Ik had die nacht maar drie uur geslapen, en daarom was ik doodop de volgende dag. Om kwart voor tien kwamen Yusaku en Eva naar mijn zaal en we aten samen een schamel ontbijt. Yusaku en ik probeerden zo veel mogelijk te praten voordat we opgehaald en weg genomen werden. Maar die gedachte gaf toch een bedrukte, ongemakkelijke sfeer tussen ons. Ook Eva leek somber dat het allemaal voorbij zou zijn. Ik vond het ook vervelend haar waarschijnlijk nooit meer terug te kunnen zien, ze was samen met Crystal mijn favoriete leider geweest. Ze was altijd aardig en vrolijk en was een goede helper. Ik voelde tranen opkomen toen er een verpleegster binnen kwam die zei dat er bezoek was die ons kwamen halen en dat ik alvast moest proberen recht op te gaan zitten. Ik knipperde gauw mijn tranen weg en slikte de grote brok in mijn keel weg. Toen ik met mijn benen over de rand van mijn bed zat kwamen Yusaku's vader en mijn pleegmoeder binnen. Er was een fractie van een seconde waarin Yusaku's ogen die van mij ontmoetten, maar ik keek gauw weg met ogen vol verdriet. Het was alsof mijn keel was dicht geslagen en ademen werd nog lastiger. Gauw nam ik een slok water, en dat hielp een beetje. 'Ach Keyon.', hoorde ik mijn pleegmoeder zuchten. 'Je hebt ons allemaal behoorlijk aan het schrikken gemaakt.' Ik knikte alleen maar trillerig. Ik durfde Yusaku niet aan te kijken, want damn, ik wou hem zoenen. Ik wou gewoon even zijn liefde kunnen voelen, ik wou zekerheid dat ik niet meer alleen hoefde te zijn, dat hij er voor me zou zijn. 'Keyon?' Trillend keek ik op naar hem. 'Ik ga.' Met een trillende lip knikte ik. 'Ach Key.', zei hij met een glimlach. Hij ging weer op het bed zitten en sloeg zijn armen stevig om me heen. 'Het komt allemaal goed, we zien elkaar snel weer terug, echt.' Uiteindelijk moest hij zichzelf bijna los rukken omdat ik niet in staat was geweest hem los te laten. Daarna gaf hij me twee keer een zoen op elke wang en keek me heel eventjes twijfelend aan. Hij boog zich voorover, ik zag zijn gezicht dichterbij komen, en toen.... gaf hij me een kus op mijn neus. Ik voelde een pijnlijke steek van verdriet en teleurstelling. Hij grinnikte en gaf me een vriendelijke stoot tegen mijn schouder. 'Dag kleintje, tot gauw.' Ik moest mijn blik van zijn aantrekkelijke lichaam die weg liep los scheuren toen mijn pleegmoeder dreggen me sprak: 'Je hebt dus vrienden gemaakt?' 'Eh, ja.', zei ik verdoofd. Ik zag haar gezicht een beetje vertrekken. 'Jullie gedragen je toch niet altijd zo gay? Jeetje, je wilt toch niet dat mensen gaan denken dat je zo'n vieze homo bent?' 'Eh nee.', zei ik gauw. Ik was niet in staat iets te zeggen op de weg naar de auto. Ik was gelukkig al gewend aan op krukken lopen, daar had ik dus geen moeite mee. Mijn pleegmoeder sprak vrolijk over hun vakantie en dat ze hoopte dat ik het naar mijn zin had gehad, maar ik ving er nog minder dan vijf procent van op. 'Keyon ik vroeg of je het leuk hebt gehad?', zei ze met stemverheffing. 'Ja.', zei ik somber. 'Nou je klinkt niet zo.' 'Hm.' 'Is dat ongeluk met je been gebeurd toen je een wolf was?' 'Ja.' Mijn stem klonk monotoon en zwak. 'Geef je krukken maar hier, en ga zitten.' Ik schoof mezelf de auto in en klikte mijn gordel vast. Maar bij de rotonde kon ik het niet meer aan, en een traan liep langs mijn wang. 'Doet je voet zeer?', vroeg mijn moeder met haar ogen nog steeds op de weg gericht. Ha, alsof het haar ook maar iets boeide! 'Nee.' Ik begon zachtjes te snikken met schokkende schouders. 'Wat dan? Je been?' 'Niks.' 'Waarom huil je dan?' 'Gewoon jammer dat het kamp voorbij is.' 'Jeetje, jank je daarom? Ik dacht nog wel dat jij zo'n stoere man was.' Natuurlijk begreep ze het niet. Wie zou wel begrijpen hoe veel Yusaku voor me betekende? We waren allebei jongens, dus kon ik niet van hem houden en konden we niet close zijn omdat dat anders gay was! En wat is daar verdomme mis mee?! 'Jeetje, kun je iets stiller huilen? Ik probeer op de weg te letten!' Ik hield het nu al niet meer vol, hoe moest ik dan de aankomende weken doorbrengen? 'Ja snapt het niet.' 'Nee natuurlijk niet! Jezus, die pubers altijd! Je wilt gewoon niet begrepen worden, verzwelgen in zelfmedelijden. "Nee niemand begrijpt me", Veronica is ten minste niet zo, weet je.' Ja natuurlijk, natuurlijk was haar eigen kind beter! Alsof dat kind nooit zeikte! Mijn pleegmoeder zuchtte en vroeg toen op een zogenaamd nieuwsgierige en lieve toon: 'Waren er nog leuke meisjes op het kamp?' 'Nee.' We reden op een wat rustigere weg en nu kon ze me aankeken. Er stond een niet-begrijpende, een beetje verwarde glimlach op haar gezicht. 'Jij bent niet echt zo van de meiden he? De meeste jongens van jou leeftijd zien ze overal.' 'Er zitten gewoon geen leuke tussen, oké?' Het was geen leugen. 'Wat vind je dan wel leuk?' Jongens 'Weet ik veel.' Gelukkig besloot ze niet verder te praten en het was stil totdat we thuis waren.

Reacties (3)

  • aarsvogel

    MWOEHAHAHAHA ALLES IS GAY

    3 jaar geleden
  • katl1

    SNEL VERDER PLEASE

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Oh Jezus die pleegmoeder is naar.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen