Foto bij Heers 3

"Tom? Gaat het?" vroeg mijn professor argwanend en ik schudde mijn hoofd. Wat was er toch aan de hand met mij? Je moest naar de professor luisteren, idioot! Nee, je moet je vrienden helpen hier weg te komen en zelf ook ontsnappen! Ach kom op sukkel, je hoort hier niet thuis! Maar je vrienden accepteren je wel... Zo ging het aan toe in mijn hoofd. Toen ik weer even een helder moment had, zag ik dat ze mijn vrienden wouden aanvallen. Meteen sprong ik voor ze en gromde naar de rest. Ze vielen mij aan, maar ik wist ze succesvol af te slaan. "Hou hem in bedwang! Hij is bij bewustzijn!" riep mijn professor en ik vocht als een echte draak.

Toen ik eventjes omkeek, zag ik mijn vrienden in de verte weglopen. Luke wou terugkeren, maar ik gebaarde dat hij weg moest wezen. Opeens lukte het één van de andere jongeren om mij vast te pakken en ik werd op de grond gedwongen. Iemand had zich op mijn staart gezet en twee andere jongeren zaten op mijn vleugels. Een vierde persoon hield mijn hoofd op de grond en mijn armen zaten vast onder mijn vleugels. "Tom... Tom... Tom...", hoorde ik mijn professor zeggen en ik gromde. "Waarom net nu? Kwam het door je vrienden?" vroeg hij nu en ik weigerde te antwoorden. Opeens voelde ik een stevige klap tegen mijn hoofd en ik verloor het bewustzijn.

"Opstaan luierik", hoorde ik vaag en ik opende mijn ogen. Ik sloot ze meteen weer toen ik het felle licht zag en ik kreunde. "Kom op Tom, of je gaat er aan", hoorde ik weer dezelfde mechanische stem zeggen en nu opende ik mijn ogen wel volledig. Ik lag in een witte kamer en aan de overkant van de kamer stond een kooi. Ik keek met grote ogen naar degene die er in stond.

De deur van de kooi ging open, maar Emma bleef als een robot staan. Ik voelde een soort spanning in mijn binnenste opbouwen en het bleef stil. Toen zei opeens de stem: "Emma, val aan." Meteen kwam ze in beweging en ze kwam op mij af. "Emma...", zei ik, maar opeens voelde ik een klap tegen mijn wang. Meteen daarna volgde een stoot in mijn edele delen en een klap tegen mijn achterhoofd. Ik kreunde en week terug. Dit was niet de Emma die ik kende. "Wat hebben jullie met haar gedaan?" schreeuwde ik door de ruimte en ik ontweek een slag van Emma. "Voor jou een vraag, voor ons een weet...", zei de stem raadselachtig en ik gromde gefrustreerd. "Daar ben ik echt wat mee hoor!" schreeuwde ik terug en ontweek terug Emma. Opeens liet ze me struikelen en pinde me vast op de grond. Ik wou niet tegen haar vechten, maar nu ze haar vingers, wat in kleine klauwen waren veranderd, te dicht bij mijn ogen bracht, had ik geen keus. Ik duwde haar ruw van me af en gaf haar een flinke kaakslag. Ze week echter nauwelijks terug en zo vochten we.

Ik was moe. We vochten al naar mijn gevoel uren en ik had zin om op te geven. Maar ik wilde mijn ogen niet kwijt, waar ze om de één of andere reden telkens op mikte. Dus daarom vocht ik door. Gelukkig was Emma ook moe aan het worden en trok ons gevecht eigenlijk op niets. Elkaar soms een klap of een schot geven, dat was het zo wat. "Emma, ga terug naar je kooi", zei de stem en Emma gehoorzaamde onmiddellijk. Wat was dat toch? Het leek wel... Opeens snapte ik het. Ze had operatie heersbeestje ondergaan...

Ik zakte neer op de grond en de enige deur in de kamer ging open. Twee andere jongeren kwamen binnen en grepen mij vast. Ik had de kracht niet meer om me te verzetten en ze namen me mee de kamer uit, recht naar mijn kleine zielige kamer. Daar werd ik neergegooid en de deur ging op slot. Ik zuchtte en sloot meteen mijn ogen. Hoe moest ik Emma bevrijden? En waar was mijn vader? En mijn vrienden? Waren ze allemaal veilig? Niet lang na mijn gepieker was ik vertrokken.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen