Alvast heel erg bedankt voor het lezen! :')

Het tijdelijke verlies van Yusaku had me erg slecht gedaan. Ik at bijna niet meer, en ik zat erger in de put dan ooit. Ik had nog twee weken vakantie voordat de school weer begon, maar ik kon er niet van genieten. Ik was er gewoon niet meer met mijn hoofd bij. Ik zat aan de eettafel te eten met het gezin, en toen mijn pleegmoeder even naar de wc was, en mijn pleegvader zijn krant voor zijn neus had stootte ik met mijn elleboog tegen die van Veronica. 'Hier.', fluisterde ik, en ik schoof meer dan de helft van mijn aardappels op haar bord. Ze keek me blij en een beetje verrast aan. 'Thanks!', fluisterde ze.
'Eet je dat niet meer op, Keyon?', vroeg mijn pleegmoeder toen ik levenloos in mijn aardappels zat te prikken. 'Ik heb geen honger.' 'Jeetje, en je bent al zo mager, heb je anorexia of zo?' 'Ik heb gewoon geen honger oké?' Mijn pleegvader liet zijn krant zakken en zei: 'Sinds dat je terug bent van dat kamp heb je nog bijna niks gegeten, is er wat gebeurd daar?' 'Het is toch gewoon menselijk om eventjes geen trek te hebben, of is dat nou zo erg?' Moeder zuchtte. 'Keyon, dit is niet 'eventjes geen trek', dat weet je zelf ook. Er is iets met je sinds dat je terug bent, wil je er over praten?' Veronica volgde het gesprek boeiend alsof het een interessante film was. 'En je bent de laatste tijd ook al zo depressief.' 'Ik mis mijn vriend van het kamp gewoon, mag dat?' 'Dat snappen we maar-' 'Nou dan!', zei ik boos. Jemig, waar bemoeiden deze mensen zich toch allemaal mee? 'Keyon!', zei mijn pleegmoeder streng. 'Zo'n toon wil ik niet dat je tegen je vader aanslaat!' 'Ach vlieg op.', zei ik kwaad, en stond op. Honger had ik toch niet, dus waarom zat ik hier nog? In mijn kamer gooide ik mijn krukken op de grond en liet ik mezelf languit op het bed vallen, maar daarna stond ik weer op en klapte mijn laptop open. Dat deed ik zowat elk uur, maar ik had nog steeds geen mailtje van Yusaku. Ik was nu al vier dagen thuis, en ik had nog steeds geen bericht terug. Hoe lang moest de reparatie wel niet duren? Een paar dagen, weken, maanden? Hoe dan ook, ik hoopte dat het niet té lang duurde.

Het was 1 week na het kamp, en er was een kermis in de stad. Ik lag op mijn bed toen mijn pleegvader op de deur klopte. 'Binnen.' 'Hey, zin om mee te gaan naar de kermis?' Eigenlijk niet, maar wat had ik anders te doen? 'Oké.', zuchtte ik. Hij gaf me een vriendschappelijke klap op mijn rug. 'Gezellig.' Ik wrong er een glimlach uit, maar die was alles behalve van harte.

'Keyon?' Mijn pleegmoeder knipte met haar vingers voor mijn wazige ogen. Ik schrok op. 'Eh ja?', vroeg ik snel. 'Ik vroeg of je een suikerspin wilt.' 'Nee.' 'Dacht ik al...', mompelde ze een beetje geïrriteerd. Jeetje, wat kon ik daar nou aan doen?

Yusaku

Zuchtend zat ik op bed met mijn camera in mijn handen. De computer was nog steeds niet gemaakt, maar ik miste Keyon zo. Zuchtend keek ik naar de foto's die we samen gemaakt hadden. Ik had Eva nog stiekem gevraagd om foto's te maken toen we in het restaurant hadden opgetreden. Er gleed een traan over mijn wang bij het zien van de foto die we gemaakt hadden toen ik Keyon op mij rug terug van het strand tilde toen hij net zijn enkel had bezeerd. Geschrokken veegde ii de traan weg en skipte naar de volegenee foto. Fuck, deze was nog erger, een foto waarop ik Keyon een kus op zijn wang gaf. Jeetje, ik zou er alles voor doen om hem hier te hebben zodat ik dat nog een keertje kon doen. Ik legde mijn camera weg en pakte mijn mobieltje. Als ik dat verdomme ding had meegenomen zat ik waarschijnlijk nu al met Keyon te chatten en had ik me niet zo leeg gevoeld. 'Yusaku, eten!', riep mijn vader.
'Hee Robin, eet je mee?', vroeg ik blij verast bij het zien van mijn zus beneden aan de keukentafel. Ze knikte. 'Ja, leek me gezellig.' Ik schoof aan naast mijn broertjes en stak een stuk biefstuk in mijn mond. 'Oh ja,', zei Robin, en ik kon het enthousiasme in haar stem horen. 'Jullie kennnen Trevor toch nog wel?' 'Toch een vriend van je?' Ze knikte. 'Ja wij hebben.', zei ze droog. 'Cool!', zei ik met een grijns. Trevor was een coole gast, hij was al een keertje eerder komen eten en ik had het erg goed met hem kunnen vinden. Al sinds hij zijn haar voor haar had geverfd hand ik al wel vermoeden dat dat niet zomaar was. 'Leuk.', zei mijn vader. 'Is hij een goede partner?', vroeg hij. Robin knikte heftig. 'Zeker, zeker. Hij is heel aardig en zorgzaam, en ook erg goed in bed.' Mijn vader verslikte zich. 'Jezus Rob, moet je nou echt meteen met jan en alleman in bed duiken?' 'Pardon?', zei Robin verontwaardigd. 'Ja ik bedoel dat je niet meteen weer naar bed moet gaan met mensen. En Yu, niet zo lachen.' 'Sorry hoor pa, maar ik ben pas vorige week ontmaagd en dat was door Trevor, en ik weet niet waar jij dat 'mensen' en 'meteen' vandaan haalt hoor.' Mijn vader leek een beetje in de war. 'Je hebt een half jaar met Lauren gehad, zeg nou niet dat je nog geen seks met haar hebt gehad?' 'Ieuwww!', riep Daan meteen bij het horen van het woord 'seks'. 'Houd je kop.', zuchtte ik. 'Ik was zestien pa, en Lauren was achttien.' 'So What? Ik en je moeder schelen vijf jaar.' 'Ja maar ik bedoel dat we nog jong waren en niet alles overhaast wouden doen.' 'Nou, het is nietdateen van jullie zwanger kon worden of zo.' 'Pa! Er zitten hier ook kleine kinderen in de kamer, kun je even over iets anders praten?' 'En Collin dan, heb je daar ook niks mee gedaan dan?' 'Pa! Houd je kop, denk aan de kinderen! Yusaku, doe gauw je onschuldige oortjes dicht!' 'Jezus Rob, ik ben zeventien. Denk even aan de drieling.' Maar die zaten druk zelf in een discussie over hopjesvla en hoorden ons niet eens. 'Nee joh, Yusaku is toch al lang naar bed geweest met zijn vriendje, Keyon.' 'Pardon?!', riep ik geschrokken uit, en mijn wangen kleurden vuurrood. 'Heb je een vriendje Yu?', vroeg Robin geïnteresseerd. 'Nee!' Sjees, eerst Femmie en nu mijn bloedeige familie. 'Sjees, houd Keyon hier please buiten! We hadden het net nog zo leuk over Robin.' 'Je bent knalrood, dat betekend dat we gelijk hebben.', zei Robin ket een duivelse grijns. 'Bek dicht!' 'Nou nou, er zijn nog steeds kleine kinderen bij.', zei mijn vader zogenaamd doodonschuldig. 'Jullie zijn echt onuitstaanbaar!', zei ik geïrriteerd, en ik stond op om naar boven te gaan. 'Toe nou broertje! Sorry, we zullen die vriend van jou er buiten laten, oké?' 'Nou Yusaku heeft hem 'er niet buiten gelaten'.', grinnikte mijn vader. Robin sloeg haar hand voor haar mond en begon hysterisch te giechelen. 'Pa!', riep ik boos. 'Sorry.' hikte hij. 'Als jij zegt dat er niks tussen jullie is geloven wij het.' 'Mooi zo.'

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen