Foto bij Beestje 12

Alvast een gelukkig Nieuwjaar!:)

"Dus wat is jullie plan?" vroeg mijn vader terwijl hij aan het rijden was. "Infiltreren en alles saboteren", zei Emma vastberaden in mijn plaats en ik knikte. Ik zag mijn vader fronsen en hij zei: "Hmm, en wat als ze jullie plan door hebben? Wat als ze één van jullie proberen om te praten? Vooral jij bent daar gevoelig voor, meisje. Jij bent daar nog niet zo lang weg..." Ik antwoordde vastberaden: "Dan kun jij ons opwachten en dan vluchten we." Mijn vader knikte. "Hopelijk zal dat niet nodig zijn...", zei mijn vader en het was weer stil.

Ik tikte mijn vader op zijn schouder en zei: "Hier moet je het bos in." Hij fronste, maar deed het wel. Zo wees ik de weg door het bos en de weilanden, een niet meer dan een onzichtbaar pad volgend. "Tom... ik ben bang", zei Emma opeens en ik keek haar zelfzeker aan. "Het komt goed, dat beloof ik", zei ik en ze glimlachte zwak.

Opeens weken de struiken uiteen en kwamen we op een open vlakte aan. En daarop stond een gebouw dat maar uit 2 verdiepingen bestond, maar wel in breedte heel groot was. "Achteruit pa, straks worden we gezien", zei ik meteen en hij reed terug achteruit. Eenmaal terug veilig verstopt tussen de struiken, stapten we alle drie uit. "Dus, Emma en ik gaan het gebouw binnen en jij wacht hier op ons", zei ik tegen mijn vader en hij knikte. Dan omarmde hij me opeens en zei: "Beloof me dat je terug komt zoon, beloof het me." "Ik beloof het pa", zei ik en liet hem los. "En pas goed op jouw vriendinnetje", zei hij nog grijnzend en ik knikte met een glimlach. Hij omarmde ook Emma nog en liet ons toen gaan.

Zoals in mijn herinneringen zat er nog een hek rond het gebouw en ik droeg Emma op om mij stevig vast te pakken. Ze sloeg haar armen rond mijn nek en ik sloeg mijn vleugels uit, waarna we opstegen en ik over het hek vloog. Ik landde voor de deur en Emma liet me los. Ik hoorde haar stevig slikken en ze keek angstig naar die deur. We waren niet voor niets hieruit ontsnapt. "Kom", zei ik bemoedigend en ik nam haar hand vast. Zo ging ik naar de deur en opende deze tot mijn verbazing. Normaal gezien was die altijd op slot. Hier klopte iets niet... Toch liep ik verder.

We liepen door verlaten gangen. "Tom... Waar is iedereen?" vroeg Emma verbaasd en ik antwoordde: "Ik weet het niet. Het lijkt wel of ze weg zijn..." We doorzochten het hele gebouw, maar we vonden niets. Wel waren al de deuren op slot, maar dan nog... Normaal liepen hier dag en nacht mensen rond om ons in het oog te houden. "Dit bevalt me niet Tom" "Mij ook niet", antwoordde ik en we gingen naar de binnenplaats. Het stalen net hing nog steeds boven ons, alleen was het gat dat ik had gemaakt bij mijn ontsnapping dichtgemaakt. "We zijn te laat", zei ik en keek om me heen. Niets of niemand te zien... "Dat denken jullie", klonk er opeens een stem en gelach volgde.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen