Om middernacht vertrok Cerice uit het paleis richting de kroeg. Het was nog rumoerig buiten de kasteelmuren en het café waar ze heen ging was ook vol. Aan de barman te zien liepen de zaken goed, hij stond breed te grijnzen terwijl hij bier inschonk voor een paar klanten.
      "Kan ik je helpen?" vroeg hij toen Cerice aan de bar stond te wachten.
      "Ik wil graag een driedubbele appelrieker," zei ze en ze wachtte op een teken van duidelijkheid in het gezicht van de eigenaar. De man knikte en gebaarde haar te volgen. Hij nam haar mee door een deur net achter de bar. De smalle trap die daarachter verstopt lag draaide omhoog en zag er gevaarlijk uit.
      "Helemaal naar boven, eerste deur rechts," zei de man voordat hij haar alleen liet. Voorzichtig begon Cerice aan de klim naar boven. De trap was steviger dan ze had verwacht en ze stond vrij snel boven. Ze klopte op de eerste deur rechts en liep naar binnen.
      In het kleine, slecht verlichte kamertje stond een grote sofa en een bijzettafel met een fles drank en wat glazen. Op de sofa zaten Axel en Roden al te wachten.
      "Cerice, fijn dat je gekomen bent," zei Axel. Cerice knikte en ze nam plaats op de grond voor de bank. Roden keek vol ongeloof naar de persoon die voor hem was gaan zitten.
      "Waar is je lange haar gebleven, Cerice?" vroeg hij terwijl hij wanhopig zocht naar dingen die overeenkwamen met zijn zusje.
      "Roden, ik zat in het leger. Ik vermom me als man," zuchtte ze. "Ik heb mijn haar af moeten knippen zodat ik niet op een vrouw lijk."
      "Ze is het echt, Roden. Ik ken verdomme mijn eigen zus toch wel," vloekte Axel toen Roden bleef staren. "We zijn hier niet om dit te bespreken, we hebben belangrijkere zaken te bespreken, weet je nog!"
      "Oh, dat klopt ja," mompelde Roden. "Cerice, we willen weten wat er met Ibis is gebeurd. Jij beweert dat hij stierf in je armen, getuigen beweren dat je hem hebt gedood. Wat is er waar?"
      "Ik heb Ibis niet gedood. Ik was op de vlucht, zoals jullie me hadden gezegd. Ik kwam door een verlaten straatje, omdat ik de gevechten probeerde te ontwijken en ik zag iemand op de grond liggen, bloedend. Ik wilde helpen en toen zag ik dat het Ibis was. Ik heb geprobeerd hem te redden, maar het ging niet meer, hij was al te veel bloed verloren. Zijn laatste adem heeft hij gebruikt om te zeggen dat hij van ons hield en of ik jullie dat wilde vertellen, omdat hij het nooit tegen jullie heeft gezegd. Hij is daarna gestorven in mijn armen en ik ben gevlucht. Dat is wat ik weet, ik weet niet wie hem heeft verwond, ik heb hem alleen zien liggen."
      "Ik mis hem," zuchtte Axel. "Hij was altijd degene die mij probeerde te stoppen tijdens je training. Hij vond dat ik te hard was voor je, Cerice. Hij heeft gezorgd voor dat kompas, dat was zijn idee. Ibis was veel te zorgzaam. Weet je nog toen we je een week van school hebben laten spijbelen zodat we konden gaan trainen in het bos? Hij vond het een slecht idee. Hij wilde dat je schoolboeken mee zou nemen, zodat je geen achterstand op zou lopen. En wij waren zo stom om hiermee akkoord te gaan."
      "Was dat toen die keer dat jullie een tent hadden en ik in de zeikende regen moest slapen?" lachte Cerice en Axel knikte glimlachend.
      "De volgende ochtend was je echt chagrijnig. Je zag eruit en rook als een verzopen hond en je kon ons wel vermoorden. We hadden geluk dat we wapens hadden om ons te verdedigen, anders had je ons echt goed verwond," grijnsde Roden.
      "En pa en ma waren woedend toen we alle vier onder de modder, het bloed, en de korsten van oude wonden thuis kwamen. Ze hebben ons toen twee weken thuis laten blijven en Cerice werd continu opgezadeld met allerlei klusjes die wij normaal gesproken moesten doen, omdat het ons idee was geweest. Je hebt toen wel echt veel geleerd. Je was sterker dan ooit na die drie weken van constante inspanning," voegde Axel er aan toe.
      "Wat dachten jullie van die keer dat we met onze ouders een uitstapje maakten naar een bos en ze ons ineens drie dagen kwijt waren, omdat jullie mij midden in de nacht mee hadden genomen om te trainen. Jullie waren van plan een nachtje weg te blijven, maar jullie waren zo dom om de weg te vergeten! Toen waren ze ook furieus. De stoom kwam nog net niet uit hun oren," grinnikte Cerice.
      "Herinner je je die keer dat we Ibis in de zeik hebben genomen nog?" lachte Roden. "Jullie hadden toen het briljante idee hem mee te nemen naar het bos, 's nachts weg te gaan en hem laten zoeken in alle paniek. Wat was hij chagrijnig toen hij ons vond en helemaal in paniek was. 'Jullie hadden wel dood kunnen zijn!' bleef hij maar roepen. Man, wat een giller was dat."
      "Waarom zijn jullie niet gevlucht?" vroeg Cerice ineens heel serieus. "Jullie hadden weg kunnen rennen."
      "Zo makkelijk was dat niet. We hadden geen optie. Antor wilde dat we kozen tussen de dood of aansluiten bij zijn leger. Al het verraad werd bestraft met de dood. We hebben veel mannen gezien die probeerden te vluchten en ze zijn allemaal geëxecuteerd. We moesten ons wel aan hem onderwerpen en de Emperyanen doden tijdens de bestorming van het paleis. Ik heb je gespaard vanwege je rode ogen. Je had de meeste kans om te overleven, omdat je een Astraan was. Je had de kans adviseur te worden of aangenomen te worden als soldaat. Het was niet makkelijk dat masker op te houden toen ik zag hoe de gevangenen werden behandeld. Je bent nog steeds mijn zusje, maar ik heb hier een reputatie, net zoals Ceraro Ivarsen dat had in Emperya. Het spijt me, Cerice. We kunnen hier niet weg. Er is gewoon geen optie."
      "Axel, het is al goed. Ik ben blij dat jullie met me wilden praten. Alleen jammer dat pa en ma er niet zijn."
      "Pa is dood. Hij herkende je toen je met de andere gevangenen de arena in werd gebracht en heeft toen geprobeerd Antor aan te vallen. Hij is ter plaatse gedood. Ma wil niks meer te maken hebben met je, omdat je de oorzaak bent van pa's dood. Je betekent niks meer voor haar, je bent alleen de vuile verraadster die haar man heeft gedood. Sorry," verzuchtte Axel.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen