Foto bij O24 • Bullied

Autumn Castle

Het is weekend. Normaal gezien zou ik blij zijn, maar nu ben ik alleen maar zenuwachtig voor het afspraakje met Victoria. En even speelt het in mijn gedachten om gewoon niet op te komen dagen, maar dan besef ik me dat ze waarschijnlijk wel serieus meent dat ze weet waar ik woon en dat ik pap, hoe gemeen hij ook tegen me doet, dat niet wil aandoen.
Ik probeer aan mijn avondje met Aiden te denken en dat lukt ook. Ik glimlach als ik terugdenk aan de avond dat we pizza hadden gezeten en ik, dicht tegen hem aanliggend, half wegdromend naar een film had zitten kijken. Uiteindelijk heeft hij me tegen een uur of elf teruggebracht, maar pap lag natuurlijk allang in bed.
De weekenden zijn altijd het moeilijkste omdat we elkaar ’s morgens ook zien. En het is vooral niet aangenaam voor mij om in het weekend beneden te komen en weer een paar alcoholflessen op te moeten ruimen. Ook nu liggen die weer her en der verspreid en onderdruk ik een zucht terwijl ik ze op ruim.
Victoria heeft gisteren een bericht gestuurd om te zeggen dat ze om twaalf uur in het park zou zijn. Het is nu tien uur, dus ik heb nog twee uur eer dat ik daar moet zijn. Ik loop de trap op en besluit om een snelle douche te nemen. Ik laat mijn haar gewoon zo drogen en doe enkel een kleine beetje mascara op mijn wimpers en een klein zwart lijntje onder mijn ogen waarna ik mezelf omkleed.
Het is redelijk wam vandaag, dus kies ik voor een grijze short met daarop een zwart topje. Ik trek sneakers aan en ga vervolgens naar buiten. Ik heb eigenlijk zin om langs Aiden te gaan, maar waarschijnlijk ligt hij nog in bed en ik wil niet onuitgenodigd langs zijn huis passeren.
Alsof hij mijn gedachten kan lezen, komt er opeens een sms’je binnen en zie ik dat hij het is. Ik glimlach terwijl ik het sms’je open.

Goodmorning beautiful! Ik ga je zo meteen bellen, dus houd je telefoon in je hand als je wilt.

Ik grinnik lichtelijk. Zelfs via sms weet hij redelijk commanderend over te komen en zorgt hij ervoor dat je naar hem luistert. Maar ik weet dat hij het niet gemeen bedoelt en dat hij ’s morgens te slaperig is om kusjes te sturen, dus ik voel me niet beledigd.
Zoals aangegeven gaat mijn telefoon niet veel later en ik neem hem snel op.
“Weet je dat je ’s morgens echt bot kan zijn als je naar me sms’t?” lach ik.
“Sorry, beautiful. Ik zal de volgende keer honderd kusjes achter mijn bericht zetten, goed?”
“Al beter,” zeg ik plagend.
“Maar ik wilde je eigenlijk bellen om iets te vragen,” zei hij. “Je zei dat je namelijk nog eens een keertje samen met me langs het graf van je moeder wilde gaan en ik sta hier net in de bloemenwinkel. Wat voor bloemen vond ze mooi?”
Ik bijt op mijn onderlip terwijl ik mijn best doe om niet te huilen.
“Rozen,” breng ik uiteindelijk uit. “Ze hield van rozen.”
“Dan kom ik je dadelijk oppikken en dan kunnen we direct doorrijden naar het kerkhof. Vind je dat goed?” vraagt hij voorzichtig.
“Je bent geweldig,” zeg ik terwijl mijn stem breekt.
“Niet huilen, schat. Ik heb je gezegd dat we hier samen doorheen gaan en dat ik je zal blijven steunen. Maar dan ga ik ophangen nu. Tot straks, babe. Ik hou van je.”
“Ik ook van jou!”
Ik veeg de tranen weg die langs mijn wangen naar beneden lopen. Ik ben echt zo blij dat ik Aiden ontmoet heb! En ik ben blij dat hij zich aan zijn belofte houdt en echt een keertje mee met me wil gaan naar het graf. Het is de eerste keer sinds haar dood dat ik weer terug naar het kerkhof ga en het is altijd fijner als je dan met iemand samen bent die je kan steunen.
Het duurt niet lang eer dat Aiden bij me staat en hij heeft echt een prachtige bos rode rozen meegenomen. Ik druk een zachte kus op zijn wang en geef hem een knuffel.
“Ze zou je echt fantastisch hebben gevonden, weet je dat?” vraag ik.
Aiden glimlacht naar me en slaat zijn arm om me heen terwijl hij de bos rozen in mijn handen duwt. Ik pak ze maar al te graag over en ga in de passagiersstoel zitten.
We rijden rustig naar het kerkhof en nadat Aiden zijn auto netjes heeft geparkeerd, stappen we uit en lopen richting het kerkhof. Ik slik als ik de graven zie passeren en draai mijn hoofd naar Aiden. Aiden kijkt me terug aan en glimlach waarna hij een kneepje in mijn hand geeft.
We komen uiteindelijk bij het graf van mijn moeder aan en ik leg de bos rode rozen neer op haar graf terwijl ik voel dat de tranen langs mijn wangen glijden. Aiden slaat zijn arm om mijn schouders en ik leun met de zijkant van mijn hoofd tegen zijn schouder.
“Hoi mam,” fluister ik zachtjes. “Dit is Aiden, mijn vriendje. Ja, ik weet het, het is echt ongelooflijk dat ik een vriendje heb, hè? Maar hij is geweldig, dus je hoeft je geen zorgen te maken dat er niet goed voor me gezorgd wordt.”
Ik slik.
“Ik hou echt ontzettend veel van je, mam. Ik wilde dat je terug kon komen. Ik wilde dat…”
Mijn stem slaat over en ik moet moeite doen om niet heel hard te gaan huilen. Ik voel dat Aiden me een kneepje in mijn schouder geeft en dat hij een zachte kus op mijn hoofd drukt. Het geeft me kracht om verder te praten.
“In elk geval houden pap en ik heel veel van je. We gaan je nooit vergeten, nooit. En ik ga je graf elke week bezoeken zodat ik elke week bloemen bij je kan leggen. Ik denk dat pap ook nog wel eens langs zal komen.”
Ik voel dat het tijd is om te gaan, maar het lukt me niet om afscheid te nemen. Het liefste was ik op mijn knieën gezakt en had ik mijn hoofd op haar graf gelegd zodat ik het gevoel had dat ik meer bij haar kon zijn, hoe gek dat dan ook klinkt. Ik mis haar echt zo erg.
“Ik hou van je, mam,” fluister ik en ik veeg mijn tranen weg.
Ik geef een knikje naar Aiden en deze draait zich om. Hij loopt alvast terug naar de auto terwijl ik naar het graf van mijn moeder kijk. Ik haal diep adem, draai me om en loop achter Aiden aan naar de auto toe.
“Kun je me bij het park afzetten?” vraag ik. “Ik wil even… alleen zijn.”
Ik vind het lastig om tegen hem te liegen, maar ik wil hem hier niet in betrekken. Bovendien was Victoria vrij duidelijk toen ze aangaf dat ik het tegen niemand mocht zeggen. Ik houd in mijn achterhoofd dat mijn vader dan met nog meer shit opgezadeld wordt als ik Aiden er nu bij betrek en dat weerhoudt me ervan om iets tegen hem te zeggen.
Aiden heeft gelukkig geen bezwaar en geeft enkel een kneepje in mijn knie. Hij rijdt me vervolgens naar het park en zet me daar af.
“Bel je me als je weer thuis bent?” vraagt hij.
“Natuurlijk,” zeg ik glimlachend.
Aiden zet twee vingers onder mijn kin en buigt zich dan voorover om een kus op mijn lippen te drukken.
“Bedankt dat je die bloemen hebt gekocht en dat je met me mee wilde gaan naar het kerkhof. Dat betekent echt enorm veel voor me, Aiden.”
Aiden glimlacht naar me, geeft een klein kneepje in mijn wang en buigt dan weer naar achteren.
“Alles voor jou,” zegt hij vervolgens.
Ik druk snel nog een kus op zijn wang voordat ik de auto verlaat en zwaai naar hem waarna ik door het park loop. We hebben bij de bankjes afgesproken waar die jongens me eerder lastiggevallen hebben en dat maakt het voor mij nog lastiger om naar hier te komen. Er hangen zo veel vervelende herinneringen vast aan dit park.
Als ik de bankjes nader, zie ik geen Victoria zitten. Ik zie zelfs helemaal geen meisje zitten, maar een jongen. En als hij zijn hoofd naar me draait, schrik ik me rot als ik zie wie dat het is.

Reacties (3)

  • AmeranthaGaia

    Evan of Lucas. Of haar vader, misschien is het haar vader. Het zou mij niet verbazen dat die haar in de gaten heeft gehouden.

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Interessante gok...;)Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden
  • Luckey

    Evan of Lucas!!! Kan noet anders!!
    Of 1 van die andere pestkoppen!!!
    Het kan niet anders!
    En...
    IK WIST HET GODVERDOMME!!
    DAT AFSPRAAKJE WAS NIET TE VERTROUWEN!!
    aiden terug komen en der mee sleuren!!
    Anders sleur ik haar daar weg
    Kan je personage niet 1 dag leuk hebben!!
    Zonder ellende!!
    Mamamia !!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      HAHA. Nope, dat gaat niet 😂 Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden
  • Girlicious

    Zie je wel
    IK WIST HET WEL
    "Victoria.." yeah right
    Wedden dat het Lucas of Evan is
    Ik voel het gewoon
    Ah kom op eh, niet op zo'n dag als dit
    Ze is verdorie net langs haar moeder geweest en heeft een shit humeur
    Beter komen er geen problemen. Al zal dat vast wel weer aangezien de loser en de bange poeperd die er zit zowel liegt als bedreigt
    En blijkbaar het lef niet heeft om uit eigen naam te spreken. Erg zwak...
    Wie het ook is, ik mag je niet

    #rant over!

    (NIET.LEUK..(cat))

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Hahaha. Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen