Foto bij O29 • Bullied

Autumn Castle

Ik zucht terwijl ik voor Aiden sta. Hij heeft zijn handen op mijn heupen rusten en kijkt me met een glimlach aan. Hij buigt naar voren en drukt een paar kleine kusjes op mijn lippen waardoor ik weer zachtjes grinnik.
“Sorry babe, maar ik moet echt aan mijn huiswerk beginnen voordat ik weer achterloop. Maar weet je wat we eens een keer gaan doen? Jij blijft gewoon eens een nachtje bij me slapen.”
Ik glimlach bij het vooruitzicht, hoewel het wel een beetje spannend is. Ik ben namelijk nog nooit bij een jongen blijven slapen, maar het zou me zeker deugd doen om ’s avonds in zijn armen te kunnen liggen en in slaap te kunnen vallen met het idee dat hij bij me is als ik ’s morgens wakker word.
Het fijnste is dat hij zich gewoon aan mijn tempo houdt. Als hij het idee heeft dat hij te vlug gaat, houdt hij direct op en geeft dan aan dat hij zal wachten totdat ik er klaar voor ben. Ik ben echt heel erg blij dat hij mijn vriendje is en dat ik iemand heb waar ik op kan steunen als het even niet meer gaat.
Het voelt nog steeds stom als ik denk aan het feit dat ik hem weer niet vertrouwd heb, dat ik weer mijn muren omhoog wilde doen en hem buiten wilde sluiten. Maar dat heb ik gelukkig niet gedaan en gelukkig houdt hij het goed vol met me. Ik ben er vrij zeker van dat een andere jongen namelijk allang weg was gegaan, maar hij niet.
“Ik zal je wel een sms sturen als ik veilig terug thuis ben,” zeg ik tegen hem.
Hij geeft een knikje naar me, buigt zich voorover en drukt een zachte kus op mijn mond. Ik laat hem met tegenzin los en zwaai naar hem terwijl ik me omdraai en wegloop. Gelukkig is het ’s avonds langer licht waardoor ik niet door het donker naar huis hoef te wandelen en ik gewoon het stukje binnendoor via het park kan nemen.
Zodra mijn huis in zicht komt, pak ik mijn telefoon zodat ik Aiden een bericht kan sturen om hem ervan te verzekeren dat ik veilig ben aangekomen. Het is dan dat ik zie dat ik een nieuwe sms binnen heb gekregen en ik slik als ik zie dat het een onbekend nummer is.

Ik pak je nog wel terug, goedkope hoer. Denk maar niet dat je van me af bent.

Ik voel een huivering door mijn lichaam gaan en het liefste wil ik me omdraaien zodat ik de sms aan Aiden kan laten zien. Ik wil echter niet voor het kleinste dingetje me steeds naar hem richten zodat hij me kan helpen. Ooit moet ik op eigen benen leren staan en de pesterijen zelf afhandelen. En dus besluit ik te antwoorden.

Ik heb je niks misdaan. Ga gewoon weg, alsjeblieft.

Ik weet dat diegene die de sms heeft verzonden naar mij Lucas is. Ik zou niet weten wie dat me anders wil terug pakken. Bovendien had Aiden Lucas redelijk goed te pakken en zag hij er gehavend uit toen Aiden gestopt werd door Evan. Ik kan me alleen maar voorstellen hoeveel haat Lucas wel niet naar me moet voelen en ik voel opnieuw een huivering door mijn lichaam gaan.
Gelukkig ben ik al snel thuis en kan ik naar boven gaan zodat ik aan mijn huiswerk kan beginnen en mijn gedachten kan verzetten. Ik kijk opzij naar de zetel en zie dat mijn vader aan het slapen is. Er staan al minder flesjes bier op het tafeltje dan de vorige keer, maar het ruikt nog steeds verschrikkelijk hard naar alcohol.
Voordat ik naar boven ga, ruim ik de flesjes op en open de ramen zodat er wat frisse lucht naar binnen kan komen. Ik hoor dat pap zachtjes kreunt en dat hij zweet op zijn voorhoofd heeft staan. Ik twijfel, maar loop dan naar hem toe en druk een zachte kus op zijn wang waarna ik mezelf terugtrek en het dekentje die hij om zijn benen heeft hangen wat meer naar boven trekt.
Ik wil naar boven gaan, maar dan grijpt een hand opeens mijn pols vast en kijk ik geschrokken naar beneden. Ik zie dat paps ogen geopend zijn en hij me met een wazige blik aankijkt.
“Oh, jij bent het,” zegt hij met zijn schorre stem.
En dan laat hij me los. Ik voel tranen zich in mijn ogen verzamelen, maar ik knipper gauw met mijn ogen voordat ik bij hem begin te huilen en draai me om waarna ik naar boven ga, mijn tas met me mee sleurend.
Ik gooi mijn kamerdeur met een klap dicht en draai de deur op slot terwijl ik mijn best doe om de beledigende opmerking van mijn vader zo goed mogelijk te negeren. Ik weet dat Aiden heeft gezegd dat hij tijd nodig heeft, maar ik heb mijn vader zo hard nodig op dit moment. Het zou het zo veel makkelijker maken om het allemaal te verwerken als hij me de steun gaf die ik nodig had.
Ik open Facebook als eerste voordat ik aan mijn huiswerk begin en schrik als ik zie dat ik tien nieuwe berichten heb gekregen. Ik ben al een tijdje niet meer op Facebook geweest en had eigenlijk gehoopt dat iedereen mijn naam vergeten zou zijn.
Ik klik niet bepaald enthousiast op het icoontje die me naar mijn inbox leidt en frons als ik zie dat Evelyn tussen de namen staat van de mensen die me een bericht hebben gestuurd. Het zijn voornamelijk berichtverzoeken waardoor ik weet dat deze mensen niet bevriend met me zijn. Dat kan weinig goeds betekenen.

Je had echt geluk tijdens de gymles. De volgende keer dat je me probeert te ontlopen, maak ik je leven tot een hel. Vuile trut.

Ik slik de opkomende tranen weg en lees een nieuw bericht.

Denk je nu echt dat Aiden ook maar iets om je geeft? Ik durf te wedden dat je moeder niet eens echt dood is en dat je dit gewoon allemaal doet om aandacht te zoeken. Wel, ik zal je eens iets vertellen…

Het is een heel lang bericht die gevuld is met scheldwoorden en snel klik ik hem weg. Ik klik een nieuw bericht aan. Tegen dat ik bij het zevende bericht ben, is mijn shirt nat van de tranen. Ik wrijf met mijn hand over mijn wang en mijn hele handpalm is gewoon nat als ik mijn hand terugtrek.
Een wanhopig gevoel verspreidt zich in mijn binnenste. En dan zie ik het mesje weer liggen. Het mesje dat ik expres aan de kant heb gelegd om te voorkomen dat ik mezelf weer zou gaan snijden. Maar ik heb het gevoel alsof het mesje het enige is dat me op dat moment kan steunen.
Ik weet zeker dat als ik Aiden bel dat het niet gaat uitkomen. En ik weet niet waarom, maar de drang om dat mesje op mijn huid te zetten is groter dan mijn wilskracht. Mijn blik is wazig als ik het mesje pak en de top van het mesje contact laat maken met mijn huid.
Ik begin hard te snikken terwijl ik het mesje naar beneden beweeg. Net zoals de vorige keer voel ik weer een scherpe pijn door mijn lichaam gaan, maar voel ik ook voldoening. Voldoening omdat ik een manier heb gevonden om met mijn emotionele pijn om te gaan, ook al is het niet de beste manier.
Ik zet iets meer druk op het mesje en voel nu echt een vlijmscherpe pijn door mijn lichaam gaan waardoor ik het mesje geschrokken laat vallen. Bloed begint langs mijn arm naar beneden te druppelen en ik zoek snel iets waarmee ik het kan stelpen.
Ik bijt op mijn onderlip als ik zie hoe dicht ik in de buurt ben gekomen van mijn pols. Ik schud mijn hoofd. Nee. Dit mag niet gebeuren. Ik mag mezelf niet meer zo laten gaan. Maar waarom blijf ik dat tegen mezelf zeggen als ik weet dat de drang om mezelf pijn te doen toch groter is dan mijn wilskracht?
Ik ga met snelle bewegingen met een nat doekje over mijn huid heen om het bloed weg te geven, maar het blijft opnieuw opwellen uit de net gemaakte, redelijk diepe snee. Ik laat mezelf op mijn bed zakken terwijl ik hard op mijn onderlip bijt totdat ik bloed proef en me op mijn rug laat vallen.
Ik laat mijn arm opzij zakken en kijk naar het plafond terwijl ik mijn ogen sluit en voel dat ik dadelijk in slaap ga belanden. Ik rol op mijn zij en veeg zwakjes het bloed van mijn arm weg terwijl mijn oogleden dichtvallen en ik niet veel later in een onrustige slaap wegzak.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh echt hoor
    Je bent 1 stukje heel lief en daarna meteen weer gemeen
    Laat der eens bijkomen!!!
    Anders hooivork aiden anar der toe
    Je houd me toch niet tegen(cool)

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Tsk. Try me:P

      3 jaar geleden
    • Luckey

      Pas naar op xP

      3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Ik heb zo'n gevoel dat mijn lezers uitdagen gevaarlijk is...x):P

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen