"Ceraro, kom, ga lekker zitten. Maak het je comfortabel, het ontbijt zal zo gereserveerd worden en dan lopen wij er heen," zei Antor grijnzend. Het dienstmeisje dat naast hem had gezeten verdween de gang op.
      "Vanmiddag zal je je trouw zweren aan mij. Ik ga je vandaag opleiden en je laten zien wat je taken zijn. Peraz heeft je het nodige vast al verteld, maar hij is nooit mijn lijfwacht geweest. Jij bent mijn eerste echte lijfwacht en ik vind het wel interessant. Kom. Laten we gaan ontbijten. Vanaf nu ontbijt je samen met mij, ongeacht je eigen mening. Vanwege jouw opleiding heb ik deze ochtend geen vergadering gepland staan. Ik wil vandaag focussen op jouw taken in plaats van een saaie bespreking waarbij jij alleen moet opletten dat niemand mij probeert te doden. Deze ochtend ga ik jouw taken met je bespreken onder het genot van een heerlijk ontbijt en de beste likeur."
      "Heer, is het niet wat vroeg voor alcohol?" stamelde Cerice, maar Antor snoerde haar de mond snel.
      "Het is nooit te vroeg voor mijn likeur. Het is speciale Sylicaanse likeur, volgens oud recept. We zullen nu naar de ontbijtzaal lopen, dan kunnen we daarna jouw opdrachten bespreken." Antor stond op en liep de deur uit. Cerice volgde hem op de voet en snel liepen ze de trappen af naar de begane grond. Alle paleiswachten bogen toen Antor voorbij kwam en knikten vriendelijk naar Cerice. De deuren naar de grote zaal werden geopend door een tweetal wachters en Cerice zag een grote tafel met een groot assortiment aan eten op zilveren schalen.
      "Neem plaats en tast toe." Antor gebaarde naar een stoel en ging zelf aan het hoofd van de tafel zitten. Cerice pakte van iedere schaal een beetje en begon hongerig te eten.
      "Wat zijn mijn taken dan, heer Antor?" vroeg ze terwijl ze met een servet haar mond schoon poetste voordat ze verder ging met eten.
      "Peraz heeft je vast de dagelijkse gang van zaken al verteld, maar ik ga het in detail uitleggen aan je. Luister goed." Antor begon aan zijn uitleg terwijl ze allebei ontbeten. De dienstmeisjes kwamen met een fles likeur aan toen Antor hen dit had gezegd en schonken voor beide wat in.

      Na de vermoeiende ochtend nam Antor Cerice mee naar de bibliotheek om het boek te halen waarop ze de eed moest zweren. Een van de medewerkers haaste zich naar de plank waar het boek werd bewaard.
      "Herhaal mij straks," zei Antor terwijl het vrouwtje het dikke boek overhandigde. Antor hield het boek vast en gebaarde dat Cerice haar hand op het boek moest leggen.
      "Ik, Ceraro Ivarsen, zweer mijn trouw aan heer Antor van Sylican."
      "Ik, Ceraro, Ivarsen, zweer mijn trouw aan heer Antor van Sylican," herhaalde Cerice.
      "Ik zweer hem met mijn leven te beschermen, zoals mijn plicht als lijfwacht van mij verwacht. Ik dien vanaf nu Sylican met heel mijn hart en zweer dit land nooit te verraden," dreunde Antor op en opnieuw zei Cerice hem na. Het opzeggen van de eed begon haar te vervelen.
      "Ik zweer dat ik op zal letten, zal beschermen en zal doden als dit van mij gevraagd wordt. Ik zal de hand zijn van de koning en hem dienen tot zijn dood," zei Cerice en Antor haalde het boek weg.
      "Nu heb je officieel trouw gezworen aan Sylican. Ik heb de rest van de middag vrije tijd geëist, dus wat mij betreft ben je vrij om te gaan waar je wil. Ik zie je tijdens het diner weer in de zaal waar we ontbeten hebben. Als je nog honger hebt mag je naar de keukens om daar wat te eten te halen. Voor de rest, als je iets nodig hebt, vraag het aan een kasteelwacht of paleishulp, zij zullen je verder helpen. Tot vanavond, Ceraro." Antor legde het dikke boek met een klap op tafel en liep de bibliotheek uit. Cerice bleef bij de boeken rondzwerven tot ze een boek over Sylican vond. Het zwarte boek was dik en had zilveren letters op de rug. 'De geschiedenis en stambomen van Ogron' stond er in sierlijke letters op. Cerice liep naar de afgelegen kamers die Peraz had aangewezen en begon in alle rust te lezen.


Na de eerste aanvallen van heer Norag werd Ogron opgedeeld in negen koninkrijken; Astra, Deon, Emperya, Lycrimas, Matrice, Quivars, Sylican, Uerte, en Zerdras. Astra werd geschonken aan Ceraro, de vierde zoon. Deon behoorde Hirare, de vijfde zoon, toe. Emperya werd door Loran, de voormalig koning van Ogron en tevens de derde zoon, genomen. Lycrimas werd gegeven aan Taro, de oudste zoon. Matrice werd ingenomen door de tweede zoon, Aldorin. Quivars was het rijk van Roahn, de zevende zoon. Sylican was het stuk land dat Norag, de jongste zoon, opeiste. Uerte werd aan Eowin, de zesde zoon, gegeven, en Zerdras kwam in bezit van Oderyn, de achste zoon.
      De eerste jaren was er vrede tussen de landen, zoals was afgesproken tijdens de landverdeling. Alle negen mannen bouwden hun land op. Met de kracht die ze hadden geërfd van hun voorouders maakten ze grenzen, bouwden ze huizen en legden wegen aan, en gaven ze hun inwoners allemaal een kenmerkend aspect: de kleur van het bloed en de iris.
Astra: Rood
Deon: Paars
Emperya: Blauw
Lycrimas: Goud
Matrice: Groen
Quivars: Zilver
Sylican: Zwart
Uerte: Oranje
Zerdras: Wit
      De kracht van de voorouders is verborgen in de diepste grot van Ogron die na de opsplitsing onvindbaar is geworden. De arrogante Aldorin heeft tevergeefs de grot proberen te zoeken en is snel na de opbouw van zijn land overleden.
      De koninklijke families regeren al eeuwen het land dat hen is geschonken tijdens de splitsing van de stukken grond.


Cerice sloeg de pagina om en vond de stambomen die elk over twee pagina's waren verspreid. Pas toen ze de stamboom van Astra goed had bekeken zag ze iets opvallends. De laatste afstamelinge van Ceraro had dezelfde naam als zij. 'Cerice van Astra, zuster van Carlissa en Regyt van Astra, status: onbekend' stond er in zwarte inkt bijgeschreven. Cerice kon zich echter niks herinneren over een Cerice van Astra. Carlissa, de troonopvolgster, en Regyt waren overal bekend. Hun namen stonden in alle geschiedenisboeken die ze ooit had gelezen, maar over Cerice van Astra had ze nog nooit iets gehoord.
      Zonder verder na te denken bladerde ze verder naar de troon van Sylican. De familie klopte ook hier niet. Antor van Sylican was niet opgenomen in de stamboom. De laatste koning was Norvid van Sylican en zijn zoon, Kean, zou inmiddels koning moeten zijn. Ergens naast Norvid was een slordige lijn gekrast en stond 'Antor van Sylican' geschreven. Norvid had toen hij stierf een jonge zoon achtergelaten, dat was bekend in alle koninkrijken, maar wat er met de jongen was gebeurd wist niemand. Iedereen had gedacht dat Norvid de troon aan Antor had geschonken totdat Kean volwassen was.
      "Er is daarna nooit meer over Kean gesproken," mompelde Cerice geschokt. Ze bladerde snel verder, maar er was geen informatie over Norvid en zijn gezin. Antors naam was nergens in de tekst te bekennen en ineens drong het tot Cerice door; de mannen uit haar dromen waren de oprichters van de negen rijken, en Antor was niet de rechtmatige trooneigenaar.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen