Foto bij Heers 4

Ik werd weer mijn kamertje in gesmeten. Hoe lang was ik dit al aan het doen? Dagen? Weken? Maanden? Ik had geen gevoel van tijd meer. Het enige wat ik wist was dat ik werd opgehaald, ik een hele tijd bij Emma was om te vechten en dat ik rond een bepaalde tijd terug werd gebracht naar mijn kamertje. Ik kreeg wat te drinken en daarna viel ik van pure vermoeidheid in slaap. Ik voelde me uitgemergeld en futloos, maar ik moest wel vechten. Ze wou mijn ogen telkens uitsteken en ik had net goede ogen, dus die wou ik niet kwijt. Ik ging op mijn matras liggen en dronk liggend uit het kleine flesje water. Daarna sloot ik mijn ogen en was ik vertrokken.

Rumoer. Veel rumoer. Ik opende mijn ogen en stond op. Ik ging op mijn tippen staan en kon zo door het raampje kijken dat mijn kamertje had. Er stonden een heleboel jongeren in een kring en ze praatten door elkaar. Vaag ving ik de woorden 'dood', 'vermoord' en 'kwetsbaar' op. Daarna weken de jongeren wat uiteen en zag ik wat er aan de hand was. En toen ik dat zag, draaide mijn maag wat om.

Het jongetje dat ik destijds gerust had gesteld bij de operatie lag bewegingloos op de grond. Twee zwarte gaten staarden mij aan, waar ooit de ogen in zaten. Iemand trapte tegen hem, maar hij bewoog niet meer. Vlakbij stond er een andere jongen met bloed aan zijn klauwen, want hij was half tijger. "Niets aan de hand jongens, niets aan de hand. Terug naar binnen, iedereen!" beval een professor en ze gehoorzaamden meteen. Nog wat professors kwamen er aan, maar ik liet me terug op mijn matras zakken. Ik dacht altijd dat we onkwetsbaar waren, maar dat was niet waar. Onze ogen waren onze zwakke plek. Wanneer die werden uitgestoken, waren wij dood. Daarom wou Emma dus de hele tijd mijn ogen uitsteken, ze wilde me echt doden! Ik voelde een traan in mijn ooghoek branden, maar veegde die met een ruw gebaar weg. Ik mocht niet huilen, dat liet enkel zien dat je zwak was. Maar ik moest op de één of andere manier die verzetsgroepen weten te bereiken, om hen te vertellen dat onze ogen onze zwakke plek waren. En ik besefte dat ik maar op één manier terug in contact kon komen met de verzetsgroepen. Ik moest het vertrouwen van de professoren terug winnen...

"Meekomen Tom", zei een jongere en ik werd ruw meegesleept. Ik volgde ongeveer en weer werd ik in de kamer achtergelaten. Emma was er ook terug en ze viel me deze keer meteen aan. Ik dook weg en gaf haar een schot in haar maag, waarna ik terug opstond en naar de andere kant rende. Weer viel ze me aan, maar nu had ik geen keus. "Emma, ik hou van je met heel mijn hart", zei ik nog voordat ik mijn klauwen naar voor duwde, recht haar ogen in. Er volgde een ijselijke gil, maar daarna viel Emma neer. Ze bewoog niet meer en ik knielde bij haar neer. "Emma", fluisterde ik met een brok in mijn keel. "Goed zo Tom, nog één beproeving en je hoort terug bij ons...", hoorde ik mijn professor grijnzend zeggen door de microfoon en ik slikte. Ik stond terug op en keek naar de deur. Die ging open en mijn vader kwam opeens binnen. Nee, ik wilde hem niet doden!

"Tom... Tom jongen, wat heb je gedaan?" vroeg hij ontzet toen hij mij bij Emma zag staan. Hij keek me met grote ogen aan toen ik naar hem toe stapte. "Je bent de beste vader die iemand zich kon wensen", zei ik en ik trok hem in een knuffel. Hij omarmde mij ook en dat was het moment dat ik mijn klauwenhand naar zijn borstkas bracht. Ik duwde mijn klauwen erin en voelde opeens zijn hart kloppen. Met een ruk trok ik het eruit en mijn vader keek me geschokt aan. Toen viel hij neer en ik hield zijn hart in mijn hand. "Perfect. Welkom terug Tom", zei mijn professor door de microfoon en ik liet een traan over mijn wang glijden. Ik had het vertrouwen van de professors terug, maar de prijs die ik ervoor moest betalen was ontzettend hoog...

Reacties (1)

  • DeNaamIsGideon

    Omdat je het zo snel deed was de impact niet groot genoeg.
    Misschien was een langere opbouw beter geweest.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen