De avond vordert en langzamerhand gaat iedereen naar zijn bed voor een goeie nachtrust voor de lesdagen echt weer gaan beginnen. Ik had allang hier weg willen zijn. Ik wilde mee met Mia die als eerste van ons groepje richting haar bed ging. Ik wilde mee met Gregory en Vincent die daarna gingen. Ik wilde zó graag met Blaise mee toen hij ging. Maar ik kon het niet. Ik kon niet weg. Luke hield me hier. Mijn automatisme bij hem had zijn aan knop weer gevonden en ik wachtte tot Luke zou vertellen dat we naar bed gingen. Ik schreeuwde en vervloekte mijzelf van binnen, maar de pijn hield me stevig op mijn plek.
Pansy en Draco waren samen met Luke en mij, en wat andere zevende jaars, de enige in de common room. Pansy had zich ondertussen compleet bij Draco neer genesteld, met veel afkeurende en snauwerige opmerkingen van Draco, maar hij had zich nu verdiept in een boek en leek het maar gewoon te accepteren. Drie jaar terug had ik de hele gebeurtenis met veel plezier bekeken, had ik gelachen en gemene opmerkingen naar de twee toegeslingerd, maar tijden waren nu anders. Nu keek ik naar de gebeurtenis en wenste ik dat beide nooit een liefde zouden gaan kennen die meer pijn deed dan een mens eigenlijk aan kan.
‘Je bent niet over mij heen.’
Het zachte gefluister laat mijn spieren samentrekken. Mijn ogen schieten naar Draco en Pansy, maar die lijken niet door te hebben hoe de angst door mijn lichaam trekt en zich verspreid als een virus.
‘Je wacht totdat je een bevel van mij krijgt, niet Jay? Net zoals vroeger. Er is niks veranderd, je bent gewoon nog van mij.’ Hij fluistert het allemaal dicht bij mijn oor, het geluid buiten houdend voor de rest, het alleen hoorbaar maken voor mij. Zijn warme adem tegen mijn oor veroorzaakt rillingen, maar vooral zijn woorden zorgen voor de terugval. Ik ben inderdaad nog van hem.
‘Slaap lekker lieverd, je mag naar je bed nu.’ Luke knijpt in mijn arm en staat vervolgens op. Hij zegt de andere gedag en verdwijnt dan, waarmee hij mijn hoop meeneemt.
Ik tril als een rietje, en ik voel me ook een rietje. Een zuchtje wind en ik knap. De mentale vermoeidheid, de angst, en de pijn van de afgelopen jaren trekt weer door mijn lichaam en ik weet dat ik uit deze kamer moet. Ik sta op zonder gedag te zeggen en verlaat de common room.
De duisternis van de kerkers is welkom en voelt als vertrouwd. Ik snel door wat gangen en houd halt op een plek die me ver genoeg van de common room lijkt. Ik laat me tegen de muur op de grond zakken en verstop mijn gezicht in mijn handen. Ik ben niet sterk genoeg om uit zijn grip te komen. Ik, een Slytherin, ben in de complete controle van iemand anders.

Reacties (5)

  • Butterflygirl

    Waarom doet deze luke me zo erg aan luke van percy jackson denken though? Oh ik weet het al, ik mag ze allebei niet

    4 jaar geleden
  • Slughorn

    Aw! Arm kind.
    Je kunt het meis! Je bent een Slytherin!

    4 jaar geleden
  • Infrared

    Girl, you got this. Je bent niet voor niets een fucking Slytherin

    4 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Ik ben zo mega nieuwsgierig naar de rest van dit verhaal! X

    4 jaar geleden
    • Fioree

      Ik ook!

      4 jaar geleden
  • Sombre

    Damn. Luke has got some nerves.

    he's a dick *kuch*

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen