Foto bij 13. Het hoofdstuk van het Syberische strafkamp

Het deel van dit hoofdstuk waar de titel naar verwijst is een van mijn vreemdere breinbaby's binnen dit verhaal. Ik hoop dat jullie het leuk vinden om te lezen! (:
p.s. Soms heb ik een foto die goed bij het hoofdstuk past en soms vind ik gewoon ergens een geweldig slechte pun. Ik denk dat het allebei wel werkt.

'Shit, sorry, sorry,' mompelde ik tegen de restaurantmedewerkers die aan waren komen lopen om de glasscherven op te ruimen en de wijn op te dweilen.
'Het is geen probleem, zoiets kan gebeuren, wij ruimen het wel op,' zei een man met een zwarte snor die veel te aardig voor me was. Ik voelde me ontzettend, ontzettend stom en vervelend dat ik dit voor elkaar gekregen had, ondanks dat ik er vrij weinig aan kon doen, wat het misschien juist wel zo erg maakte. Ik had gewild dat ik mezelf had kunnen tegenhouden om het wijnglas van tafel te gooien.
'Ik ga dit even een beetje schoonmaken bij de wc,' zei ik tegen Hamlet, terwijl ik gebaarde naar de rode wijnvlek die nu op mijn jurkje zat. Ik kon niet anders denken dan dat ik nu misschien toch mijn zwarte jurkje had moeten aantrekken, want daar was de wijnvlek in elk geval minder op te zien geweest.
Voordat Hamlet kon antwoorden was ik al weggelopen, want om eerlijk te zijn wilde ik zowel hem als de restaurantmedewerkers even niet onder ogen komen, om alleen te zijn met hoe stom ik me voelde.

Na even geprobeerd te hebben de wijnvlek uit mijn jurk te poetsen met water (spoiler: dat ging niet zomaar, maar ik wist dat ik de vlek het beste nat kon houden. Dat, of zout erop strooien, maar ik zag het niet zo zitten om ter plekke het zoutvaatje van tafel te pakken en het zout in plaats van over mijn eten over de jurk die ik aanhad te strooien) en gelijk maar even naar de wc te zijn gegaan (en gecheckt te hebben of ik niet toevallig net juist op dit moment ongesteld was geworden of zoiets, want dat zou er echt nog bij moeten komen op dit moment, maar gelukkig was dat niet het geval), stond ik voor de spiegel en leunde ik een beetje op de wasbak. Goed, dit was geen ideale date zoals ik me dat had voorgesteld. Ik datete nooit en misschien zei dit al wel genoeg waarom. Ik had wijn over mezelf heen gegooid. Daarnaast leken Hamlet het bijna nergens over eens te zijn, wat misschien al genoeg zei over hoe hij en ik ooit zouden kunnen werken als stel (niet dus, waarschijnlijk), wat jammer was, want hij was leuk, zó leuk.
Ik keek naar mezelf in de spiegel. Eigenlijk leek het niet echt op mij, niet zoals ik mezelf kende. Ik droeg nooit zoveel make-up. Misschien had ik het toch wat te veel gedaan. Ik wilde er mooi opgemaakt uitzien, als een soort 'one-up version' van mezelf, maar ik wist eigenlijk niet of ik dat wel voor elkaar had gekregen. Zeker de lipstick leek gewoon niet echt bij mij te passen. Ik besloot die er maar gelijk af te halen, hij was toch al wat vervaagd. Misschien was er zelfs wel een afdruk op het nu gebroken wijnglas zichtbaar geweest.

Toen ik terug kwam bij onze tafel, zag ik dat het meisje dat bij de deur van het restaurant had gestaan, dat ons in de eerste instantie naar de tafel had geleid, met Hamlet stond te praten. 'Dus, dat meisje waarmee je hier was, wat is ze van je? Is ze je zusje, gewoon een vriendin, of je vriendin of iets anders?' hoorde ik het meisje vragen.
Het leek even alsof mijn hart stilstond, want hoewel ik Hamlet nog lang niet lang genoeg kende om me nu al jaloers en bezitterig te gaan gedragen, was je date die flirtte met een ander meisje terwijl jij naar het toilet was iets wat je totaal niet wilde meemaken, en het leek daar op dit moment wel enigszins op. Omdat Hamlet met zijn rug naar me toe zat en het meisje me blijkbaar ook nog niet gespot had, maakte ik gebruik van dit moment om even naar Hamlets antwoord te luisteren.
Tot mijn verbazing antwoordde Hamlet echter iets wat alleen Hamlet, koning der slechte grappen, had kunnen bedenken. 'Ze is eigenlijk mijn achternichtje,' zei Hamlet, 'en mijn verloofde.'
Terwijl ik mijn lachen probeerde in te houden, besloot ik dat ik hier maar moest inspringen, en ik probeerde zo nonchalant mogelijk aan te komen, alsof ik toevallig had gehoord wat ze zeiden en helemaal niet had stilgestaan om te luisteren naar wat ze zeiden.
'Dat is niet waar hoor, Hamlet vertelt weleens vaker vreemde verhalen. We zijn geen familie van elkaar. Of verloofd. We zijn eigenlijk alleen maar...' Ik dacht heel even na over of ik de waarheid zou vertellen of net als Hamlet maar iets zou verzinnen. Ik keek Hamlet recht in zijn ogen aan en dacht daar iets van verwachting in te zien. '... friends with benefits,' verzon ik dus maar, terwijl ik niet het meisje, maar Hamlet met een strak gezicht aankeek. Ik zag dat hij zijn best deed om niet te lachen.
'Je bedoelt minnaars,' zei Hamlet, waar hij een overdreven 'verleidelijke' knipoog naar mij aan toevoegde. Volgens mij was dit zojuist veranderd in een spelletje 'wie kan het beste een vreemde leugen vertellen zonder te lachen'.
'Ik bedoel zakenpartners,' zei ik toen, 'want hoe fijn wat wij hebben ook is, Hamlet, ik kan dit mijn vriendje en jouw verloofde eigenlijk niet langer aandoen.'
'Waarom niet? Als jouw vriendje jou nooit verteld heeft dat hij verloofd is met mij, wat maakt het dan uit als jij hem ook achter zijn rug om bedriegt.'
'Wat?' riep ik, met mijn beste acteerkunsten, uit. 'Je wilt zeggen dat mijn vriendje dezelfde persoon is als jouw verloofde? Dat heeft hij me nooit verteld!'
'Oh. Het spijt me dat je het op deze manier moeste uitvinden.'
Ondertussen stond het meisje dat bij het restaurant werkte er nog steeds bij en keek ze ons inmiddels aan met een blik alsof ze of dacht dat wij een vreemde vorm van humor hadden, of dat we gek geworden waren.
'Leo,' zei Hamlet toen, 'hoewel onze omstandigheden nooit geweldig zijn geweest, moet ik je vertellen dat ik al sinds we samen ontsnapt zijn uit dat strafkamp in Syberië en valse identiteiten hebben aangenomen weet dat jij eigenlijk de ware voor mij bent. Ik zou mijn verloofde Mathijs en al zijn miljoenen zomaar voor jou achterlaten als jij hetzelfde zou doen...'
'Oké,' zei het meisje, 'eet smakelijk nog verder.' Vervolgens draaide ze zich om en liep ze weg, blijkbaar niet meer zo geïnteresseerd in het verhaal dat we ophingen (en in Hamlet?), of het nou geloofde (waarschijnlijk niet) of begreep of niet. Dat was het moment dat ik gelukkig eindelijk in lachen kon uitbarsten.
'Nou, ik vind het lief dat je Mathijs voor me wilt verlaten, maar misschien moeten we eerst maar eens kijken of er nog een tweede date komt,' grinnikte ik, terwijl ik ging zitten om de laatste stukken van mijn pizza, die inmiddels wel flink afgekoeld zou zijn, op te eten.
Hamlet moest ook lachen en zei toen met een brede grijns op zijn gezicht: 'Bedankt dat je erin meeging. Dat maakte het zoveel leuker. Ik bedoel, niet iedereen zou dat gedaan hebben.' En op dat moment legde Hamlet zijn hand op mijn hand, die op tafel lag. Ik wist niet eens of hij het bewust of automatisch deed, of hij het zelf eigenlijk wel echt doorhad, maar ik had het in elk geval wel heel erg door. Mijn hand werd opeens warm en mijn hoofd leek dat ook te worden, wat waarschijnlijk betekende dat ik rood werd.
'Ehm, ja,' zei ik zachtjes, met een soort plotselinge verlegenheid. Voorzichtig trok ik mijn hand terug, met mijn blik op mijn pizza gericht, om maar verder te kunnen eten, omdat mijn hoofd even niet wist wat ik anders moest doen (ik had mijn bachelor in Kunstmatige Inteligentie cum laude gehaald, maar ik wist niet eens hoe je moest flirten?).
'Wat?' zei ik, als reactie op het feit dat Hamlet begon te grinniken toen ik even later weer opkeek.
'Ik weet niet hoe je het voor elkaar hebt gekregen,' lachte Hamlet, 'maar je hebt tomatensaus op je neus.'

Reacties (3)

  • e_nnazus

    Ik moest hard op lachen! Hoe verzin je het?

    2 jaar geleden
  • tubbietoost

    Yay ^^ het komt toch nog goed <3

    3 jaar geleden
  • Selenophile

    Oké, dit leuke en romantische en hilarische hoofdstuk had ik heel hard nodig op dit moment, dus ontzettend bedankt om me op te fleuren met je schrijfkunsten ^^

    3 jaar geleden
    • BlueJays

      Ik reageer hier heel laat op, ik weet het, maar nog bedankt voor je leuke reactie! Dat fleurde mij juist op, haha (:

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen