Foto bij O28 • Bullied

Autumn Castle

Ken je dat spreekwoord dat een ezel zich niet twee keer aan dezelfde steen stoot? Of was het meerdere keren? Nou ja, in elk geval is dat spreekwoord nu van toepassing op mij. Of eigenlijk juist helemaal niet, want ik heb zojuist precies dezelfde fout gemaakt als de vorige keer door me met Aiden’s zaken te bemoeien terwijl hij dat niet wil.
Ik schrik als Aiden de twee glazen met een klap op zijn bureau zet zodat de inhoud van beide glazen nog net niet over de rand kiepert. Ik durf zijn blik niet te ontmoeten, maar het is nu al helemaal laf als ik hem niet eens aan durf te kijken en dus richt ik mijn blik op hem.
En ik wenste dat ik dat niet gedaan had. Zijn blik kijkt me woedend aan, kil bijna. Zijn handen zijn tot vuisten gebald en even schiet het door mijn hoofd heen hoe hij zijn vuisten keer op keer contact liet maken met het gezicht van Lucas, hoe Lucas’ neus bloedde en de jongen zichzelf probeerde te verweren tegen de woedende slagen van Aiden.
Als Aiden besluit om me nu te gaan slaan, is er niets wat ik daar aan kan veranderen. Ik kan mezelf niet verweren en ik heb geen kans om weg te komen, want hij blokkeert mijn enige weg naar de nu toch wel aangenaam lijkende vrijheid. Ik weet dat ik niet bang voor hem mag zijn, maar toch ben ik het.
“Je gaat me toch niet vertellen dat je dit meent, hè? Je gaat me toch niet vertellen dat je zojuist weer hetzelfde hebt gedaan wat je de vorige keer ook deed en waar we ruzie over kregen? Je gaat me toch niet vertellen dat je weer hebt gedaan wat ik juist niet wil?”
Ik pak mijn ene hand nerveus vast met mijn andere en richt mijn blik naar beneden zodat ik niet naar zijn woeste blik kan kijken. Ik weet dat ik het niet zou moeten zijn, maar ik ben doodsbang. Ik ben doodsbang dat hij dadelijk echt de controle over zichzelf verliest en me gaat slaan net zoals mijn vader dat heeft gedaan.
Het enige verschil is dat mijn vader het bij één klap houdt. Ik denk dat als Aiden de controle over zichzelf verliest, hij het niet bij één klap zal houden. En weer zie ik hoe zijn vuisten ongenadig hard tegen het gezicht van Lucas vliegen.
Mijn hart schiet in mijn keel als ik de schoenen van Aiden in mijn blikveld zie verschijnen waardoor ik gedwongen ben om omhoog te kijken. Een gil verlaat mijn mond als ik zijn gebalde vuist langs de zijkant van zijn hoofd zie en ik knijp mijn ogen dit.
Het volgende moment zit Aiden naast me, houdt mijn hand vast en is me aan het sussen waardoor ik mezelf afvraag of dit wel allemaal echt gebeurt. Stond Aiden wel echt met zijn vuist voor me boven zijn hoofd gebogen om me te slaan? Of was dat een beeld wat ik zag omdat ik zo erg aan vanochtend moest denken?
“Stil maar, Autumn. Ik ga je geen pijn doen, echt niet,” fluistert hij terwijl hij over mijn rug wrijft. “Denk je nu echt dat ik je ga slaan? Denk je echt dat ik zo laag zou zijn? Ik ga je geen pijn doen, Autumn. Nooit van mijn leven.”
Ik draai mijn hoofd naar hem zodat ik hem kan aankijken en zie dat de woedende blik in zijn ogen plaats heeft gemaakt voor een bezorgde blik. En dan weet ik opeens heel zeker dat ik het me verbeeld heb en dat hij me niet wilde slaan. Misschien was hij wel over zijn achterhoofd aan het krabben omdat hij na moest denken over hoe hij zou reageren en heb ik dat compleet verkeerd opgevat.
“Ik snap alleen niet waarom je doet dit,” zegt hij gefrustreerd. “Ik ga met je mee naar het graf van je moeder en ik sla een jongen voor je in elkaar omdat hij met zijn poten aan je heeft gezeten. Ik nodig je hier uit zodat we samen film kunnen kijken en pizza kunnen eten en laat je bij me uithuilen als je het moeilijk hebt. Wat doe ik verkeerd? Wat geeft je het gevoel dat je me niet kunt vertrouwen?”
“Het spijt me, maar ik snap gewoon niet waarom je nog contact hebt met Lucas na wat er is gebeurd,” zeg ik snikkend. “Ik dacht dat je niets meer met hem te maken moest hebben en toen las ik ook nog eens de naam van het meisje als wie hij zich voor had gedaan toen we afspraken met elkaar.”
Aiden zucht.
“Het is gewoon een soort frustratie die ik niet kan onderdrukken, Autumn. Op school kon ik hem niet meer slaan en het bleef me zo erg bezighouden dat ik er over Facebook nog eens over wilde praten. Ik snap dat het je angst geeft dat ik met hem praat, maar je moet weten dat ik niet bevriend met hem ben en zeker niet goedkeur wat hij doet. We waren gewoon de ruzie van vanochtend aan het uitvechten.”
Hij pakt mijn hand vast en geeft er een kneepje in waarna hij zich naar voren buigt en een kus op mijn wang drukt.
“Ik kan er gewoon niet tegen dat die klootzak met zijn poten aan je heeft gezeten. Jij bent van mij en van niemand anders. En diegenen die dat niet snappen, hebben echt een groot probleem met me. Ik kan dat dan niet loslaten en ik wil gewoon tegen ze gezegd hebben dat ze je met rust moeten laten. Is dat zo erg? Dat ik voor je op wil komen?”
Ik schud snel mijn hoofd en leg mijn hand op zijn wang.
“Ik vond het gewoon zo vreemd daarstraks dat jullie alle twee zo verbaasd waren toen Evan zich kwam bemoeien met jullie gevecht. Ik dacht dat Evan misschien een oude vriend van je was of zo.”
Aiden grinnikt.
“Evan en ik zijn al vijanden zolang als wij bij elkaar op school zitten. Nee, ik was gewoon verbaasd dat hij opeens achter me stond en me van Lucas wist te trekken. Ik ken Evan niet en ik wil die eikel helemaal niet leren kennen. En ik wil dat hij voortaan uit jouw buurt blijft. Hij mag nog zo vertrouwend overkomen door zo voor je op te komen en Lucas van je weg te duwen, maar het is gewoon een eikel. Beloof je me dat je hem niet vertrouwt, wat hij ook doet?”
Ik geef hem snel een knikje. Hij glimlacht gerustgesteld naar me en drukt een kus op mijn lippen.
“Ben je niet meer boos op me?” vraag ik kleintjes aan hem.
“Ik vind het nog steeds niet tof dat je je met mijn gesprekken bemoeit achter mijn rug om en me kennelijk nog niet helemaal vertrouwt, maar ik vergeef het je. Hoewel ik wel graag heb in de toekomst dat je het gewoon aan me vraagt als er iets is. Jij zou het ook niet leuk vinden als ik door jouw berichten zou kijken achter je rug om, wel dan?”
Ik schud snel mijn hoofd en voel me stom omdat ik mezelf weer niet heb kunnen inhouden. Waar verdien ik hem eigenlijk aan? Ik laat mijn hoofd zakken en voel dat tranen zich in mijn ogen verzamelen.
“Sorry,” zeg ik zacht. “Eigenlijk verdien ik je helemaal niet.”
“Houd op met die onzin, Autumn,” zegt Aiden hard. “Je verdient me wel. Je bent zelfs het beste dat me overkomen is de afgelopen dagen en ik wil dat het gewoon goed is tussen ons. Er moet vanaf nu gewoon wederzijds vertrouwen zijn en we gaan vanaf nu met elkaar praten als er iets is dat ons dwarszit, oké?”
Ik geef een snel knikje en hij tilt mijn hoofd weer op door zijn hand over mijn kin te laten leunen. Daarna lacht hij lief naar me en drukt zijn lippen op de mijne. Ik sla mijn armen om zijn nek heen en laat me gewillig door hem zoenen terwijl hij zijn handen naar mijn middel brengt en me opeens begint te kietelen.
Al lachend val ik op mijn zij en komt hij boven me hangen terwijl hij me blijft kietelen. De rest van de middag spenderen we door dicht tegen elkaar aan te liggen en over onze interesses te praten en voel ik eindelijk weer een soort van rust over me heen komen, alsof alles voor één middag helemaal in orde is.

Reacties (1)

  • Luckey

    Eindelijk ben je een beetje lief voor ze!!
    Dag mag ook wel ren keer

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Nou zeg jij doet alsof ik altijd slecht voor ze ben:P(wat waar is, maar shhtt)

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen