Foto bij Beestje 13

"Welkom, welkom...", zei de stem weer en een verblindend wit licht vulde de binnenplaats. Ik kneep mijn ogen dicht en ik hoorde Emma schreeuwen. Ik opende mijn ogen terug en zag dat ik was omsingeld door mensen in witte jassen. Een paar van hen hadden Emma vast en hielden een mes tegen haar oogkas aan. "Laat me even snel iets duidelijk maken Tom: één verkeerde beweging en Emma is haar oog kwijt, om te beginnen...", zei de stem weer en ik draaide me om.

Een man van rond de 50 à 60 stond wat meer naar voor dan de rest van de professors. Ook hij droeg een witte jas, net als de rest. "Welkom terug thuis Tom", zei hij met een glimlach en ik gromde. "Wie bent u?", vroeg ik en de man fronste. "Ik ben je maker, Tom. Ik ben jouw professor", zei hij rustig, alsof hij een psycholoog was. "U. U hebt mij dit aangedaan", siste ik woedend en ik verwijdde mijn vleugels wat, wat mij normaalgezien dreigender maakte. "Ach jongen, ik was zo teleurgesteld dat je weg ging. Dit hier is je familie Tom. Hier wordt je aanvaard voor wie je bent, want dit is wie je altijd al was. We hebben het enkel tot uiting gebracht. Je hoort hier thuis", zei hij op een geruststellende toon en ik was verward. Ik had het gevoel dat ik hem kon vertrouwen, maar mijn hersenen zeiden dat dit een valstrik was.

"Tom, luister niet naar hem!" riep Emma naar me en ik schudde met mijn hoofd. Wat was ik aan het denken? Ze bedreigden Emma! Maar hij klonk zo vertrouwd... "Kijk naar wie je bent nu Tom. Je bent een fantastische kerel geworden, wie nu veel meer kan dan met dat vorige mensenlichaam. Je bent volgroeit. Je bent klaar", zei de professor weer en ik had zin om naar hem toe te lopen, om aan zijn zijde te staan. Mijn ontsnapping leek nu zo stom, ik hoorde hier thuis! Dit was waar ik mijn echte familie had! "Nee, Tom, alsjeblieft", hoorde ik Emma vaag smeken op de achtergrond, maar ik gromde enkel naar haar en wandelde naar de professor toe. "U hebt gelijk meneer, dit is mijn familie. Dit is mijn thuis."

"Goed zo Tom, fijn dat je weer bij je positieven bent. Nu goed, wat was jullie plan?" vroeg de professor zoet en ik antwoordde eerlijk: "We zouden hier alles saboteren en dan terug vluchten. Mijn vader staat hier niet ver vandaan te wachten met zijn auto tot wij terug komen." Ik hoorde gesnik en zag Emma huilen. "Emma, we horen hier thuis. Dit is onze familie!" zei ik verward, waarom zag ze dit niet? "Overal waar we komen, zal iedereen ons haten Emma, ze begrijpen ons niet. Deze mensen wel", vulde ik nog aan, maar Emma schreeuwde: "Je bent gek! Ik zal dit nooit als mijn familie zien! Je bent een verrader!" Ik liep naar haar toe en sloeg haar. "Jij bent hier de enige verrader", siste ik en ging terug naast de professor staan. Die legde zijn hand op mijn schouder en zei: "Welkom terug jongen."

"Breng haar weg en ga die vader halen!" beval mijn professor en de professoren gingen allemaal één voor één weg. "Kom Tom, ik breng je wel terug naar je kamer", zei mijn professor en ik volgde hem. Nu was er wel opnieuw leven in het gebouw en overal liepen professoren, sommigen ook met jongeren. Ik werd naar één van de vele deuren geleid die op deze gang waren en ik ging naar binnen. Daar lag een matras op de grond en in de hoek stond een emmer voor als i naar het toilet moest. Ik glimlachte, hier hoorde ik thuis. "Zoals ik al zo vaak zei: welkom thuis jongen", zei mijn professor en hij ging weg. De deur ging dicht en ik hoorde de deur op slot draaien. Ik ging met een brede glimlach op bed liggen. Ik was thuis.

Reacties (2)

  • DeNaamIsGideon

    Een subliem vootbeeld van een zeldzame kwaliteitsplottwist.

    2 jaar geleden
  • Shibui

    Oh nee:(

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen