Ik probeer er nog steeds aan te werken om de plaatjes terug te zetten, maar het lukt nog steeds niet...

Veel leesplezier en alvast bedankt voor het lezen!^^

Zeven weken sinds het zomerkamp, nog steeds niks. Ik zat op school, levenloos voor me uit te kijken in het nablijflokaal. 'Je weet waarom je hier zit, Keyon?' 'Ja meneer.' Ik zat hier omdat ik iemand had geslagen, en net op het ongelukkige moment waarop er een leraar langs liep. Ik was een minuut daarvoor zelf nog geslagen, uitgescholden en mijn jas was kopt getrokken, maar dat zagen ze dan weer niet. Iedereen op de school wist nu wie ik werkelijk was, wat voor een 'vieze kuthomo' ik was. Het deed me pijn, het deed me pijn beledigd te worden voor wie ik was. Als het was om iets doms wat ik had gedaan, was het een stuk minder erg geweest, maar dit was hoe ik was. Hier kon ik niks aan doen, al zou ik het willen! En ik wou het, oh God wat wou ik toch veranderen. Niet dat ik in die bullshit van Misa geloofde, ik wist dat ik niet kón veranderen. Dit was hoe ik was en ik moest het maar accepteren. Helaas deden andere mensen dat niet. Nadat mijn jas kapot was getrokken had ik mijn verlegen zelf opzij gegooid en had ik de jongen die dat gedaan had, Raon, in zijn gezicht geslagen. Het had zo goed gevoeld om met een geweldige vaart mijn vuist tegen zijn zachte, breekbare wang te smijten. Hij was naast Yamada en Misa de persoon van de hele klas wie me het meest irriteerde. Niet alleen omdat hij hard kon slaan en een echte meeloper was, maar ook omdat hij super hot was. Vergeleken met Yusaku was hij een aardappel, dus nu had ik daar nu geen last meer van, maar voordat ik Yusaku ontmoet had... Damn die jongen had me op mijn zenuwen gewerkt! Natuurlijk haatte ik hem voor alles wat hij me aan had gedaan, maar dat nam niet het feit weg dat hij echt aantrekkelijk was. Hoe vaak ik wel niet naar die diepe, mysterieuze, bruine ogen had gestaard en had gedroomd dat ze niet gevuld met haat waren, maar dat Raon een aardig en goed persoon was. Hij had een smal, mysterieus gezicht en een glimlach (die hij maar zelfde toonde) die net zo schattig was als zijn wangen. Zijn haar veranderde vaak van kleur, maar nu had hij het bruin met paarse highlights. Hij kon ook ongelofelijk goed piano spelen, dat had hij op het schoolfeest gedaan. Ik wist niet goed of het nou een prettige gedachte was dat er nog veel aantrekkelijkere mensen dan hij, zoals Yusaku, rondliepen, of niet. Ik hoopte in elk geval dat ik voor goed schade aangericht had op dat knappe gezicht van Raon. 'En mag ik vragen waarom je hem hebt geslagen?' 'Ik werd uitgescholden en aangevallen meneer. Hij heeft mijn jas kapot gemaakt.' Ik liet de kapotte jas zien. 'En waarom is dat gebeurd?' 'Dat weet ik niet, ik word al zolang ik kan herinneren gepest.' 'Maar dat is niet een reden om geweld te gebruiken.' 'Zij deden het eerst meneer, ik heb blauwe plekken als bewijs.' 'Oog om oog is geen tolerante reden.' 'Nee dat weet ik, maar...', stamelde ik. Ondanks dat ik boos was probeerde ik beleefd te blijven. 'Ik probeer alleen te zeggen dat ik al tien jaar lang geslagen word en er gewoon even niet meer tegen kon.' 'Dat is nog steeds niet acceptabel.' 'Ik probeer alleen duidelijk te maken dat ik niet uit het niks sloeg.', zuchtte ik verslagen. 'Wie was het precies die je sloeg?' 'Raon, meneer.' 'Dat is toch die kid die zijn haar altijd verft?' 'Ehm, ja meneer.' 'Je mag gaan, strafwerk overmorgen inleveren.' Met een diepe zucht verliet ik het lokaal.

'Yes!', gilde ik uit. Ik was zo opgewonden dat ik niet eens mijn hand voor mijn mond sloeg en me schaamde omdat ik keihard door het huis gegild had. Ik.had.bericht.van.Yusaku!! Ik kon het gewoonweg niet geloven, het was alsof ik de hoop al had opgegeven. Snel klikte ik op het mailtje en dit was wat ik las:

Hallo kleintje,

Het spijt me echt heel erg dat het zo lang heeft geduurd voordat ik je heb kunnen bereiken, ik hoop niet dat je boos bent! Ik was er zelf ook stuk van, ik miste je echt. Het is gewoon alsof alles tegenzit, laat me het uitleggen! Dus eerst moest die k*tcomputer gemaakt worden, dat duurde 2 weken, maar uiteindelijk kon dat ronding niet eens meer gemaakt worden en moesten we dus een nieuwe kopen! Maar mijn pa wou per se wachten totdat hij zijn salaris voor de maand had! Hij zei dat ik je maar op een computer van de bibliotheek zou moeten mailen, maar raad wat?! Bieb-pasje kwijt! Dus uiteindelijk hadden we een nieuwe computer laten bezorgen, maar ze bezorgden het verkeerde model! Weer een week verder dus.... En ja hoor, het wordt nog erger! Ik had dus jou mailadres op mijn mp3 bij 'notities' genoteerd omdat ik geen papier kon vinden. Maar net op de dag waarop de goede computer afgeleverd zou worden had ik een toets voor scheikunde en ik had mijn mp3 nog in mijn zak zitten. Tijdens de toets viel mijn potlood op de grond en toen ik bukte om die te pakken viel de mp3 uit mijn zak op de grond, en dat zag die vrouw van scheikunde dus en ze dacht dat ik af zat te kijken. En raad eens!!? Mp3 voor een week in bezit genomen! Het is gewoonweg niet te geloven, en ik wil echt nog een keer mijn excuus aanbieden. Hier is mijn telefoonnummer zodat je me kunt appen:
06-76-38-10-01

Heel veel knuffels, regenbogen en tintelvingers van Yusaku


Ik moest mijn best doen niet te huilen, ook al wist ik niet waarom. Het was gewoon een normaal mailtje geweest, niks sentimenteels. Ik had hier gewoon zo lang op gewacht... 'Keyon, eten koken!' Jippie...


(Het telefoonnummer van Yusaku zijn gewoon random cijfers door elkaar gegeooid, dus ik weet niet wie je aan de lijn krijgt als je het gaat bellen, of of je überhaupt wel iemand aan de lijn krijgt. Ik zou het niet proberen als ik jou wasxD)

Reacties (2)

  • Snapple

    Ik vraag mij echt af wie ii aan de lijn krijg als ik dat nummer bel hèhè

    3 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    XD
    Geinig random nummer.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen