Na twee weken van training, uitrusten en bijkomen van alle spanning was het gevecht tussen Cerice en Antor aangebroken. Cerice was die ochtend opgehaald door een paar wachters zodat ze zich klaar kon maken voor het gevecht. Na een lange douche had ze zich in haar wapenuitrusting gehesen en was ze met een paar Sylicaanse novicen gaan ontbijten. Het stevige ontbijt deed haar goed. Tot het gevecht kreeg ze de tijd op te warmen en nog een beetje te trainen.
      "Ceraro Ivarsen, heer Antor wacht op u. Uw wapen zal klaar liggen in de arena." Een officier begeleidde haar naar de arena waar de allesbeslissende wedstrijd gestreden zou worden. Onderweg zag Cerice de koning en Ravyl die aan een ketting naar de arena werden gesleept. Ravyls jurk was gehavend en aan flarden gescheurd, haar haren leken op een vogelnest, maar van haar gezicht straalde de strijdlustigheid af; ze was niet bang voor wat er ging komen. Cerice werd een gang ingeleid en kreeg een zwaard toegeworpen van een soldaat die stond te wachten.
      "Heer Antor staat erop dat je twee wapens krijgt. Een zwaard en een dolk. Hij wil je vaardigheden met de dolk ook zien namelijk." De man overhandigde haar een scherpe dolk. "Succes en maak er een goede strijd van."
      "Dat zal ik zeker doen. Bedankt," knikte Cerice dankbaar voordat ze naar het licht van buiten liep. De arena was opnieuw vol. Antor was er nog niet, maar de Emperyaanse royals zaten al vastgeketend op Antors podiumpje.
      "Dames en heren, wij zijn hier vandaag om het gevecht tussen heer Antor van Sylican en Ceraro Ivarsen bij te wonen. Ceraro vecht voor het Emperyaanse rijk en zal, als hij wint, de vrijheid van de koning en prinses, en zijn legerkameraden winnen. Daarbij zal hij van heer Antor een wapen naar keuze krijgen als geschenk. Maar als Ceraro verliest, zal de koning dit bekopen met zijn dood. De prinses en zijn medesoldaten zullen gevangen blijven en Ceraro zal zich aansluiten bij het Sylicaanse leger zonder tegenstribbelingen. Dit zijn de afspraken die zijn gemaakt en deze afspraken zullen blijven gelden totdat een van de twee is volbracht. Laat deze wedstrijd beginnen!"
      Antor kwam de arena binnen in een luxueuze, zwarte bepantsering. Zijn zwaard was voor twee handen bedoeld en was indrukwekkend groot. Hij liep richting Cerice en stak zijn hand uit.
      "Laten we een goed gevecht strijden," grijnsde hij. Voorzichtig, maar zelfzeker schudde ze zijn hand.
      "Dat ga ik zeker doen." Ze liepen beide naar een kruis dat op de grond was gezet en keken elkaar aan. Een schel geluid maakte het begin van de strijd bekend. Antor zette gelijk de aanval in. Cerice trok haar zwaard en begon aan haar verdediging. Snel en behendig glipte ze onder de zware slagen van het wapen van Antor door, kroop achter hem en deelde af en toe een tik uit met haar zwaard. De dolk was nog verstopt. Antor wreef over een stuk huid waar Cerice hem net geslagen had.
      "Je vecht behoorlijk goed, maar je gaat het niet winnen," gromde hij sluw. Hij haalde opnieuw uit naar haar en Cerice ontweek. Ze bleven een spelletje kat-en-muis spelen. Antor bleef als een kat achter zijn prooi aan rennen en Cerice vluchtte weg als een muis. Ze trok stiekem haar dolk en schoof onder een houw van het grote wapen door. Snel sneed ze in Antors been. Een brul van pijn vulde de arena en de mensen keken geschrokken op. Antors been begon direct te bloeden, maar hij keek er niet naar om.
      "Nu is het klaar, ik ben het beu." Hij gooide het zwaard neer en pakte Cerice bij haar kraag vast. Vervolgens sloeg hij haar met zijn vuist in haar gezicht en gooide haar in het zand. Denkend dat Cerice op zou geven draaide Antor zich om ter overwinning. Cerice stond geluidloos terug op en sprong op zijn rug. Samen klapten ze op de grond. Terwijl ze over de grond verder rolden sloeg Cerice Antor een bloedneus en een blauw oog. Antor gaf haar een paar blauwe plekken terug, maar echte schade had hij nog niet aan kunnen richten. Cerice kon hem met zijn rug tegen de grond drukken zodat ze in kon slaan op zijn borst en gezicht, maar veel tijd kreeg ze niet. Met een enorme kracht werd ze van Antor afgeworpen en belandde een paar meter verder op de grond. De klap was zo hard dat ze sowieso haar ribben gekneusd had. Antor kwam op haar af lopen en ging boven haar staan.
      "Geef je over en ik spaar je de verwondingen," zei hij kil.
      "Ik geef me over," kreunde Cerice. Haar ribben deden pijn door de klap en het korset dat er nu op drukte. Antor keek triomfantelijk op en stak zijn vuist in de lucht.
      "Heer Antor is de winnaar van dit gevecht!" brulde de commentator die ook het duel had geopend. Het publiek werd wild en Cerice werd op haar voeten geholpen.
      "Ceraro Ivarsen zal zich houden aan de afspraken en zich deze week nog bij het Sylicaanse leger aansluiten als mijn persoonlijke lijfwacht. De koning zal over een week geëxecuteerd worden en ook de Emperyaanse gevangenen zullen over een week hun vonnis krijgen. Ceraro zal vanaf vandaag in het paleis worden opgeleid, hij zal de regels leren zodat hij direct aan de slag kan als hij de eed van trouw heeft gezworen aan mij!" riep Antor luid. Cerice werd de arena uit geholpen en naar een bed gebracht.
      "Wil je dat we naar je inwendige wonden kijken of wil je dat we alleen de schaafwonden, schrammen, sneeën en blauwe plekken verzorgen?" vroeg de medische hulp die was komen kijken.
      "Uitwendige wonden alsjeblieft," antwoordde Cerice met opeengeklemde kaken. De pijn van haar ribben was ondragelijk, maar ze kon het zich niet veroorloven om zich uit te moeten kleden.
      "Volgens mij heb je je ribben gekneusd, weet je zeker dat ik niet moet kijken?" vroeg de zuster, maar Cerice schudde snel haar hoofd.
      "Die kneuzing gaat wel over, daar ben ik zeker van."
      "Je mag niks belastends doen, geen zware dingen tillen. Probeer het zo min mogelijk te belasten. Dat is alles wat ik er inderdaad aan kan doen voor nu." De zuster begon Cerice' wonden te ontsmetten en te verbinden. Nadat alles verzorgd was werd Cerice naar Antors kasteel in Astra gebracht en in een gastenkamer ondergebracht. Met opnieuw een wachter voor haar deur viel ze in slaap op het zachte bed.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen