Berenval werd daarnet naar boerenvla ge-autocorrect, dat moest ik even mededelen.

Yusaku

Ik had al een tijdje bezorgd wakker gelegen. Ik was gewekt door wolvengehuil en dat leek maar niet te stoppen, ook dacht ik ergens zacht gegrom en gepiep gehoord te hebben, alsof de wolf in pijn was. Het hoeft niet Keyon te zijn, stelde ik mezelf gerust. Er liepen hier ook adere wolven rond, dat wist ik, dus hoefde het Keyon niet te zijn. Toch was ik bang en bezorgd, en kon ik met geen mogelijkheid meer in slaap vallen. Mijn hart sloeg over toen ik een harde knal hoorde en het gehuil ophield. Ik hoorde niks meer, alles was doodstil. Ik begon zwaar adem te halen, tegen hyperventileren aan. Mijn hart klopte tegen mijn ribbenkast alsof het er uit wou en ik kon er niet meer tegen. Ik stond op uit bed en pakte een vest en een zaklamp. Mijn gympen lieten voetafdrukken af op het vochtige zand wat kraakte met elke stap die ik zette. Ik was zo bezorgd, want ik wist wel dat Keyon deze nacht een wolf was, het was tenslotte volle maan. Ik was bang om achter elke boom de dode gedaante van Keyon te zien liggen. Je maakt jezelf alleen maar bang. Het was wel handig dat Keyon mij had verteld hoe hij er uit zag als wolf; witte vacht en groene ogen. Hoe verder ik ging in het bos, hoe banger ik werd. Ik haalde heel diep adem in de hoop mezelf te kalmeren, het kwam wel goed! Met het zaklampen tussen mijn tanden schoof ik een elastiekje van mijn pols en bond mijn haar naar achteren. Misschien waren al dat gehuil en die knal gewoon geluiden uit mijn dromen, en liep ik hier voor niks rond. Nee, ik had het echt gehoord! En daar lag hij, de witte wolf. Ik viel neer op mijn knieën en keek roerloos naar het dier. Was dit Keyon? Het moest wel, met die witte vacht en ik kon nog net een klein randje van het groene oog zien. Trillend kroop ik dichterbij en mijn blik viel op een opengesneden net. Ik hapte naar adem bij het zien van de verminkte rechterpoot van de wolf. Hij had vast en zeker vast gezeten in de bebloede val die achter hem lag. De tranen schoten in mijn ogen bij het zien van de bloederige kogelwond in de bovenkant van zijn toch al verminkte achterpoot. Ik sloot mijn ogen en haalde heel diep adem voordat ik de moed bij elkaar schraapte mijn hand op de nog warme rug te leggen. Ik begon te huilen van opluchting en liet mezelf bijna op het dier vallen. Hij ademde nog zwakjes! 'Keyon...', snikte ik trillerig. 'Blijf alsjeblieft leven.' Wat moest ik nu doen?! Ik kon hem toch niet zo meenemen naar het kamp?! Moest ik de dierenambulance bellen? Maar wat als hij daar ligt, en hij veranderd opeens in een mens? Ik besloot hier bij hem te blijven, de zon kwam al bijna op. Maar wat als hij echt in levensgevaar was, en we eigenlijk geen tijd konden verliezen!? Ik sloeg mijn armen om de wolf en schoof hem met zijn kop op mijn schoot. 'Doe je ogen open.', smeekte ik. 'Alsjeblieft...' Ik streelde de zachte vacht en bedacht hoe oneerlijk het allemaal wel niet was. Keyon verdiende dit niet, hij verdiende niets van dit... Alles, hij verdiende het niet. Hij was zo'n goed mens, hij leefde zijn leven als een goede man en toch kreeg hij al deze onverdiende klotezooi over zich heen. Mensen die minder onschuldig waren, zoals Femmie, die verdienden dit, niet hij. Hij verdiende zo veel meer, en ik wou dat ik er voor hem kon zijn en hem dat kon geven. De eerste stralen van de zon kropen over de grond. Ik keek naar Keyon, maar hij was nog steeds een wolf. Ik drukte mijn gezicht in de vacht en snikte er zachtjes tegen aan, smekend. Nu was de zon echt op, het moest zo ongeveer zes uur s'ochtends zijn. 'Keyon..', fluisterde ik hopeloos. En dat was het moment waarop ik plotseling de nek van een jongeman kuste, en mijn beste vriend geen wolf meer was. 'Keyon!', riep ik, en ik pakte zijn gezicht met beide handen beet. Zijn ogen opende een aantal centimeter en er kwam heel zwak uit zijn mond: 'Yu... Ik leef nog, is het niet?' Daarna vielen zijn ogen weer dicht, en werd zijn lichaam slap. 'Keyon blijf bij me!' Ik legde mijn hand tegen zijn borstkas. Godzijdank, zijn hart klopte nog. Voorzichtig schoof ik mijn armen onder zijn breekbare lichaam en tilde hem op. Gelukkig kon ik ergens tussen de bomen door de zee zien, en ik rende er naartoe. Ik was zo gestrest en in paniek dat ik niet eens meer de tijd had om te huilen. Tijdens het rennen bedacht ik al vast een smoes voor wat er gebeurd was, iets wat geen wolven inhield. Keyon kon niet meer slapen en ging een (hele vroege) ochtendwandeling maken. Hij lette niet goed op en kwam in zo'n berenval terecht. Daarna kwamen er een paar jagers aan die op de donkere gedaante schoten, omdat ze dachten dat het een hert was of zo. En toen ze er achter kwamen dat het een jongen was sloegen ze op de vlucht. Dat zou nog allemaal het geloofwaardigste overkomen, en het week ook niet zo veel af van wat ik dacht het ware verhaal was. En ik had een gil gehoord en was er op af gegaan. 'Leiding!', brulde ik terwijl ik de deur open trapte. Met Keyon nog steeds in mijn armen rende ik de kamer van de leiding binnnen en riep: 'Noodgeval!' Iedereen schrok meteen wakker door mijn stemgeluid. 'Wat is er gebeurd?', vroeg iemand geschrokken. De jongeman die het dichte bij het lichtknopje lag knipte die aan en hapte geschrokken naar adem. 'Wat si er met hem gebeurd!?' Mijn lip trilde en ik moest mijn tranen binnenhouden. 'Kom mee, we gaan naar de huiskamer, daar kun en hem neerleggen en het uitleggen. Ik bel meteen de ambulance voor zijm voet. 'En zijn been!', riep ik, en ik kon mijn tranen niet meer inhouden. 'Hij is in zijn bovenbeen geschoten.' 'Wat?!', riepen een aantal mensnen geschrokken. 'Kom mee.', Crystal leidde mij met een hand op mijn schouder naar de 'huiskamer'. De huiskamer was een plek met wat stoelen en een bank waar de leiders vaak zaten. Ik legde Keyon op de bank neer en ging voor de bank op de grond zitten. 'Wat is er gebeurd Yusaku? Probeer even rustig adem te halen en vertel het dan.', zei Crystal op een kalmerende stem. 'Hij...', snikte ik. 'Hij was net heel eventjes bij bewustzijn en had me verteld dat hij niet meer kon slapen en een vroege ochtendwandeling ging maken. Maar hij lette niet heel goed op en stapte in zo'n berenval, ik werd wakker door zijn gil. Er kwam een stel jagers aan en schoten op de donkere gedaante, niet wetend dat het een mens was. Ik denk dat ze op de vlucht zijn geslagen toen ze er achter gekomen waren waar op ze geschoten hadden.' 'Yusaku?', hoorde ik weer zwak. Ik keek met eenr ik naar de bank en Keyon had zijn ogen open gedaan. 'Ben ik in het kamphuis?', vroeg hij. Ik knikte met een trillende lip. Keyon kreunde pijnlijk. 'Mijn been... mijn voet.', kreunde hij. 'Het komt allemaal goed, ik heb de ambulance gebeld, ze zijn hier over tien minuten.', zei Eva sussend. Keyon probeerde omhoog te komen, maar ik stak mijn hand uit en hield hem tegen. Even later kwam de ambulance er aan en werd Keyon op een brancard gehesen. 'Yusaku, jij moet hier blijven.', zei iemand. Ik keek hem geschrokken aan. 'Nee, ik ga mee!' 'Yusaku, je moet bij het kamp blijven.', herhaalde hij. 'Ik kan Keyon niet alleen laten!' 'Hij is niet alleen, Eva gaat met hem mee.' 'Toch ga ik ook mee!' Na een lange discussie mocht ik toch mee rijden. Ik zat naast Keyon op een stoel en hield beschermend zijn hand vast. 'Het komt allemaal goed.', fluisterde ik steeds, meer tegen mezelf dan tegen hem.

Reacties (2)

  • DeNaamIsGideon

    ITS ALIVE

    3 jaar geleden
  • aarsvogel

    in een berenval stappen is behoorlijk pijnlijk, maar als ik eerlijk ben lijkt het me ook geen pretje om in de boerenvla te stappen, want dat is vies, glibberig en je zakt er in weg. Je had het dus net zo goed kunnen laten staan

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen