.
[14.57 u.] S. Fowler: Eh, oh, ja... Maar... Ik was er niet bij, ziet u... Ik was weggegaan en ik... heb haar niet meer gezien... Oh, God weet wat er gebeurd is...
[14.58 u.] O. Eccleston: Goed, dus, u was weggegaan bij Mel? Waarheen?
[14.58 u.] S. Fowler: Naar buiten, ik was bij Thomas Jensen, mijn vriend, u kan het controleren.
[14.58 u.] O. Eccleston: En daar bent u de hele avond bijgebleven?
[14.59 u.] S. Fowler: Ja... Ik... kon Mel niet meer vinden. Ik nam aan dat ze naar huis was gegaan, want ze nam haar gsm ook niet meer op... Ik... had haar nooit alleen mogen laten. Dan was dit gewoon niet gebeurd. Dan, ik, ze... Ik... ben... een slechte vriendin. Ik ben een slechte vriendin. Vrienden laten elkaar nooit achter, ik...
Gesnik.
[15.00 u.] O. Eccleston: U heeft zichzelf niets te verwijten, juffrouw Fowler. U wist niet wat er zou gebeuren. Ik ben er zeker van dat u uw uiterste best hebt gedaan om haar te vinden.
[15.01 u.] S. Fowler: Nee, ik... Dat is het juist... Ik, ik heb niet op haar gelet. Ik, het is allemaal mijn schuld. Ik heb haar meegenomen naar het feest en achtergelaten en, oh God, het is allemaal mijn schuld!
Gesnik.
[15.02 u.] O. Eccleston: Goed, we zullen het gesprek even stilleggen zodat u kan kalmeren. Had u graag een glaasje water gehad?
[15.02 u.] S. Fowler: Ja, ja, dankjewel.

Het verhoor wordt enkele minuten stilgelegd.

[15.06 u.] O. Eccleston: Zo, juffrouw Fowler, u heeft Mel dus voor het laatst gezien toen u haar achterliet bij Adam Crawford?
[15.07 u.] S. Fowler: J-ja.
[15.07 u.] O. Eccleston: Wanneer was dat ongeveer?
[15.07 u.] S. Fowler: Ik weet het niet... Half twaalf zoiets, denk ik... Sorry, ik heb ook wat gedronken gisterenavond. Het is allemaal een beetje wazig... Ik kan... niet echt een goede reconstructie maken. Ik weet wel dat ik haar niet meer vond... Ik heb haar gezocht, overal. Ik heb rondgevraagd, maar niemand had haar echt gezien. Volgens Lucas was Mel weggegaan. Ik dacht dat ze al naar huis was dus... Dus ik was gestopt met zoeken... Ik... Terwijl ze eigenlijk, oh God, oh God...
Gesnik.
[15.09 u.] O. Eccleston: Rustig maar, juffrouw Fowler. Wanneer heeft u het nieuws precies vernomen?
[15.09 u.] S. Fowler: Deze ochtend. Ik ben bij Thomas blijven slapen. Mels ouders hebben me gebeld... Ze waren ongerust waarom we niet thuis waren gekomen en Mel nam haar gsm niet op en we zouden eigenlijk bij haar gaan slapen. Ik ben toen onmiddellijk vertrokken... Ik, het is echt mijn schuld. Ik... Ik... Goede God...
Gesnik.
[15.10 u.] O. Eccleston: Juffrouw, nogmaals, u mag uzelf echt niet de schuld geven. U heeft uw uiterste best gedaan en Mel is gelukkig terecht gekomen.
[15.11 u.] S. Fowler: Ja... maar niet dankzij mij...
Enkele seconden van stilte.
[15.11 u.] S. Fowler: Moest u, eh... nog iets weten?
[15.12 u.] O. Eccleston: Nee, ik denk dat we alles hebben, dank u wel. Moest u nog iets te binnenschieten, aarzel niet om contact op te nemen. Ik geef u mijn kaartje mee. Ik verzoek u ook om beschikbaar te blijven moesten we u nog iets willen vragen.
[15.12 u.] S. Fowler: Oh, oké... Dank u wel, hoofdinspecteur Eccleston. Ik blijf zeker beschikbaar.
[15.12 u.] O. Eccleston: Goed, houd je sterk, jongedame, en probeer je vriendin wat te steunen.
Verhoorde verlaat de kamer. Opname wordt beëindigd.

Kudo Door naar het volgende hoofdstuk

Reacties

  1. Sarn
    Sarn 3 dagen geleden

    Oké, love het einde van het er... midden. Het bierpongzinnetje was gewoon perfect ^^ En dat de niet politie stukjes nog wat luchtig zijn, werkt echt goed!
    En nu is er iemand dood, pif paf poef. Idk, maar ik heb echt dat gevoel.

    Yellowstone
    Yellowstone 3 dagen geleden

    Hey hey er wordt opgebouwd naar het moeilijke stuk, hoor(cat)ik kan 'veel beter' luchtige, leuke dingen beschrijven tho haahaha

    oei oei wie weet ^^

  2. Sempre
    Sempre 1 week geleden

    Love, love, loove it. <'3

    Yellowstone
    Yellowstone 1 week geleden

    ohhh <3

  3. Apostolopoulos
    Apostolopoulos 1 week geleden

    First, moet ik gewoon even zeggen hoe fijn ik het vind dat je hoofdstuk zo lang is. Ik hou daar echt van. Dan heb je veel meer om van te genieten. hehehe.
    En natuurlijk schrijf je geweldig. I'm so in love.

    Yellowstone
    Yellowstone 1 week geleden

    Mijn volgend hoofdstuk wordt nog langer, whoops, hahaha dankjewel voor je lieve complimenten!

  4. Talon
    Talon 1 week geleden

    Supergaaf!

    Yellowstone
    Yellowstone 1 week geleden

    Thanks!

  5. Infrared
    Infrared 1 week geleden

    Wauw, wat is dit geweldig. Alles is zo goed beschreven dat je er helemaal in zit!
    Super chill om te lezen en nu al heel interessant (:

    Yellowstone
    Yellowstone 1 week geleden

    Ahww, dankjewel! 💙

Details

0

16+

3010

131 (0)

Share