Flashback

Stampvoetend word ik aan mijn hand mee getrokken door mijn moeder over een wandelpad bezaait met bladeren. Het is mijn negende verjaardag vandaag en ik had totaal geen zin om mee te gaan het bos in, maar het moest van mijn moeder. 'Mama ik wil naar huis,' zeg ik op een zeurende toon terwijl ik aan haar hand trek en mijn hakken in het zand zet. Ze staat stil en kijkt om. 'Nee, je moet je dagelijkse wandeling hebben. Familie komt vanavond.' Ze draait zich weer om en trekt me mee. Iedere dag lopen we een stukje in het bos. Ze zegt dat het goed is voor mij, maar ik denk dat ze het voor zichzelf doet en mij als reden gebruikt. 'Mama, ik ben jarig. Ik wil naar huis.' Ik laat haar hand los, maar ze loopt gewoon door alsof ik er niet ben. Zo snel als mijn benen me kunnen voortbewegen ren ik tussen de bomen door. Weg van mijn moeder. Het is mijn verjaardag en ik beslis wat ik wil doen. Het is mijn dag.
Na een paar meter rennen begin ik buitenadem te raken. Ik kijk om me heen en zie door de bomen heen de glinstering van water. Een meer. Ik loop ernaartoe, maar blijf achter een boom staan als ik iemand de oude hut uit zie lopen die vlak bij het meer staat. Het is een jongetje van mijn leeftijd. Hij sleept een witte vieze zak achter zich aan over de steiger heen. Hij legt de zak voor zich neer en trapt hem het water in. De zak zinkt meteen. De jongen blijft een minuutje kijken naar het water voordat hij zich omdraait. In het omdraaien kruizen onze blikken. Ik kijk naar de hut en zie daar een man staan. Hij heeft een mes in zijn hand. Een groot mes. Ook hij kijkt mijn kant op. Dan valt het me pas op, het spoor van bloed over het kiezelpad voor de hut. Ik begin te gillen, draai me om en begin te rennen. Weg van daar. Terug naar mama.
'Mama!' Ik gil zo hard als ik kan. Ik blijf rennen. 'Elisabeth? Elisabeth!' Ik zie mijn moeder naar me toe rennen. Als ze eenmaal voor me staat begin ik te huilen. Ze knuffelt me niet. 'Verdomme Elisabeth. Je mag nooit meer wegrennen. Begrepen?' Ze kijkt boos. Ik probeer uit te leggen wat er aan de hand is, maar ze onderbreekt me. 'We gaan naar huis. Jij hebt straf jongedame.'

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen