Foto bij 4. Killed

Jurgen werd de volgende ochtend niet gewekt door de morgenzon die op zijn gezicht scheen, maar door geklop op de eikenhouten deur. "Binnen!" riep hij, maar hij had zich de moeite hoeven te besparen, want Amund had de deur al geopend en stond zelfs al naast Jurgens bed.
      "Er is onrust aan het ontstaan in het land," was wat Amund, zakelijk als altijd, zei. Jurgens hart leek even een slag over te slaan. Onrust? Waren Valdors medestanders nu al sterk genoeg om terug te slaan?
      "Ik dacht dat Valdors medestanders voorlopig hun wonden nog aan het likken waren," antwoordde hij, hiermee de informatie die hij eerder van Amund gekregen had ondermijnend. Hij had misschien niet op Amund moeten vertrouwen. Het was nu wel duidelijk dat die niet klopte en daar zou het land voor gaan boeten.
      Terwijl hij nadacht wie hij als Amunds vervanger kon gaan aanstellen en hoe hij zijn oude bondgenoot het beste kon vertellen dat hij ontslagen was, veranderde Amund de hele situatie met een paar simpele woorden. "Het zijn Valdors medestanders niet."
      Hoe was dit mogelijk? Na alles wat hij had gedaan voor zijn volk, na alle offers die hij gemaakt had? Hij had zijn beste jaren besteed aan het bevrijden van het volk van een tiran. Hij was degene die uiteindelijk Valdor verslagen had. Dat waren zij niet. Hij!
      "Waarom?" eiste hij. Dit moest een fout zijn.
      "Ze vinden de belastingen te hoog. Ze zijn hoger dan het was bij Valdor, en dat zorgt voor onvrede." De mensen waren ondankbaar. Dachten ze nou echt dat Jurgen deze belastingen voor zijn plezier had? Het was niet alsof hij in rijkdom leefde terwijl zij honger leden! Iedere cent werd gebruikt om de mensen te helpen. Alles wat hij deed, was in hun belang. Hij cijferde zichzelf weg en dit was de dank die hij kreeg. Koning zijn was ook geen pretje, maar iemand moest de taak op zich nemen. Wat was een koning immers, behalve een man die gevangen is door zijn verantwoordelijkheden?
      "Geef ze een boodschap. Laat ze weten dat we dat gedrag niet tolereren. We doen zo hard ons best om ze te helpen."
      "Is dat verstandig?" Amund leek behoorlijk bezorgd. Hoewel hij tijdens de oorlog altijd al veel rimpels had gehad door het fronsen, leken ze nu nog dieper te zijn geworden. Jurgen had niet het idee dat Amund de laatste tijd veel gelachen had. Hij zag er voornamelijk uit als een oude, kribbige man die zich te veel zorgen maakte. "De mensen hebben al zoveel geleden de afgelopen jaren en de pijn is niet zomaar verdwenen. Een man kan maar een bepaalde hoeveelheid leed verdragen voor hij terug moet slaan en als er iets is waar we momenteel niet op zitten te wachten, dan is het een nieuwe oorlog."
      Jurgen dacht heel even na over dit antwoord. Opnieuw sprak Amund hem tegen en ondermijnde hij Jurgens gezag. Hij bedoelde het goed, maar tact was nooit Amunds sterke punt geweest, zoals nu wel weer te merken was. Jurgen kon zich er niet eens toe zetten om Amund het overduidelijke antwoord te geven.

      Drie dagen later was het gesprek met Amund alweer bijna vergeten. Na twee arrestaties waren de mensen stil geworden. Ze leken zich ook te realiseren dat Jurgen alleen maar goede bedoelingen had en dat ze even moesten doorvechten. Het zou uiteindelijk beter worden. Daar was Jurgen van overtuigd. Daar zou hij voor vechten.
      Hij was daarom ook niet bang voor de mensen die hij tijdens zijn nieuwe tocht naar het volk zou tegenkomen. Opnieuw zou hij naar een boerendorp gaan om te laten zien dat hij om zijn mensen gaf. Hij zou weer met ze praten en ze vertellen dat alles goed zou komen. De mensen zouden weer juichen en hij zou voor heel even zijn zorgen weer vergeten. Hij zou hun held weer zijn en zich ook zo mogen voelen. Niemand had hem kunnen vertellen dat de waarheid anders zou zijn.
      De mensen juichten niet toen hij op zijn paard voorbij kwam gereden en er werden geen bloemen op zijn pad gegooid. Er hingen wel vlaggen, maar zelfs die leken ondanks de harde wind stil te hangen. De mensen stonden wel naar hem te kijken, maar niet met tranen van vreugde. Ze stootten elkaar aan, mompelden wat en keken schuldbewust naar de grond als Jurgen hun blikken probeerde te vangen. In plaats van uitgelatenheid en blijdschap hing er angst in de lucht.
      Het was een rare gewaarwording en ook een die Jurgen niet snapte. Wat was er gebeurd? De mensen waren toch tevreden met hem? Hij had ze gered van hun vijand en deed alles voor ze. Hij bedoelde elke actie goed. Waarom kreeg hij dan niet meer dank?
      Terwijl hij door de straten reed, werd het niet beter. De mensen leken zich eerder nog verder terug te trekken en mentaal de afstand nog verder te vergroten. Jurgen was geen onderdeel meer van het volk, leken ze te willen zeggen. Hij was iemand om bang voor te zijn.
      Er was veel veranderd sinds zijn kroning. Dat wist hij ook wel. Toch was dat niet van belang. Hij was de koning die een eind zou maken aan hun lijden. Dat was de enige reden dat er iets veranderd was. Het was het begin van een nieuw tijdperk, waarin iedereen gelukkig zou zijn. Dat was zijn streven. Het was geen reden om bang voor hem te zijn, zeker niet omdat hij die angst eerder had gezien. Hij had er toentertijd tegen gevochten zodat er geen tiran als Valdor op de troon zou blijven. Het was nu tijd voor een capabele koning die niet gevreesd hoefde te worden. Het was nu tijd voor hem.
      Niks had hem kunnen voorbereiden op de jonge man die eenzaam stond te kijken naar de stoet, net zoals hijzelf vele jaren geleden gedaan had. Toen hij zijn mond opende, gebruikte hij zelfs dezelfde woorden.
      "Pluk de Roos!"





Reacties (1)

  • Lisen

    OMG!! Dit had ik echt niet aan zien komen. Wel mooi geschreven! Ik was echt zoo blij toen ik zag dat je een nieuw hoofdstuk had geschreven.:)

    3 jaar geleden
    • Necessity

      Bedankt voor je reactie!
      Het was ook een beetje de bedoeling dat mensen het einde niet zouden verwacht haha. Dat is dus goed gelukt in elk geval. Ik had wel een vraagje erover, want als schrijver is het soms lastig inschatten: als je achteraf terugdenkt, is het dan wel een logisch einde? Oftewel: is mijn opbouw naar het einde nog redelijk, of komt het echt compleet uit het niets?
      Je mag ook gerust zeggen dat het echt nergens op heeft geslagen hoor :') daar kan ik alleen maar beter van worden ^^

      3 jaar geleden
    • Azriel

      Dit is eerlijkgezegd wel een onverwacht einde, aangezien het best wel open is. Ik heb het gevoel dat er nog veel meer kan gebeuren...

      3 jaar geleden
    • Lisen

      Oké als ik eerlijk ben is dit inderdaad een best wel onverwacht einde. Maar ik heb het vorige hoofdstuk en dit hoofdstuk nog een keer gelezen en dan valt het meeste wel op z'n plaats. + ik heb je covers nog eens goed bekeken en ik vind het echt heel leuk wat je daarmee gedaan hebt.
      De "gewone" cover, zonder woorden.
      De cover van het eerste hoofdstuk, de woorden heel vaag.
      De cover van het tweede hoofdstuk, de woorden iets duidelijker.
      De cover van het derde hoofdstuk, de woorden duidelijker.
      De cover van dit hoofdstuk, de woorden helemaal goed te zien.
      Every villain is a HERO inside his own head echt geweldig!! 😂

      3 jaar geleden
    • Necessity

      Oeps, ietwat late reactie. Bedankt voor jullie feedback, daar kan ik echt iets mee!

      En yayy, iemand heeft de covers ontdekt ^^ ik was er zelf erg blij mee, dus ook met het feit dat anderen het ook hebben gezien:D

      3 jaar geleden
    • aarsvogel

      Late reactie, ik lees je verhaal nu oas namelijk. Maar ik dacht dat feedback altijd handig was, dus Why not?
      Het einde is in ieder geval niet helemaal hoe je het in zou schatten, maar persoonlijk had ik het al wel een beetje verwacht. Het lijkt nu alleen een beetje of Valdor met het zelfde probleem zat, en eigenlijk ook een van de ‘goeden’ was, en ik neem aan at dat niet helemaal de bedoeling was?

      In ieder geval; ik vind je story echt heerlijk(H)

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen