Hoi!
Dit stukje is eigenlijk gewoon een gedachtestroom, over een recentelijk bezoek aan Amsterdam en alles wat er toen door mijn hoofd ging, soort van. Mogelijk komen er meer stukjes over een soortgelijk thema, aangezien het de laatste tijd veel in mijn hoofd zit (maar misschien ook niet, wie weet). Hope you like it (:

Soms ben ik geneigd om veel tijd met mezelf door te brengen. Het is niet dat ik geen behoefte heb aan menselijk contact, maar het is soms gewoon zoveel makkelijker, snap je? Anders moet je maar net iemand zien te vinden die op dat moment hetzelfde wil als jij. Ik heb op een gegeven moment besloten dat 'ik heb niemand om mee te gaan' geen reden zou moeten zijn om mezelf tegen te houden om dingen te doen en ik heb ontdekt dat het soms gewoon veel fijner is op die manier. Dus zo besloot ik om laatst in mijn eentje naar Amsterdam te gaan om te gaan winkelen.

Ondanks dat ik de mode niet echt volg, ik geen make-up draag en ik het soort meisje ben dat meestal het liefst gewoon in een simpele spijkerbroek en een t-shirt rondloopt, vind ik kleding heel leuk. Soms vind ik het leukste nog wel om gewoon een beetje naar kleding te kijken, op internet of in etalages, om in mijn eigen kledingkast nieuwe combinaties uit te proberen of soms om winkels binnen te lopen en wat dingen te passen zonder per se iets te kopen. Het leuke aan naar Amsterdam gaan vind ik dat ze daar winkels hebben die je op andere plekken in Nederland niet vind.
Verder heb ik echter niet zo veel met Amsterdam. Soms rol ik met mijn ogen als ik toeristen (die verder niks van Nederland hebben gezien) hoor zeggen dat Amsterdam hun favoriete stad is. Oké, het kan best mooi zijn, en ik denk dat ik er vroeger misschien ook wel wat meer van onder de indruk was van de stad, maar tegenwoordig vind ik Amsterdam vaak te groot, te druk en te toeristisch. Geef mij dan maar liever een stad als Utrecht, die wat kleiner en gezelliger is.
Toch besloot ik het erop te wagen een bezoekje aan de hoofdstad te brengen, zoals ik dat maar een paar keer per jaar doe (hoewel de laatste keer nog kortgeleden was, toen ik met een vriendin naar een concert ging op de dag dat Ajax een belangrijke wedstrijd speelde in Stockholm. Dat was nog eens een avontuur (niet echt voor herhaling vatbaar). Er werd op gegeven moment zelfs gewaarschuwd dat mensen de binnenstad niet meer in moesten proberen te komen, omdat die 'vol' was), aangezien ik vakantie heb en nu nog kan genieten van mijn gratis studenten-ov.

Aangezien het mooi weer was en zomer, was het nogal druk in de stad. De Dam, het Damrak en de Kalverstraat waren gevuld met mensen. Na een paar te drukke winkels binnen te zijn gelopen, was ik het wel weer een beetje zat, dus besloot ik op zoek te gaan naar een ontsnapping, waarvoor ik gelukkig al iets op het oog had.
Waterstones werd mijn oase. Boekwinkels zijn over redelijk rustig en stil, dus dat was precies wat ik nodig had. Ik was er nog nooit echt binnen geweest, geloof ik, dus wist ik tot op dat moment ook niet dat de Waterstones in Amsterdam wel vier verdiepingen had, vier verdiepingen waar ik even rustig kon rondscharrelen en door boeken kon bladeren. Zeker op de vierde verdieping, de zolder van de boekenwinkel, waar onder andere de kunstboeken te vinden waren, voelde het alsof ik echt even aan het drukke Amsterdam ontsnapt was.
Boekwinkels hebben altijd al iets inspirerends voor mij gehad. Ik denk dat het vroeger, toen ik ervan droomde om schrijver van beroep te worden, vooral zo was dat ik niet kon wachten tot op een dag mijn naam ergens tussen die boeken zou staan, de gedachte van: dit moet ik ook kunnen, en aanwezigheid van alle verhalen die mij inspireerde om nieuwe te maken.

Die dag in Amsterdam deed me denken aan een keer dat ik eerder in Amsterdam was geweest, zo'n drie jaar geleden, waar ik destijds ook over geschreven heb in Ontdekkingstocht bij de Urban Outfitters: hoe Banksy inspiratie werd. Ik was zeventien, wat niet de beste tijd van mijn leven was, en ik had die dag rode Allstars gekocht en ik was naar een open dag van de UvA geweest, omdat ik destijds nog overwoog om in Amsterdam te gaan studeren, terwijl ik tegelijkertijd niet wist of ik überhaupt wel wilde studeren. Het was vlak voordat we met de vijfde klas naar Berlijn zouden gaan en als ik terugdenk aan die dag, lijkt het een zonnig moment in een zee van grijs. Het was nog voordat mijn paniekaanvallen begonnen en ik naar de spycholoog ging, maar ik zat toen al een tijdje ‘niet lekker in mijn vel’ zoals ik het destijds nog omschreef.

Ik heb het afgelopen jaar weleens momenten gehad dat ik me afvroeg of mijn zeventienjarige ik wel een persoonlijkheid had, dat ik me nauwelijks meer kon herinneren hoe ik dacht en hoe ik me gedroeg. Gelukkig heb ik in die tijd dingen geschreven die ik nu kan teruglezen en kan ik zien dat ik wel een persoonlijkheid had, zoals het moment op de bovenste verdieping van Waterstones, waarop ik terugdacht aan een paar jaar geleden, me deed herinneren. Mijn zeventienjarige ik was iemand die droomde van reizen en ontsnappen, en niets liever wilde dan creatief bezig zijn.

Dat bracht me uiteindelijk op de volgende vraag: was ik vroeger creatiever dan ik nu ben? Ik heb het gevoel dat ik destijds zoveel meer creatief bezig was, en toen vond ik het al te weinig. Natuurlijk scheelt het dat ik toen nog beeldende vorming had op school, maar voor mijn gevoel was ik ook meer bezig met tekenen en schilderen in mijn vrije tijd en ik schreef natuurlijk ook veel meer. Was ik creatiever? Ik was er in elk geval meer mee bezig. Dat ligt denk ik niet aan de hoeveelheid vrije tijd die ik had, want dat is niet meer dan nu, hoewel ik nu natuurlijk ook meer tijd moet vullen met volwassentaken, zoals koken, boodschappen doen en de was doen.
Misschien is het ook wel gewoon zo dat ik de tijd die ik toen aan tekenen en schrijven besteedde nu meer aan muziek besteed. Ik ben ook meer bezig met fotografie, dus ik heb in elk geval ook andere manieren om dat creatieve, dat ik altijd als deel van mijn persoonlijkheid heb beschouwd, te uiten. Ik lees tegenwoordig ook minder boeken in mijn vrije tijd, dus misschien heb ik tegenwoordig gewoon behoefte aan andere invullingen. Daarnaast heb ik schrijven bijvoorbeeld niet meer zo als uitlaatklep nodig als ik vroeger deed.
Toch zat het me dwars. Kan het niet echt zo zijn dat ik creatiever was destijds, dat ik meer ideeën had, dat het allemaal beter lukte en dat de manieren waarop ik veranderd ben in de afgelopen jaren niet allemaal even goed zijn geweest?
Misschien is het suf om me hier zorgen over te maken, maar op dat moment, hoewel de boekhandel me nog steeds inspireerde, had ik het gevoel dat ik vroeger geïnspireerder was en dat ook beter kon omzetten in dingen die ik gemaakt had. Soms zou ik gewoon willen dat ik nog steeds zulke creatieve dromen had, dat ik nog steeds schrijver wilde worden, of ‘maakt niet uit, zolang het maar creatief is’.

Soms zou ik even willen dat ik weer zestien of zeventien kon zijn, maar dan met alles wat ik nu weet als twintigjarige, en met de manier waarop ik nu in mijn schoenen sta. Misschien om mezelf eraan te herinneren dat ik het helemaal niet leuk vond om zestien of zeventien te zijn, of juist dat het allemaal niet zo erg was als ik me herinner. Ik weet nu dat de dingen die me bezighielden als tiener, alles waar ik me destijds zoveel zorgen over maakte, nu, een paar jaar later, eigenlijk niks meer uitmaakt. Ik wist destijds dat dat iets was wat mensen zeiden en wat ik mezelf ook voor moest houden, maar ik wist nog niet hoe waar het was.
Misschien wil ook wel weer weten hoe het voelde, om alleen maar te dromen van creatief doen en te verlangen naar ontsnappen. Soms vraag ik me af hoe het allemaal was gegaan als ik alternatieve keuzes had gemaakt.

Ik moest mezelf er na dat moment even aan herinneren dat het prima met me gaat en dat ik eigenlijk waarschijnlijk niet anders zou willen, dat ik niet per se weer wil zijn zoals vroeger.
Misschien is het slechts een soort creatieve frustratie. Ik heb elk jaar een nieuwe hobby en misschien zorgt dat er gewoon voor dat mijn oude hobby’s op de achtergrond raken, terwijl ik eigenlijk ook wel weer wat meer tijd aan mijn oude hobby’s zou willen besteden, om te herontdekken waarom ik die zo leuk vond. Wat ik voor nu kan doen is deze zomer in elk geval proberen wat meer te schrijven en wat meer te tekenen – misschien dat dat helpt om de rusteloosheid, die nog altijd in mij wakkert, wat meer te temmen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen