Foto bij O3O • Bullied

Evan Taylor

“Oh, Evan?”
Ik draai mijn hoofd traag om en kijk de jongen met gefronste wenkbrauwen aan terwijl ik mijn armen over elkaar sla en wacht tot hij zegt wat hij wil zeggen.
“Als je me nog één keer zo onverwachts slaat, zwaait er iets voor je. Het was al geloofwaardig genoeg voordat jij je ermee kwam bemoeien.”
Ik geef enkel een kort knikje terwijl ik me omdraai en naar buiten loop. Ik gooi de zwarte deur achter me dicht en stap op mijn fiets. Ik moet hier weg en naar de gym zo snel als ik kan. Ik moet mijn woede uitlaten op de boksbal voordat mijn muur nog meer deuken krijgt dan het al heeft.
Mijn benen zetten kracht op de pedalen waardoor ik vooruit lijk te vliegen en het duurt slechts vijf minuten eer dat ik aankom bij de gym. Ik doe mijn fiets op slot en ren vervolgens naar binnen waarna ik direct naar de kleedkamers ga.
Terwijl ik mezelf omkleed, zie ik steeds weer haar angstige blik voor me. Haar angstige blik die me aankijkt terwijl ik haar zo kil mogelijk terug aan probeer te kijken met mijn blauwe blik. Terwijl ik mijn best doe om mezelf te weerhouden naar haar toe te lopen en haar te vertellen dat alles goed gaat komen, ook als dat niet zo lijkt.
Het is gewoon vreselijk uit de hand gelopen en ik snap niet waarom ik hier in eerste instantie mee heb ingestemd. Ik had het al kunnen weten toen die foto op Facebook gepost werd dat ze eindeloos lang getreiterd ging worden door al die hielenlikkers. Maar ik mag zelf niet te veel zeggen, want ik ben ook een hielenlikker.
Ik haat het dat ik orders volg alsof ik een zielige hond ben die niets anders kan dan knikken en de rest van de meute volgen. Ze had geluk dat ik die dag in het park was. Ze had geluk dat ik Lucas kon tegenhouden voor hij zichzelf aan haar opgedrongen had. Het zou niet de eerste keer zijn dat Lucas zijn seksuele frustraties uitwerkt op een chick.
Het kan me niks schelen als hij het doet bij een andere chick, maar ik heb niet graag dat hij aan haar komt. Ik weet niet wat het is, maar haar angstige blik blijft me achtervolgen. Alsof ik koste wat het kost moet voorkomen dat haar iets overkomt. Ik heb Evelyn en Lucas kunnen stoppen, maar ik weet niet of ik haar voor de toekomst ga kunnen behoeden. Waarschijnlijk niet.
Een gefrustreerd gevoel maakt zich meester van me terwijl ik haastig mijn jogging over mijn heupen trek en mijn shirt laat voor wat het is. Ik werp een snelle blik naar mezelf in de spiegel en zie de al te bekende tatoeages die zich over mijn lichaam verspreid hebben.
Mijn armen, mijn benen, mijn borstkas en zelfs mijn nek staan er vol mee. Mijn nek heeft er maar één, maar piept gemakkelijk boven het randje van mijn shirt uit. Je kan zelfs bijna de hele tatoeage zien als ik alleen maar een shirt aanheb. Zelfs een jasje met een hoge kraag voorkomt niet dat de tatoeage niet gezien wordt.
Het geeft me het typische gevaarlijke uiterlijk van een bad boy, van een jongen waar je liever uit de buurt wilt blijven. En in het begin vond ik dat allemaal prima, maar ik vind het minder leuk dat het haar ook angst aanjaagt. Ik zie heus wel met welke blik ze naar me kijkt, maar ik weet dat ze niet vies is van tatoeages. Anders zou ze hém ook niet leuk vinden.
Een harde klap weergalmt door de ruimte als mijn vuist contact maakt met de boksbal. De harde klap wordt gevolgd door nog veel meer klappen terwijl ik mijn woede en frustraties uitwerk op de boksbal. Ik zie de gezichten voor me van de personen die ik het liefste nog een paar harde klappen wil verkopen.
Ik zie voor me hoe Lucas haar vastpakt, haar bij haar achterste grijpt en zijn mond op de hare forceert terwijl hij haar dicht tegen zich aantrekt. Hoe zij zich wanhopig probeert te verweren terwijl ze weet dat ze geen match is voor hem. Ik zie voor me hoe ze me met tranen in haar ogen aankijkt als Evelyn achter haar aan komt gerend om nog snel even een deodorant naar haar hoofd te smijten.
De boksbal valt met een harde klap op de grond en ik sta met gebalde vuisten diep in en uit te ademen terwijl ik mijn ogen langzaam dicht laat gaan. Haar gezicht is steeds duidelijker te zien op mijn netvlies en ik klem mijn kaken op elkaar.
Ik wil wel naar haar toe gaan. Ik wil wel wat tegen haar zeggen en ik wil haar wel verdedigen tegen de meute waar ik zelf ook deel van uitmaak. Maar ik kan het niet. Ik kan het niet omdat ik maar een simpele hond ben van de meute en de leider het me niet toelaat om dichter naar haar te gaan.
Ik hef mijn armen op en kijk naar mijn rib. Het ziet nog lichtelijk blauw, maar de kleur begint weg te gaan en zal binnenkort van blauw naar geel overgaan. En dan zal het weggaan alsof het daar nooit is geweest, alsof ik nooit gestraft ben geweest omdat ik te dicht in haar buurt kwam vlak voordat haar moeder overleed.
Ik haat het. Ik haat het dat ik een volger ben en geen leider. Ik had het tot leider kunnen maken, maar hij pakte die positie recht voor mijn neus weg. Opeens had iedereen ontzag voor hem en niet meer voor mij. En toen hij opnieuw weer met een ziek idee kwam, was er geen beginnen aan en was de meute niet meer tegen te houden.
Het ergste is misschien nog wel dat ik vroeger de leider hoorde te zijn. Vroeger hoorde iedereen ontzag voor mij te hebben. Ik merk dat ik mensen met een simpele blik nog wel het zwijgen op kan laten leggen, maar het heeft geen blijvend effect meer. Ze weten dat ik een volger ben en niet meer de leider en dat heeft een effect op hoe ze haar behandelen.
En ik haat het. Ik haat het echt zo erg. Ik zucht terwijl ik me voorover buig en de boksbal met enige moeite weer terug aan de haak hang. En na even naar de heen en weer bewegende boksbal te hebben gekeken, laat ik een kreet ontsnappen en stoot ik weer met volle kracht met blote vuisten tegen de boksbal.
De pijn die door mijn handen schiet, is niet te vergelijken met de pijn die ik in mijn binnenste voel. Ik blijf net zo lang tegen de boksbal slaan tot mijn knokkels blauw en rood zien en zelfs dan zal ik door blijven gaan. Ik zal door blijven gaan tot de frustraties verdwenen zijn om aan een nieuwe dag te beginnen.
En dat wil dus eigenlijk zeggen dat ik net zo goed heel de nacht hier kan blijven, want ik denk niet dat die frustraties ooit echt helemaal zullen verdwijnen. Ik ben een volger, hij is de leider. En dat zal altijd blijven steken, meer dan mijn handen die aan het einde van de nacht helemaal open zullen zijn.

Reacties (1)

  • Luckey

    Doe dan beter je best!! Ga der dan helpen!!
    Echt leuk om een keer evan te lezen!

    3 jaar geleden
    • Dragonrage

      Ik vind het altijd interessant om het van verschillende perspectieven te laten zien. Bedankt voor je reactie!

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen