Foto bij O22 • Bullied

Autumn Castle

Ik onderdruk een zucht terwijl ik naar de klok kijk. Nog vijftien minuten en dan is het eindelijk pauze. Ik zou mijn gedachten eigenlijk bij de les moeten houden omdat we hier volgende week een test over hebben, maar het lukt me niet. Ik moet steeds denken aan Evan, Aiden en mijn moeder.
Ik mis mijn moeder echt ontzettend. Ik wilde dat ze er was zodat ik kon praten met haar over mijn gevoelens voor Aiden en zodat ze me raad kon geven over Evan. Misschien zou zij weten wat ik in deze situatie zou moeten doen. Misschien zou zij kunnen achterhalen wat Evan’s motieven waren om me te helpen.
Maar ze is er niet meer. Ze is er niet meer en ze zal ook nooit meer terugkomen. Ik voel dat tranen zich in mijn ogen verzamelen en richt mijn ogen gauw op mijn boek voordat iemand het ziet. Dadelijk ziet de leerkracht het en dan gaat hij er een opmerking over maken. Dan gaat alle aandacht weer naar mij en hebben mijn klasgenoten weer een extra reden om me uit te schelden.
Ik bijt op mijn onderlip. Ik wilde dat ze eens in mijn hoofd konden kijken of dezelfde pijn konden voelen die ik voel. Ik wilde dat ze een poging deden om het te begrijpen en me met rust zouden laten of me zouden troosten. Maar de enige door wie ik op dit moment getroost zou willen worden, is boos op me.
Nee, ik lieg. Het is niet alleen Aiden door wie ik getroost wil worden. Ik zou ook dolgraag een keertje mijn armen om mijn vader sluiten en mijn hoofd tegen zijn borst drukken zodat ik bij hem kon uithuilen. Maar alles voelt nu anders tussen ons nu dat hij me geslagen heeft en praktisch gezien geen aandacht meer aan me besteedt.
Het is net alsof mams dood een grote kloof tussen ons veroorzaakt heeft en het onmogelijk is om me daar overheen te zetten. Ik haat dat ik me zo voel en ik wilde dat het anders was, maar het is niet anders. En ik haat het.
Misschien verandert het nog in de toekomst, maar ik heb daar eigenlijk weinig hoop in. Het lijkt er immers niet op alsof pap er ooit overheen zal geraken. En ik denk dat ik dat zelf ook niet ga kunnen.
De bel gaat opeens en iedereen pakt snel zijn spullen in terwijl ik het rustig aan doe. Ik heb immers toch niemand die me opwacht buiten dit lokaal, dus ik kan het net zo goed rustig aan doen.
Ik zie vanuit mijn ooghoeken dat de leerkracht me nadert en zet me al schrap. Waarschijnlijk heeft elke leerkracht nu wel gehoord dat ik uitgevlogen ben tijdens de les en dat ik het mikpunt ben geworden van het getreiter van mijn klasgenoten. Ik heb geen zin in nog een preek en ook niet in medelijden.
“Autumn, heb je even?”
Ik frons met mijn wenkbrauwen. Het gebeurt niet vaak dat een leerling met de voornaam wordt aangesproken, maar de leerkracht van geschiedenis lijkt daar vrij weinig problemen mee te hebben. Ik draai me naar hem om en kijk hem vragend aan.
“Ik wilde gewoon even zeggen dat als het niet gaat om een test te maken dat je die gerust een week of twee mag verzetten. Ik heb gehoord wat er is gebeurd met je moeder. Gecondoleerd daarmee.”
Ik geef een knikje en probeer zo nonchalant mogelijk verder mijn tas in te pakken, maar het feit dat iemand zich zorgen over me maakt en dat dit een leerkracht is, laat me geëmotioneerder voelen dan ik eigenlijk wil.
“Gaat het voor de rest? Gaat het thuis allemaal goed?”
“Het gaat prima,” zeg ik schor. “En voor de rest gaat het ook prima. Mijn klasgenoten ondersteunen me goed.”
Ik zie aan zijn gezicht dat hij me niet gelooft, maar voordat hij vragen kan stellen, gooi ik mijn rugzak met een resoluut gebaar over mijn schouder.
“Als u me nu zou willen excuseren,” zeg ik afwachtend.
“Natuurlijk,” zegt hij en hij geeft een knikje waarna hij zich omdraait en weer terug naar voren loopt.
Ik doe moeite om niet in huilen uit te barsten als ik het lokaal verlaat. Door mijn haast om weg te geraken van het lokaal heb ik niet in de gaten dat iemand voor me is komen staan en knal ik tegen die persoon op.
Ik mompel een excuus en wil langs diegene lopen, maar opeens wordt mijn pols vastgepakt en kan ik niet anders dan stil blijven staan. Ik voel mijn hart een slag overslaan als ik zie dat het Aiden is. Zijn haren zien er rommelig uit en het lijkt net alsof hij vannacht slecht geslapen heeft.
“Autumn.”
Mijn naam blijft even tussen ons tweeën hangen en ik kan er niks aan doen dat ik tranen in mijn ogen opkomen. Het liefste wil ik mijn armen om hem heen slaan en hem knuffelen, maar hij is boos op me en gaat me waarschijnlijk alleen maar van zich wegduwen als ik het probeer.
Dan word ik opeens naar hem toegetrokken en slaat hij zijn armen om me heen. Ik sla de mijne ook automatisch om hem heen en druk mijn hoofd tegen zijn borstkas. Ik kan er niets aan doen dat er tranen vanuit mijn ooghoeken ontsnappen en dat ik me krampachtig aan hem vasthoud.
“Sorry,” fluistert hij. “Sorry, sorry, sorry. Ik had niet zo kwaad op je mogen worden. Ik had niet zo overdreven moeten reageren, niet nu je het zo moeilijk hebt en je mijn steun juist het hardste nodig hebt.”
“En ik had niet op je computer mogen kijken,” snik ik. “Het spijt me echt ontzettend. Nu heb ik eindelijk iemand die om me geeft en dan duw ik hem van me af.”
“Je duwt me niet van je af, Autumn.” Zijn stem klinkt streng en hij duwt me wat naar achteren zodat hij me aan kan kijken. “Ik zal er altijd voor je zijn, oké? Sure, ik kan wel eens boos op je worden, maar je van me afduwen? Nee, dat ga ik echt niet doen, dus wees daar maar niet bang voor.”
“Ik dacht dat ik het bij je had verpest,” fluister ik terwijl er een traan over mijn wang naar beneden rolt.
“Verkeerd gedacht dan,” zegt hij terwijl hij de traan wegveegt met zijn vinger.
Ik zie dat hij me twijfelend aankijkt, maar dan buigt hij zich opeens voorover en drukt een kus op mijn mond. Ik verstijf, maar mijn verstijfde houding ontspant zich een beetje als ik hem aankijk.
“Sorry voor dat,” mompelt hij. “Is er voor de rest nog iets gebeurd?”
Ik besluit om het voor nu te laten en het er later misschien nog eens over te hebben. Ik weet nog steeds niet helemaal wat ik voor Aiden voel, maar het feit dat het me al aan het huilen brengt als hij boos op me is en me zo heftig laat reageren als hij me weer terug aanspreekt, wil toch wel zeggen dat ik hem leuk vind. Ik wil het alleen nog even zo tussen ons laten, gewoon om zeker te zijn.
“Daarstraks deden in de kleedkamer wat meisjes vervelend,” zeg ik zuchtend.
“Wanneer? Vlak voor we gingen gymmen?” vroeg hij.
Ik knik.
“Fuck. Het spijt me dat ik er niet voor je was, Autumn. Heb je van je afgebeten?”
Ik vertel hem hoe dat ik naar buiten rende en Evan tegenkwam. En dan zie ik een emotie in zijn ogen die ik niet meteen kan plaatsen. Ik kan aan zijn bewegende kaken zien dat hij ze op elkaar geklemd heeft en vraag me af of Aiden soms ook door Evan is gepest geweest. Ik kan het me eerlijk gezegd bijna niet voorstellen.
“Je moet uit zijn buurt blijven, Autumn,” zegt hij plotseling. “Ik ken Evan en ik weet hoe hij in de buurt is bij meisjes. Hij is een echte playboy. Eerst pest hij je en vervolgens probeert hij je op zijn manier te verleiden.”
Ik kijk hem aan met een vreemde blik. Het leek namelijk niet echt alsof Evan me probeerde te versieren. Ik weet niet wat hij wel probeerde te doen, maar versieren in elk geval al niet.
“Het is echt waar,” houdt Aiden vol. “Ik heb hem eerder gemeen zien doen tegen meisjes om ze daarna een soort van te helpen als het hem uitkwam. En daarna probeerde hij ze te verleiden, puur om ze bij hem in bed te krijgen. En zodra dat gebeurd was, moest hij opeens niets meer van ze hebben. Ik haat dat soort kerels.”
Ik weet niet zeker wat ik ervan moet geloven, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat Aiden over zoiets tegen me zou liegen en dus geef ik een knikje. Dit houdt dus in dat ik in het vervolg uit Evan’s buurt moet blijven.
“Ik denk niet dat ik op hem verliefd zou kunnen worden,” zeg ik eerlijk tegen Aiden.
Aiden kijkt me heel even aan, maar glimlacht dan naar me en slaat een arm om mijn schouder. En hoewel het onwennig aanvoelt, kan ik niet zeggen dat ik er bezwaar tegen heb. Ik vraag me af wat mam van hem zou vinden als ze nog hier zou zijn. En opeens weet ik vrij zeker dat ze hem fantastisch zou vinden.

Reacties (2)

  • Luckey

    ja maar wie zegt dat aiden niet zo doet op dot moment
    Gelukkig kan zr wel weer op hem rekenen.
    Doe docent is ook lekker op tijd er mee zeg!
    Hij kon wel eerder met als het niet gaat
    Snel verder!!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Bedankt voor je geweldige reactie!

      3 jaar geleden
  • Girlicious

    HEHE
    EINDELIJK
    Je hebt lang op je laten wachten Aiden maar damn
    Je bent er weer
    Zo moeilijk was het niet toch?
    En awh, die leraar wilde haar helpen. Zo zonde dat ze de hulp afwees.
    Ik zou juist alle hulp aannemen die ik kan krijgen
    En hmm.. is Evan echt zo erg of is Aiden jaloers of zelf iets van plan?
    Momenteel zet ik vraagtekens bij iedereen behalve bij Autumn haha
    Ik vertrouw echt niemand
    Maar gelukkig zijn ze weer oke en hopelijk gaat nu alles beter
    Maar ik ken je inmiddels een beetje. Dat kan ook zo weer omslaan vrees ik

    En damnn jij was vroeg wakker haha. Ik ben net een half uur weer ontwaakt uit de dood. Ik heb echt een hekel aan maandagen. Maar dit stukje was een goed begin van de dag
    Meer stumjes zoals deze graag!

    Kudo!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Hahaha. Ik moest werken om zeven uur, vandaar:PEn lalalala ik ga lekker niks zeggen. Er gaat nog veel gebeuren....:DBedankt voor je reactie en kudo!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen