Foto bij O31 • Bullied

Autumn Castle

Pijn. Het eerste wat ik voel zodra ik mijn ogen open, is pijn. Ik draai mijn hoofd een kwartslag zodat ik naar mijn arm kan kijken. Ik bijt op mijn onderlip als ik een diepe snee zie met opgedroogd bloed. Er is vannacht een klein beetje bloed langs mijn arm gegleden, maar gelukkig is er niks op mijn dekbed terechtgekomen.
Ik kom overeind en loop direct naar de badkamer om het gedroogde bloed weg te vegen. Ik voel tranen in mijn ogen opkomen terwijl ik naar mezelf kijk.
“Hoe kun je toch zo zwak zijn, Autumn?” fluister ik tegen mezelf.
Ik wilde dat ik Aiden had gebeld. Ik wilde dat ik hem had verteld hoe dat ik me voelde zodat hij me bemoedigende woorden kon toespreken of me zelfs bij hem thuis had uitgenodigd zodat we erover konden praten. Aiden gaat zich rot schrikken als hij de kras op mijn arm ziet.
Ik besluit om een klein verbandje uit het kastje in de badkamer te pakken en deze rond mijn arm te wikkelen zodat het minder opvalt. Daarna kies ik een shirt met een licht vestje uit om aan te doen, ook al is het warm buiten en ga ik waarschijnlijk zweten door de dag heen. Ik wil niet dat iemand het ziet. Ik wil niet dat iemand ook maar weet hoe erg de opmerkingen me wel niet raken die ze tegen me zeggen of naar me sturen via sms of Facebook.
Ik wilde dat ik naar beneden kon gaan zodat ik tegen mijn vader kon zeggen wat er aan de hand was, maar ik weet nu al dat hij geen begrip gaat hebben voor mijn situatie. Ik weet nu al dat hij een gemene opmerking zal maken waardoor ik me nog slechter ga voelen dan ik nu al doe.
Ik doe een klein beetje make-up op en ga vervolgens naar beneden. Ik probeer een boterham te eten, maar merk dat ik eigenlijk niet zo’n honger heb en het irritante prikkende gevoel in mijn arm maakt dat niet bepaald beter. Ik maak snel wat boterhammen om ’s middags op te eten en ga dan naar buiten.
Ik schuif de mouwen van mijn vestje een klein beetje omhoog tot vlak onder het verband terwijl ik richting de school begin te lopen. Na wat ik gisteren gelezen heb op Facebook en na de sms van Lucas heb ik echt geen zin meer om naar school te gaan, maar ik moet wel. Dadelijk loop ik achter en dan gaan ze mijn vader contacteren. Dan wordt de sfeer nog meer gespannen thuis.
Ik bijt op mijn onderlip als ik Evan onderweg tegenkom. Hij kijkt me niet eens aan en loopt gewoon straal langs me. Mijn blik glijdt naar zijn handen en ik zie dat zijn vuisten lichtelijk gebald zijn. Als hij met één hand in zijn broekzak graait om weet ik veel wat te pakken, zie ik dat zijn knokkel open ligt.
Evan werpt een korte blik over zijn schouder naar mij en ik wend snel mijn blik af. Ik hoor hem zacht snuiven en zie dat hij zijn blik weer naar voren heeft gericht waardoor ik naar zijn achterhoofd kijk. Ik volg hem het schoolgebouw binnen en wil net naar de toiletten gaan om snel nog even naar de wc te gaan voordat de lessen beginnen als Lucas me opeens de afsnijdt.
“Kijk wie we hier hebben,” zegt hij spottend. “Eindelijk de ballen gekregen om terug te reageren op mijn berichten, Autumn? Je moet je vast heel groot voelen als je denkt dat je zomaar kunt reageren zonder daar iets terug voor te verwachten.”
“Ik moet naar de wc,” zeg ik snel. “Laat me gaan.”
“Oh, moet je naar de wc?” Hij grinnikt. “Laat me je even helpen, dan.”
En opeens vliegt zijn vuist in de richting van mijn kruis. Ik spring nog net op tijd naar achteren en zijn vuist maait door de lucht. Ik hoor een paar leerlingen lachen en zie het gezicht van Lucas rood worden van woede. Nee, nee, nee!
“Bitch,” sist hij. “Kom hier zodat ik je een lesje kan leren.”
Ik wil me omdraaien zodat ik weg kan rennen van hem, maar opeens staan er twee jongens voor me die mijn pad blokkeren en het me onmogelijk maken om te ontsnappen. Opeens voel ik een hand zich om mijn pols klemmen en draait Lucas hard met zijn hand waardoor ik half mee draai.
Ik voel een vervelende pijn in mijn pols terwijl Lucas kracht zet en de pijn steeds vervelender wordt. Ik weet dat mijn pols het op elk moment kan begeven en dat ik niks meer kan als mijn pols gebroken wordt. En dus haal ik uit met mijn voeten naar zijn schenen.
Een zwakke klap is te horen als mijn voet contact maakt met zijn scheenbeen, maar Lucas laat me toch heel even los en sist tussen zijn tanden door terwijl hij zijn been naar zijn buik opheft om erover te wrijven.
Voordat ik mezelf weer kan omdraaien en kan weglopen, heeft hij echter opnieuw mijn pols vast. Deze keer lijkt hij er echt een draai aan te willen geven en ik bereid mezelf al voor op het misselijkmakende gevoel van een brekend bot. Maar dat komt niet.
Lucas houdt mijn arm omhoog en kijkt naar het witte randje van mijn verband dat onder de zwarte rand van mijn vest uitkomt.
“Wat is dit?” vraagt hij.
Hij trekt de mouw van mijn vest ruw over mijn verband waardoor ik even kreun van de pijn. Zonder aandacht te besteden aan mijn zwakke pogingen om mijn hand los te rukken, begint hij het verband los te maken. Een voor een verlaten de beschermende lagen mijn arm en valt het lichtelijk rode verband op de grond.
“Zo, zo,” zegt Lucas zachtjes. “Ben je er nu nog niet achter gekomen wat er gebeurt als je aandacht probeert te trekken, Autumn?”
Hij snuift.
“Vuile bitch die dat je er bent. En dan je mouwen ook weer net zo oprollen zodat we het verband net niet kunnen zien, maar er niet veel voor gedaan moet worden om het begin ervan te zien. Dit doe je weer zodat je aandacht krijgt, hè? Heb je nu nog niet door dat we daar niet van gediend zijn?”
Voordat ik hem kan tegenhouden, trekt hij me ruw naar zich toe en houdt mijn arm hard vast. Hij geeft er een draai aan zodat de binnenkant van mijn arm getoond wordt aan de leerlingen die zich nieuwsgierig zijnde om ons heen hebben verzameld.
“Kijk wat we hier hebben,” zegt hij. “Weer een poging om aandacht te zoeken!”
Doordat hij zijn aandacht fixeert op de menigte, kan ik mezelf losrukken. Als hij nog een poging doet om me vast te pakken, vliegt mijn vuist ongecontroleerd naar zijn buik. Lucas klopt dubbel en de leerlingen zijn te verbaasd om me tegen te houden als ik langs hun ren en naar de toiletten ga.
Ik begin te snikken en duw een jongen opzij die zich omdraait om te kijken wat er aan de hand is. Voordat ik kan zien wie dat het is, gooi ik de deur open en ga naar binnen. Ik ga snel een wc-hokje binnen en laat me tegen de rand naar beneden glijden terwijl ik mijn handen voor mijn gezicht sla en hard begin te huilen.
En zo blijf ik een paar minuten zitten totdat ik de bel hoor gaan en weet dat het tijd is om naar de les te gaan. Mijn ogen zien er rood uit als ik de wc doortrek en naar buiten ga. Ik werp een laatste blik op de spiegel en ga dan naar mijn leslokaal, geen zin meer hebbend om de rest van de dag nog hier te zitten.

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh echt
    Wat is dat daar mrt die mensen!!
    Zoek een leven mensen!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen