Foto bij O26 • Bullied

Autumn Castle

Het is weer terug school en ik heb vannacht echt vreselijk slecht geslapen. Ik heb een nachtmerrie over Lucas gehad waarbij Evan niet tussen ons kwam en Lucas gewoon kon doen met me wat hij wilde.
Ik wilde Aiden bellen nadat het was gebeurd, maar ik kon het niet. Maar ik weet dat hij vandaag iets aan me gaat zien en dat ik het wel moet zeggen. Ik hoop alleen dat hij niet boos op me wordt omdat ik het in eerste instantie gewoon heb laten gebeuren. Oké, ik heb me wel verweerd, maar door daarin te falen, heb ik het gevoel alsof ik hem gewoon heb laten doen.
Ik ben eerlijk gezegd ook wel benieuwd hoe Evan op me gaat reageren als hij me vandaag weer ziet. Hoe bot hij ook gedaan heeft verleden weekend, hij heeft me wel geholpen en Lucas op zijn plaats gezet.
Ik ben eens gaan nadenken over Evan’s motieven en vraag me af of het iets te maken heeft met het feit dat mijn moeder nog maar net overleden is en ik het daar heel moeilijk mee heb. Zou hij er rekening mee houden en daarom niet willen dat ik gepest word? Of zit er nog meer achter dan ik voor mogelijk houd?
Ik zucht zachtjes terwijl ik in een jurkje stap en deze naar boven trek. Ik doe de bandjes goed, schud mijn haar los en doe een klein beetje make-up op mijn gezicht. Tegenwoordig doe ik waterproof mascara op mijn wimpers omdat ik negen van de tien keer toch minstens één keer huil op een dag.
Pap zit beneden als ik beneden kom, maar hij besteedt geen aandacht aan me. Misschien is dat ook maar het beste, want ik heb eigenlijk toch geen zin om met hem te praten. Ik denk dat hij er toch niet in geïnteresseerd is dat ik gisteren zowat aangerand ben door een jongen van school. Als hij me net zo makkelijk kan slaan, vindt hij het vast niet erg als een andere jongen dat ook bij me doet.
Pap maakt oogcontact met me, maar voordat hij iets kan zeggen, heb ik mijn spullen al bij elkaar gepakt en ga ik de deur uit. Ik klem mijn kaken hard op elkaar om te voorkomen dat ik weer begin te huilen. Ik wilde dat ik eindelijk eens op kon houden met dat constante gejank, maar er lijkt maar geen einde aan te komen.
Het liefste was ik nu gewoon naar het kerkhof gegaan zodat ik bij het graf van mijn moeder kon gaan zitten en eindeloos tegen haar kon praten. Het zou me niet eens kunnen schelen dat er dan mensen voorbij zouden komen en me raar aan zouden kijken. Ik zou dichtbij mijn moeder zijn en dat zou het enige zijn dat telde.
Maar ik kan het niet. Ik kan het ten eerste niet omdat verplicht naar school moet en ten tweede omdat ik mezelf nog niet sterk genoeg voel om alleen naar het kerkhof te gaan. Dan heb ik niemand om vast te houden als het misgaat. Ik wilde dat ik samen met pap kon gaan, maar hij is daar ook totaal nog niet klaar voor.
Ik verbijt mijn tranen terwijl ik het schoolgebouw binnen loop. Ik glimlach zwakjes als ik Aiden zie en hij naar me toeloopt. Hij lijkt al direct mijn gevoelens te kunnen raden, want hij slaat een arm om mijn schouders heen en drukt een kus op mijn voorhoofd.
“Gaat het?” vraagt hij zachtjes.
Ik schud mijn hoofd en bijt op mijn onderlip.
“Ik moet je wat vertellen,” zeg ik zachtjes. “Iets wat gebeurd is dit weekend.”
Er verschijnt een diepe frons in zijn voorhoofd en hij geeft een snel knikje waarna hij me wegleidt van de anderen. Hij draait me voorzichtig naar zich toe en houdt zijn handen op mijn schouders terwijl hij me vragend aankijkt, de frons al wat wegzakkend in zijn voorhoofd.
“Lucas…”
Ik bijt op mijn onderlip en durf hem bijna niet aan te kijken, maar hij legt zijn vinger tegen mijn kin en duwt deze weer naar boven zodat ik hem wel aan moet kijken.
“Lucas? Lucas wat?”
“Ik kwam op Facebook een meisje tegen die net deed alsof ze je vriendin was. Ze wilde alleen met me afspreken zonder dat iemand daarbij zou zijn en bedreigde me door te zeggen dat mij en mijn vader wat zou aandoen als ik iemand mee zou nemen. Toen ik in het weekend naar de afgesproken plek ging, zat Lucas op een bankje.”
Ik zie dat Aiden’s blik verandert van vragend en verbaasd naar boos, alsof hij al weet wat er gaat komen. Hij geeft echter een kneepje in mijn schouders om aan te geven dat ik verder moet vertellen.
“Eerst begon hij me te treiteren en toen kwam Evan opeens tussenbeide en zei dat hij op moest rotten. Daarna pakte Lucas me opeens vast en begon me tegen mijn wil te zoenen en…”
Nu verschijnen er wel tranen in mijn ogen. Nog voordat mijn blik echter wazig wordt, zie ik de verwarring in de ogen van Aiden en vraag me af waar hij zo verward over is.
“De vuile klootzak,” sist hij vervolgens.
Hij laat me los en gaat plotseling langs me door.
“Hé!” hoor ik hem roepen. “Wie denk je wel niet dat je bent? Zomaar met die vieze poten van je af mijn meisje zitten! Vind je dat normaal of zo?”
Ik draai me met een ruk om en voordat ik kan bevatten wat er gebeurt, ligt Lucas opeens op de grond met Aiden bovenop zich. Zijn vuisten slaan genadeloos in op Lucas’ gezicht en ik zie dat Lucas’ neus begint te bloeden. Ik wil naar hun toegaan om Aiden te stoppen, maar opeens wordt Aiden’s lichaam met een ruk van die van Lucas getrokken.
Aiden valt op de grond en Evan’s vuist vliegt tegen Aiden’s kaak aan. Ik houd mijn handen voor mijn mond terwijl ik naar een geschrokken Aiden kijk die Evan met een ongelovige blik aankijkt. Ook Lucas lijkt verward te zijn en steunt op zijn ellebogen om te zien wat er voor hem gebeurt.
“Flikker op, Aiden. Ga ergens anders zitten zieken.”
Aiden wil uithalen naar Evan, maar dan komen de leerkrachten tussen hun en trekken Evan weg van Aiden. Ik zie dat bloed langs Lucas’ mond naar beneden druipt en kan al beginnende blauwe plekken zien, maar hij lijkt niet bezig te zijn met zijn verwondingen. Hij kijkt van Evan naar Aiden en lijkt nauwelijks te kunnen bevatten wat er gebeurt.
Ook Aiden kijkt verbaasd zijnde naar Evan. Alsof de jongens elkaar kennen en Evan helemaal niet zo tegen hem uit hoort te vliegen. Maar nee, dat kan helemaal niet, want Evan en Aiden hebben nog nooit bij elkaar gestaan en dus kunnen de jongens elkaar onmogelijk kennen.
Maar waarom heb ik dan het gevoel alsof ik iets heel belangrijks over het hoofd zie? Ik probeer het vervelende gevoel te negeren terwijl ik naar Aiden ga en een hand naar hem uitsteek. Aiden komt echter op eigen kracht overeind en ik leg een hand tegen zijn wang.
“Gaat het?” fluister ik.
Aiden’s verwarring maakt plaats voor een geruststellende blik en hij drukt een kus op mijn mond.
“Geen zorgen,” zegt hij terug. “Ga maar naar je les. Ik zie je straks.”
Ik zie dat Evan, Lucas en Aiden door de leerkrachten naar de directie gebracht worden en ik kijk nog één keer twijfelend over mijn schouder waarna ik me naar voren richt en naar mijn leslokaal begin te lopen.
Terwijl ik naar mijn leslokaal loop, moet ik steeds denken aan de verwarring die zichtbaar was in de ogen van Aiden toen hij zag dat Evan hem geslagen had. Alsof hij niet kon geloven dat de jongen zoiets kon doen.
En terwijl ik weer het onheilspellende gevoel heb dat ik iets over het hoofd zie wat ik niet over het hoofd zou mogen zien, ga ik mijn leslokaal binnen, pak mijn boeken en ga vervolgens met een vrij afwezige houding aan mijn bank zitten terwijl ik wacht totdat de les begint.

Ik ben weer terug! Bedankt voor het wachten xxx

Reacties (2)

  • Luckey

    Aiden reactie snap ik wel
    Heb om eerlijk te zijn geen medelijden met Lucas een keer !
    Als alleen dit maar goed afloopt

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Dat had Aiden niet moeten doen. Lucas verdiende het, maar slim is het niet.

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen