Foto bij Chapter 50.2 ||

Anne Ramsey



Bleh, nu Perrie de show stal, vond ik er niks meer aan. Ik wist dat ik haar gewoon moest negeren, maar dat lukte dus niet. Ging ze nu echt het feestje van mijn zus hijacken? Ik zat er niet echt op te wachten. Ik tikte Alexis aan en wees naar de trap.
'How about we have a look upstairs?' stelde ik voor.
'Should we really be snooping around there?' vroeg hij zich af aangezien het feestje zich alleen beneden afspeelde.
'Oh c'mon, she's my sister. Besides it's quiet there,' grijnsde ik en trok even aan de hals van zijn T-shirt.
Alexis haalde al grijnzend zijn schouders op. 'Well, in that case...'
We liepen de trap op en onbeschaamd en nieuwsgierig ging ik de kamers binnen om een kijkje te nemen. Ik was haar zus dus kon het heus geen kwaad.
'I think that's the master bedroom,' zei ik toen ik de grootste slaapkamer binnenwandelde.
'And judging from the mess here, I think they already tested the bed,' grinnikte Alexis erachter.
Ik grinnikte ook waarna we een van de logeerkamers bekeken. Ik keek even door het raam dat uitkeek over de tuin en wanneer ik me omdraaide sprong Alexis net languit op het bed.
'It's a good bed. I could definitely sleep here,' zei hij tevreden.
Ik schoot in de lach en zette toen mijn handen in mijn zij. 'And when's that? When you act like a fool again and I kick you out of the house?'
'Let's hope that'll never happen!' Hij ging weer rechtop zitten en greep mijn arm vast waardoor ik naast hem op het bed viel. Hij rolde naar me toe en krulde zijn arm om mijn hele middel. Hij keek me met die puppy-oogjes aan die ik niet kon weerstaan waardoor ik mezelf meteen gewonnen gaf toen hij me begon te kussen.


Theo Walcott


Anne had me gezegd dat Nadieh naar buiten was gestormd dus ging ik meteen achter haar aan. Wat kon er in godsnaam gebeurd zijn? Hadden ze ruzie gemaakt ofzo? Of had het te maken met eerder?
Nadieh leek zich te schamen toen ik haar met opgetrokken knieën tegen het muurtje van de buren zag zitten. Ze keek snel de andere kant op en veegde snel haar tranen in de hoop dat ik het niet had gezien.
'Hey baby, what's going on?' vroeg ik zachtjes en hurkte naast haar neer. 'Did Anne say something that upset you?'
'No, it's not that...'
'Okay, did I maybe say something?' vroeg ik verder, maar ze schoot meteen uit.
'No, Theo, please... Can you stop being the perfect boyfriend for a minute?!'
Ik schrok ervan en wist even niet wat te zeggen, want ik begreep niet wat ze bedoelde. Ze merkte dat ik wat als spek en bonen naast d'r zat en zuchtte gefrustreerd.
'This is all too much for me, Theo,' begon ze uiteindelijk uit te leggen. 'Often I think by myself that it's just too good to be true. Me who's living in a big house with a guy who actually treats me well? It's so... it starts to feel suffocating.'
'Suffocating?' herhaalde ik het woord op een verraste toon. 'What do you mean? That we're moving too fast? You're getting cold feet about living together with me?'
Opnieuw ontsnapte er een gefrustreerde diepe zucht uit haar mond. 'It's hard to explain. I don't even understand it myself. Don't get me wrong, I want this, I really do but it's hard. Maybe I'm self-sabotaging myself? I don't know.'
Ik dacht er even over na en sloeg mijn arm om haar heen. 'Maybe it's all too overwhelming at the moment?'
'Maybe...'
Ik stond weer op en reikte mijn hand uit naar Nadieh om haar overeind te trekken. 'Shall we go back inside and let this rest for now?' stelde ik voor.
Nadieh toverde weer een glimlach op haar gezicht en knikte. 'Yeah, let's do that.'
Terug binnen leek niemand echt door te hebben dat Nadieh en ik een kwartiertje weg waren geweest, maar misschien kwam dat ook omdat Alex nu de radio bediende en iedereen opzweepte om te dansen. Perrie rende meteen enthousiast naar ons toe.
'What do you think? Alex and I decided to turn up the music and get everybody dancing!' riep ze en toen stiller: 'Are you feeling better?'
'Yeah, I'm fine, thanks Perrie. Have you seen my sister, though? I'd like to apologise for acting out.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen